บทที่ 13 เพื่อนสาวจอมพลัง

ท้องฟ้ามืดครึ้มถูกเมฆดำปกคลุม เริ่มจากหยดฝนเพียงไม่กี่หยดที่โปรยปรายลงมา ก่อนจะกลายเป็นฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำรอบบ้านพักตากอากาศ เสียงดังซู่ซ่าราวกับจะกลืนทุกอย่างให้เงียบหายไปใต้ม่านฝน

โมริ รัน คาราสึมะ โฮตารุ และโคนันยืนเกาะขอบหน้าต่าง มองออกไปด้านนอกด้วยสีหน้าต่างกันคนละแบบ

ฝนตกจนได้สินะคะ แบบนี้ก็อดชมใบไม้เปลี่ยนสีสวยๆ แล้วสิ รันถอนหายใจเบาๆ ก่อนหันไปมองโฮตารุที่ยืนข้างๆ แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายกำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเลื่อนลอย ราวกับใจลอยไปไกล

พี่โฮตารุคะ

หือ โฮตารุได้สติ เธอยิ้มบางๆ ให้รัน มีอะไรเหรอจ๊ะ

เปล่าค่ะ แค่เห็นพี่เหม่อๆ ไป รันมองด้วยความเป็นห่วง

อ๋อ… คือว่าฉันกำลังคิดถึงอาหารฝีมือคุณชิมิสึน่ะค่ะ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าถึงจะเป็นผู้ชาย แต่ฝีมือการทำอาหารกลับยอดเยี่ยมขนาดนั้น เล่นเอาผู้หญิงอย่างฉันอายไปเลย โฮตารุพูดด้วยสีหน้าละอายใจเล็กน้อย แม้ก่อนหน้านี้ในครัวจะมีซึซึกิ อายาโกะอยู่ด้วย แต่คนที่ลงมือทำอาหารจริงๆ คือชิมิสึ ชิซึระ ส่วนอายาโกะเป็นลูกมือเสียมากกว่า

นั่นสินะคะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณชิมิสึจะทำอาหารเก่งขนาดนั้น รันพยักหน้าเห็นด้วย แม้มื้อเย็นเมื่อครู่จะจบลงกะทันหันเพราะมีเรื่องขัดแย้งเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความอร่อยของอาหารลดลงแม้แต่นิดเดียว

จะว่าไปรัน แล้วชินอิจิทำอาหารเป็นไหม จู่ๆ ซึซึกิ โซโนโกะก็โผล่มาข้างหลังรัน พร้อมยิงคำถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เอ๊ะ ชินอิจิเหรอ เอ่อ… ก็คงจะทำเป็นแหละนะ ก็เขาเคยอยู่คนเดียวที่ญี่ปุ่นมาก่อนนี่นา…

ชินอิจิ แฟนหนุ่มของรันที่ช่วงนี้ลาโรงเรียนบ่อยๆ คนนั้นเหรอคะ โฮตารุถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอเพิ่งรู้จักกับพวกของรันได้ไม่นาน แต่เคยได้ยินโซโนโกะพูดถึงอยู่หลายครั้ง ดูเหมือนรันจะมีเพื่อนสมัยเด็กที่เป็นแฟนหนุ่มชื่อคุโด ชินอิจิ ซึ่งร่ำลือกันว่าเป็นนักสืบชื่อดัง

มะ… ไม่ใช่แฟนสักหน่อยค่ะ รันหน้าแดงรีบก้มหน้าปฏิเสธ และไม่รู้ทำไม โคนันที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงหน้าแดงตามไปด้วย

เอ๋ ไม่ใช่แฟนหรอกเหรอ โซโนโกะยื่นหน้าเข้าไปใกล้แก้มของรัน ยิ้มล้อเลียน ถ้าอย่างนั้น ฉันจะแย่งเขามาก็ไม่เป็นไรสินะ

ไม่ได้นะ รันตะโกนสวนกลับทันควัน

ฮั่นแน่ เห็นท่าทีของเพื่อนรัก โซโนโกะก็ยิ่งสนุก เธอเปลี่ยนเรื่องพูดต่อ แต่น่าเสียดายจังเลยนะ ที่คราวนี้หมอนั่นไม่ได้มาด้วย

ใคร… ใครอยากให้คนพรรค์นั้นมากันล่ะ ขืนโผล่หัวมาที่นี่นะ ฉันจะอัดให้คว่ำเลยคอยดู โคนันยืนทำตาปลาตายมองรันที่หน้าแดงก่ำ พลางบ่นอุบอิบในใจ ฉันก็ยืนหัวโด่อยู่นี่ไง

คุณผู้หญิงครับ เราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันหน่อยไหม ในขณะที่สาวๆ กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงที่ดูเจ้าชู้ประดักประเดิดดังขึ้นจากด้านหลัง โอตะ คัตสึรุ ชายหนุ่มหน้าตาดีผมยาวสลวยเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์

ทันทีที่เห็นเขา โซโนโกะก็ทำหน้าเคลิ้มทันที ไปสิคะ ไปกันเถอะ

ทว่าโอตะกลับเดินผ่านเธอไปหยุดอยู่ตรงหน้ารันแทน เอ๊ะ รันรู้สึกกดดันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ขณะที่โอตะรุกคืบเข้ามาเรื่อยๆ จนแผ่นหลังของเธอชนกำแพง เขาจึงหยุด แล้วยกมือขึ้นยันกำแพงข้างใบหน้าของรันในท่าคาเบะดง

ยังไงตอนนี้คุณก็ว่างอยู่ใช่ไหมล่ะครับ

ตะ… แต่ว่าตอนนี้ข้างนอกฝนตกอยู่นะคะ รันยิ้มเจื่อนๆ เพราะถูกต้อนจนมุม

เดินเล่นท่ามกลางสายฝนก็ได้บรรยากาศดีออกนะครับ ไปกันเถอะ โอตะผู้เจนจัดมองออกว่ารันกำลังสับสน เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้คิดหรือตอบโต้ คว้าข้อมือรันเตรียมพาไปที่ประตู

คุณโอตะคะ

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาขวางทางเขาไว้ โฮตารุยืนยิ้มละไมมองหน้าโอตะ แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม จะไปเดินเล่นน่ะได้ค่ะ แต่ห้ามบังคับรันจังทำเรื่องแปลกๆ นะคะ

พี่โฮตารุ โอตะได้ยินดังนั้นก็เสยผมหน้าม้าขึ้น ยิ้มด้วยความมั่นใจ ฮ่าๆๆ คุณผู้หญิงคนสวยครับ เรื่องที่สมยอมกันทั้งสองฝ่าย จะเรียกว่าบังคับได้ยั…

วูบ โฮตารุปล่อยหมัดใส่หน้าต่างบานข้างๆ ด้วยความเร็วสูง แม้เธอจะหยุดกำปั้นไว้ได้ทันในเสี้ยววินาทีสุดท้าย แต่แรงลมจากหมัดกลับกระแทกจนกระจกสั่นสะเทือน ส่งเสียงวิ้งๆ ไม่หยุด

จินตนาการได้ไม่ยากเลยว่า หากหมัดนั้นกระแทกเข้าใส่ร่างกายคน คงไม่ต้องห่วงเรื่องอนาคตอีกต่อไป

อึก โอตะมองกระจกหน้าต่างที่ยังสั่นระรัว แล้วเผลอกลืนน้ำลายลงคอ เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผาก ละ… ล้อเล่นน่า นี่มันผิดหลักฟิสิกส์ชัดๆ ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า

ห้ามทำเรื่องแปลกๆ กับรันจัง เข้าใจไหมคะ โฮตารุดึงกำปั้นกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงงดงามเช่นเดิม

ครับ จะปฏิบัติตามคำสั่งครับ โอตะยืดตัวตรงแหน็วโดยอัตโนมัติ

มะ… ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่โฮตารุ รันผู้ใจอ่อนรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย คุณโอตะคงไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก… มั้งคะ

โอตะได้แต่คิดในใจ ช่วยทำเสียงให้มันหนักแน่นหน่อยได้ไหมแม่คุณ ถ้าเพื่อนสาวจอมพลังของคุณหงุดหงิดขึ้นมาแล้วฉีกผมเป็นชิ้นๆ จะทำยังไง

อืม… งั้นฉันขอตัวไปช่วยคุณชิมิสึกับพี่อายาโกะทำมื้อดึกในครัวก่อนนะ รีบกลับมาล่ะรันจัง

ค่ะ รับทราบค่ะ

หลังจากข่มขู่โอตะที่ดูมีเจตนาไม่บริสุทธิ์เรียบร้อยแล้ว โฮตารุก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องครัว

ภายในครัว ชิมิสึ ชิซึระ และซึซึกิ อายาโกะกำลังเตรียมมื้อดึกกันอยู่ ทั้งสองผลัดกันช่วยหยิบจับสิ่งของ ดูแลเอาใจใส่กันและกัน จนบรรยากาศในห้องครัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรักอันหวานชื่น

เมื่อเห็นภาพนั้น โฮตารุที่เดินมาถึงหน้าประตูก็ชะงักฝีเท้าทันที จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรเข้าไปขัดจังหวะสองคนนี้

ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับ ชิมิสึที่อยู่ในครัวกลับเหมือนจะรู้สึกตัว จึงหันมามอง มีอะไรหรือเปล่าครับ คุณคาราสึมะ

อายาโกะเองก็มองตามสายตาของชิมิสึมาด้วยความสงสัย น้องโฮตารุ ทานมื้อเย็นไม่อิ่มเหรอจ๊ะ ถ้าจะรอมื้อดึกอาจต้องรออีกสักพัก แต่มื้อเย็นยังมีเหลืออยู่นะ ให้พี่อุ่นให้ไหม

ปะ… เปล่าค่ะ โฮตารุรีบส่ายหน้า ปฏิเสธด้วยความเกรงใจ ฉันแค่จะมาช่วยงานในครัวน่ะค่ะ แต่พอเดินมาถึงหน้าประตูก็เห็นว่าทั้งสองคน… เอ่อ… น่าจะ… ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากฉันเท่าไหร่…

อายาโกะเข้าใจความหมายทันที เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยน ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกจ้ะ ถ้าน้องโฮตารุอยากช่วยก็เข้ามาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจนะ ทั้งพี่และคุณชิซึระยินดีมากๆ เลย

ครับ ชิมิสึพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนหยิบผ้ากันเปื้อนอีกผืนเดินเข้ามาส่งให้ คุณคาราสึมะทำอาหารเป็นไหมครับ

พะ… พอได้บ้างค่ะ… ไม่รู้ทำไม โฮตารุถึงรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้

งั้นดีเลย มาทำด้วยกันสิครับ

คะ… ค่ะ…