บทที่ 12 ว่าที่พี่เขย ชิมิสึ ชิซุกะ

หาแฟน? ทั้งสามคนต่างมองหน้าซึซึกิ โซโนโกะด้วยความงุนงง ไม่ได้มางานเลี้ยงรุ่นหรอกหรือ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นเรื่องหาแฟนไปได้

ก็ใช่น่ะสิ ที่เรามาที่นี่ก็เพื่อมาทำความรู้จักกับหนุ่มๆ งานดีไม่ใช่หรือไง โซโนโกะพูดพลางประสานมือรองใต้คาง ทำสีหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับตกอยู่ในห้วงความรัก ที่นี่น่ะ เราจะได้มีความรักสุดโรแมนติกกับหนุ่มหล่อท่ามกลางธรรมชาติโอบล้อมเชียวนะ

โมริ รันได้แต่ทำหน้าเอือมระอา ส่วนโคนันแอบคิดในใจ ยัยนี่ วางแผนแบบนี้เองสินะ ขณะที่คาราสึมะ อิงนิ่งไปเล็กน้อย หนุ่มๆ ที่ว่านั่นน่ะเหรอ

ยืนคุยกันหน้าประตูได้ไม่นาน โซโนโกะก็พาพวกเขาทั้งสามเดินเข้าไปในบ้านพักตากอากาศ ตัวบ้านเป็นโครงสร้างไม้สองชั้น พื้นที่ภายในกว้างขวาง แต่กลับไร้เงาผู้คนจนดูโล่งตา

โซโนโกะ ไหนล่ะพวกผู้ชายงานดีที่เธอพูดถึง ไม่เห็นมีใครเลย รันมองไปรอบๆ บ้านแล้วเอ่ยถาม

คิดอะไรอยู่ยะรัน เพื่อนๆ ของพี่ฉันเขามาถึงกันตั้งนานแล้ว แค่ตอนนี้แยกย้ายกันไปพักผ่อนในห้องเท่านั้นเอง

อิงที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ถามแทรกขึ้นมา โซโนโกะ ในบรรดาคนพวกนั้น มีใครที่มีผ้าพันแผลพันรอบหัวบ้างไหม เธอนึกถึงชายชุดดำสวมผ้าพันแผลที่เจอตรงสะพานแขวนเมื่อครู่

ผ้าพันแผล? ไม่มีนี่ คนที่มาวันนี้ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บสักหน่อย

งั้นเหรอ อิงพยักหน้ารับ ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

เอาล่ะ เลิกคุยเรื่องนี้กันเถอะ ห้องของรันอยู่ชั้นสองนะ เธอนอนห้องเดียวกับเจ้าเปี๊ยกนี่ ส่วนฉันนอนห้องเดียวกับอิง โอเคไหมอิง

ได้สิ อิงพยักหน้า เธอไม่ได้ติดขัดอะไร

แล้วก็โคนันคุง จู่ๆ โซโนโกะก็จ้องเขม็งไปที่โคนัน ก่อนก้มตัวลงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ตอนกลางคืนห้ามทำเรื่องแปลกๆ กับพี่รันเด็ดขาดเลยนะ เข้าใจไหม

โคนันได้แต่หัวเราะแห้งกลบเกลื่อน ใครจะไปทำกันเล่ายัยบ๊อง

พี่อิง งั้นพวกเราขึ้นไปข้างบนก่อนนะ รันบอกอิงก่อนจะพาโคนันขึ้นไปชั้นสอง

โอเค อิงจัง เดี๋ยวฉันพาไปดูห้องของเราบ้าง โซโนโกะมองส่งเพื่อนก่อนหันมาบอกอิง

อื้ม อิงพยักหน้า

ทันใดนั้นเอง ก็มีร่างหนึ่งเดินออกมาจากห้องครัว

โซโนโกะ เพื่อนมากันแล้วเหรอ ผู้มาใหม่เป็นชายหนุ่มสวมผ้ากันเปื้อน หน้าตาหล่อเหลาดูอบอุ่น น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง

ใช่ค่ะ ว่าที่พี่เขย โซโนโกะตอบรับด้วยรอยยิ้ม

ว่าที่พี่เขย? อิงลอบสังเกตชายตรงหน้า ผู้ชายคนนี้สินะที่ทำให้พี่สาวของโซโนโกะยอมยกเลิกงานหมั้นเดิม ดูท่าทางจะเป็นคนอ่อนโยนทีเดียว

อิงจัง ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือคู่หมั้นคนปัจจุบันของพี่สาวฉันเอง ชื่อชิมิสึ ชิซุกะ ชื่อพิเศษใช่ไหมล่ะ พี่เขยคะ นี่เพื่อนร่วมห้องของหนู คาราสึมะ อิง เธอมางานเลี้ยงวันนี้ด้วย ส่วนอีกคนคือโมริ รัน แต่เมื่อกี้เพิ่งขึ้นห้องไป

โซโนโกะแนะนำชิมิสึ ชิซุกะอย่างกระตือรือร้น เธอไม่มีข้อขัดแย้งใดๆ กับว่าที่พี่เขยคนใหม่นี้เลย ในเรื่องความรักเธอค่อนข้างเปิดกว้าง ขอแค่พี่สาวชอบเธอก็พร้อมสนับสนุน

ยิ่งไปกว่านั้น ชิมิสึ ชิซุกะคนนี้ก็โปรไฟล์เลิศเลอ นอกจากจะเคยช่วยชีวิตพี่สาวแล้ว ยังหน้าตาดี วางตัวดี พูดจาไพเราะ ทำอาหารอร่อย ทำงานบ้านเป็น และไม่ถือตัวว่าเป็นผู้ชาย

ในสายตาของโซโนโกะ ว่าที่พี่เขยคนนี้ได้คะแนนเต็มทุกข้อยกเว้นเรื่องฐานะทางบ้าน แต่ต่างจากพ่อแม่ ในฐานะคุณหนูรองแห่งซึซึกิกรุ๊ป เธอไม่สนใจเรื่องชาติตระกูลอยู่แล้ว ซึ่งพี่สาวของเธอก็คิดเช่นเดียวกัน

เจ็บใจนัก ทำไมฉันถึงไม่เจอผู้ชายดีๆ แบบนี้บ้างนะ ปัดโธ่เอ๊ย

สวัสดีครับ ชิมิสึยิ้มทักทายอิง

สวัสดีค่ะ อิงพยักหน้าทักทายตอบ

อิงจัง พี่อายาโกะไปเอาวัตถุดิบมื้อเย็นที่โกดังน่ะ อีกสักพักคงกลับมา เดี๋ยวค่อยแนะนำให้รู้จักทีหลัง ตอนนี้ไปดูห้องพักก่อนดีกว่า พอเห็นทั้งสองทักทายกันแล้ว โซโนโกะก็รีบลากแขนอิงเดินออกมา

พอเดินห่างออกมาหน่อย เธอก็กระซิบถามเพื่อนทันที นี่ๆ อิงจัง เธอคิดว่าที่พี่เขยฉันเป็นไงบ้าง

อื้ม ดูเป็นคนดีมากเลยนะ

ฮิฮิ ว่าแล้วเชียวเธอต้องคิดแบบนั้น โอ๊ย อิจฉาพี่อายาโกะชะมัด

ทั้งสองกระซิบกระซาบเดินไกลออกไป ส่วนชิมิสึ ชิซุกะมองตามหลังอิงไปแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับเข้าครัวไป

เมื่อถึงเวลาโพล้เพล้ซึ่งเป็นเวลาอาหารเย็น ทุกคนก็ออกมาจากห้องพัก รันและเพื่อนๆ จึงได้ทำความรู้จักกับบรรดาเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของซึซึกิ อายาโกะที่มาร่วมงาน

คนแรกคือสาวผมสั้นสวมสร้อยคอแบบโชคเกอร์ อิเคดะ จิคาโกะ ผู้กำกับและคนเขียนบทที่มีชื่อเสียงพอตัว

ต่อมาคือชายหนุ่มที่ถือกล้องถ่ายไปทั่ว คาคุทานิ ฮิโรกิ บรรณาธิการนิตยสารภาพยนตร์

ตามด้วยชายหนุ่มผมยาวสวมที่คาดผม โอตะ มาซารุ เซลส์แมนขายรถยนต์นำเข้า

และคนสุดท้าย ชายร่างท้วมหน้าตาซื่อๆ ทากาฮาชิ เรียวอิจิ ผู้จัดการบริษัทอาหาร

สำหรับอิง คนสำคัญที่สุดคือพี่สาวแท้ๆ ของโซโนโกะ ผู้จัดงานเลี้ยงในครั้งนี้ สาวสวยตาหยีดูใจดี ซึซึกิ อายาโกะ คนนี้สินะ ซึซึกิ อายาโกะ อิงลอบมองพิจารณา ไม่ว่าจะดูมุมไหน อายาโกะก็คือภาพลักษณ์ของกุลสตรีญี่ปุ่นขนานแท้ ยากจะจินตนาการว่าผู้หญิงแบบนี้จะมีความกล้าไปขัดคำสั่งพ่อแม่เรื่องแต่งงานจนสำเร็จได้

เลิกพูดถึงอัตสึโกะสักที จู่ๆ อิเคดะ จิคาโกะก็ตบโต๊ะดังปังแล้วลุกพรวดขึ้น ทำเอาอิงที่กำลังใจลอยสะดุ้งโหยง

จิคาโกะ… อายาโกะเงยหน้ามองเพื่อนด้วยสีหน้าลำบากใจ ส่วนคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าแปลกๆ ทันทีที่ได้ยินชื่ออัตสึโกะ นอกจากพวกของรันที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้ว มีเพียงชิมิสึ ชิซุกะเท่านั้นที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เคี้ยวข้าวในปากอย่างใจเย็นไม่ทุกข์ร้อน

จิคาโกะดูเหมือนจะรู้ตัวว่าแสดงอาการเกรี้ยวกราดเกินไป จึงถอนหายใจยาวแล้วนั่งลง อธิบายว่าอุตส่าห์หาเวลาว่างมาพักผ่อนสังสรรค์กันได้ทั้งที ฉันไม่อยากพูดถึงคนที่ตายไปตั้งสองปีแล้วหรอกนะ

หืม โอตะ มาซารุ ชายหนุ่มหน้าหล่อผมยาวมองเธอพลางพูดเหน็บแนม พอเป็นคนดังแล้ว น้ำเสียงเวลาพูดจานี่เปลี่ยนไปเลยนะ

นายว่าไงนะ

พอเถอะ ทั้งสองคนเลิกทะเลาะกันได้แล้ว เห็นท่าไม่ดี อายาโกะจึงรีบลุกขึ้นห้ามทัพพร้อมรอยยิ้ม กับข้าวจะเย็นหมดแล้ว เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาเพิ่มให้ดีกว่า มีใครอยากดื่มเหล้าบ้างไหมคะ

โอ้ งั้นขอผมหน่อยแล้วกัน คาคุทานิ ฮิโรกิที่ถือกล้องอยู่รีบยกมือ

ได้จ้ะ เดี๋ยวจะ…

อายาโกะยังพูดไม่ทันจบ ชิมิสึ ชิซุกะที่นั่งเงียบมาตลอดก็วางตะเกียบลงแล้วลุกขึ้นรั้งตัวอายาโกะไว้ อายาโกะ เดี๋ยวผมไปเอาให้เอง

อายาโกะไม่ได้ปฏิเสธ เธอพยักหน้าตอบรับ อื้ม งั้นรบกวนด้วยนะจ๊ะ ชิซุกะคุง

ฉันจะออกไปเดินเล่นสูดอากาศหน่อย จังหวะนั้นเอง จิคาโกะก็ลุกขึ้นแล้วเดินดุ่มๆ ออกไปนอกบ้านทันที

เฮ้ เดี๋ยวสิ จิคาโกะ… โทษทีนะอายาโกะ เหล้าเอาไว้ก่อนแล้วกัน คาคุทานิเห็นดังนั้นก็รีบขอโทษขอโพย วางกล้องลงแล้ววิ่งตามจิคาโกะออกไป

เอ๋ อายาโกะมองตามทั้งสองคนด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ตอนนั้นเอง ทากาฮาชิ เรียวอิจิ หนุ่มร่างท้วมก็ลุกขึ้นบ้าง ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวไปซ่อมหลังคาตรงที่พังหน่อยดีกว่า เห็นว่าอีกเดี๋ยวฝนคงจะตก ถ้าขืนปล่อยให้น้ำรั่วเดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่

สมัยมหาวิทยาลัย ทากาฮาชิเคยเป็นฝ่ายอุปกรณ์ของชมรม เรื่องซ่อมหลังคาแค่นี้ถือเป็นงานถนัด

งั้นเหรอ อายาโกะมองทากาฮาชิอย่างจนใจ สุดท้ายก็พยักหน้าอนุญาต ดูท่ามื้อเย็นวันนี้คงจะกร่อยเสียแล้ว

อายาโกะ เดี๋ยวเราค่อยเตรียมมื้อดึกให้พวกเขากันดีไหม ชิมิสึ ชิซุกะที่อยู่ข้างๆ เห็นอายาโกะซึมไปจึงเสนอขึ้น

อื้ม เอาสิ อายาโกะเงยหน้ามองคู่หมั้นหนุ่ม ดวงตาหยีโค้งคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่

ฮึ่ย ด้านข้าง โซโนโกะกัดฟันกรอดมองฉากรักหวานแหววตรงหน้าด้วยความอิจฉาริษยาจนอยากจะเอาหัวโขกกำแพง หนอยแน่ เมื่อไหร่ซึซึกิ โซโนโกะคนนี้จะเจอผู้ชายดีๆ แบบนี้บ้างเนี่ย!!