บทที่ 47 - ขายฝัน

บทที่ 47 - ขายฝัน

หญิงสาวรูปร่างสมส่วนไม่สูงไม่เตี้ย ไว้ผมซอยสั้นระบ่าสีเทาเงินยุ่งๆ บุคลิกทะมัดทะแมง เดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ แล้วยื่นมือขวาให้มิลตัน

"ฟลอรา"

รวดเร็วทันใจดีแท้...

มิลตันจับมือตอบ "สวัสดี"

ฟลอราดูท่าทางใจร้อน พอจับมือเสร็จก็เตรียมจะแนะนำตัวทันที "สวัสดีตอนบ่าย พวกเราเป็นทหารผ่านศึกจากกลุ่มนาโต้..."

มิลตันส่ายหน้า เงยหน้าขึ้นขัดจังหวะ "เดี๋ยวก่อน ก่อนจะคุยเรื่องนั้น ฉันมีข้อสงสัยเกี่ยวกับคุณอย่างหนึ่ง"

ฟลอราให้เกียรติลูกค้า เธอพยักหน้ารับทันที "อื้ม ถามมาสิ"

"เอ็ม 4 เอ 1" มิลตันเน้นเสียงทีละคำ "เท่าที่ฉันรู้ ปืนรุ่นนี้เพิ่งจะตั้งชื่อรุ่นอย่างเป็นทางการ... คุณไปหามาได้ยังไง?"

ถ้าคนพวกนี้มีเส้นสายขนาดนั้น ยอมจ่ายเท่าไหร่ก็ต้องดึงตัวมาให้ได้ แต่ต้องประเมินความเสี่ยงก่อน

ฟลอรานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ "คุณ... คุณรู้ได้ยังไงว่าปืนกระบอกนี้ชื่อเอ็ม 4 เอ 1? ฉันเองก็เพิ่งได้มาไม่นาน... เอาล่ะ ฉันจะตอบคำถามคุณ อย่างที่เห็น นี่คือปืนทดสอบรุ่นต้นแบบ"

มิลตันข่มความตื่นเต้น ถามต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ถ้าไม่มีแบ็คดีๆ ไม่มีทางได้ปืนกระบอกนี้มาแน่... คนที่มีปัญญาหาของแบบนี้ได้ มีความจำเป็นอะไรต้องมาเสี่ยงตายในที่กันดารแบบนี้ด้วย?"

ความหมายชัดเจนมาก เธอต้องอธิบายให้ได้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่

ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ถ้าพวกเขามีเอี่ยวกับเพนตากอน ซีไอเอ หรือบรัสเซลส์โดยตรง มิลตันคงจ้างสามคนนี้ไม่ได้

ฟลอราสัมผัสได้ถึงความระแวงขั้นสุดในน้ำเสียงของมิลตัน เธอเบิกตากว้าง นึกไม่ถึงว่าว่าที่นายจ้างจะหูตากว้างไกลและรอบคอบขนาดนี้

นายจ้างคนก่อนๆ ไม่เคยมีใครมองมุมนี้เลย!

"เดี๋ยว... คุณน่าจะเข้าใจอะไรผิดแล้ว" ฟลอราพยายามอธิบาย "อย่างแรก อาวุธทุกชิ้นของเรามีที่มาถูกกฎหมาย คุณตรวจสอบได้ทุกทาง อย่างที่สอง ที่ฉันได้ปืนกระบอกนี้มา ไม่ใช่เพราะฉันมีเส้นใหญ่อะไรหรอก"

"คุณน่าจะดูออกว่าเราเป็นบริษัทพีเอ็มซี หรือผู้รับเหมาทางการทหารที่ถูกต้อง แต่เพราะเจ้าของเก่าบริหารแย่ ฉันเลยเทคโอเวอร์มา เจ้าของเก่าคนนั้นเคยช่วยชีวิตบิ๊กเนมคนหนึ่งในยุโรปไว้ เขาเลยใช้อิทธิพลหาเอ็ม 4 เอ 1 มาให้เจ้าของเก่าเป็นของขวัญ"

"เจ้าของเก่าเกษียณแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ปืนแบบนี้ เพื่อตอบแทนที่ฉันยอมซื้อกิจการช่วยแก้ปัญหาหนี้สินให้ เขาเลยยกปืนกระบอกนี้ให้ฉัน เรื่องมันก็ง่ายๆ แค่นี้ ฉันเอาใบทะเบียนปืนให้คุณดูได้เลย รับรองไม่มีโกหก"

"คุณก็รู้ ปืนที่ส่งมาทดสอบ ในนามก็คือสุ่มหยิบมาจากสายการผลิต แต่ในความเป็นจริง... คุณภาพมันคับแก้วสุดๆ ช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการรบให้ฉันได้มาก ฉันไม่มีทางปฏิเสธหรอก"

มิลตันฟังคำอธิบายที่ลื่นไหลและสมเหตุสมผลนี้แล้วก็เชื่อไปกว่าครึ่ง รู้สึกโล่งอกแต่ก็เสียดายนิดๆ

ข่าวดีคือสามคนนี้ไม่มีแบ็คจริงๆ ข่าวร้ายคือไม่มีแบ็คแบบหมดจด มิลตันเกาะขาใครไม่ได้เลย

แต่ถึงเส้นสายจะขาดช่วงไป การจะต่อติดใหม่ก็น่าจะง่ายกว่าเริ่มจากศูนย์เยอะ

มิลตันพยักหน้า "โอเค... งั้นฉันขอถามอีกข้อ ในเมื่อพวกคุณเป็นพีเอ็มซีจดทะเบียนถูกต้องในนาโต้ ทำไมถึง เอ่อ ตกอับมาอยู่ที่นี่ แถมเหลือสมาชิกแค่สามคน?"

สีหน้าฟลอราดูอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว "เพราะเจ้าของเก่าทิ้งหนี้ไว้เพียบ ที่นี่มีสงครามกลางเมือง ที่ไหนมีสงครามที่นั่นต้องใช้เงิน ที่นั่นต้องการความคุ้มครอง"

เธอลั่งเลเล็กน้อยก่อนเสริม "เราเป็นบริษัทจดทะเบียนถูกต้อง การจัดการทุกอย่างต้องเป็นไปตามระเบียบ... อย่างเช่น เงินบำนาญผู้เสียชีวิต"

มิลตันเข้าใจทันที "พวกคุณเสียลูกทีมไปเหรอ?"

"เราทำภารกิจสำเร็จ" ฟลอร้าย้ำ "เพียงแต่ค่ารักษาพยาบาลมหาศาลกับเงินชดเชยกรณีเสียชีวิต มันดูดเงินที่เราหามาได้กลับไปหมดก็เท่านั้น"

เป็นอย่างนี้นี่เอง เข้าใจได้

มิลตันพยักหน้า "เยี่ยม ลองเสนอเงื่อนไขของคุณมาสิ"

เอาทีมนี้แหละ!

มิลตันพอใจทีมของฟลอรามาก

ส่วนเรื่องความภักดี หรือเรื่องจะเป็นคนของซีไอเอแฝงตัวมาไหม ระบบมีฟังก์ชันตรวจสอบสถานะ "พันธมิตร" แบบเรียลไทม์อยู่แล้ว ใครแปรพักตร์เขารู้ทันที ไม่ต้องกังวล

"ในเมื่อคุณดูเอ็ม 4 เอ 1 ออก แสดงว่าเป็นคนในวงการ" ฟลอราเคาะโต๊ะ "งั้นว่ากันตามราคาตลาด เรามี 3 คน ค่าตัวคนละ 2.5 แสนดอลลาร์ต่อปี รวมเป็น 7.5 แสน เฉลี่ยเดือนละ 62,500 ดอลลาร์"

"นี่แค่เงินเดือนพนักงาน บริษัทต้องจ่ายค่าประกัน เบี้ยเลี้ยงการรบ ค่าความเสี่ยง ค่าดำเนินการ... และอื่นๆ ดังนั้นคิดแบบไม่เอากำไร การจะจ้างพวกเรา 3 คน อย่างน้อยต้องมีเดือนละ 1.2 แสนดอลลาร์"

"เราต้องการวันหยุดคนละ 1 วันต่อเดือน ในแต่ละเดือนจะมี 3 วันที่มีกำลังรบแค่ 2 คน แต่ถ้ามีเหตุฉุกเฉิน คนที่หยุดจะกลับมารายงานตัวทันที"

"สมาชิกในทีมเชี่ยวชาญอาวุธเบาทุกชนิด รวมถึงปืนครกด้วย"

"อาวุธ กระสุน เครื่องป้องกัน... เราจัดหาเอง ไม่คิดเงินเพิ่ม คุณจ่ายแค่เดือนละ 1.2 แสนดอลลาร์ คุ้มมาก คุณคิดว่าไง?"

เห็นสายตาคาดหวังของฟลอรา ความคิดแรกของมิลตันคือ แพงชิบหาย

แต่ความจริงราคานี้ถือว่ามิตรภาพมาก... ดูออกเลยว่าสามคนนี้ร้อนเงินจริงๆ

มิลตันอยากตกลงใจจะขาด แต่เขาไม่มีเงินก้อนขนาดนั้น

ทว่า เขามีสิ่งอื่นที่จะเสนอให้นอกจากเงิน

นั่นคือการ "ขายฝัน"!

"เดือนละ 1.2 แสน คุ้มมาก ฉันเซ็นสัญญาได้เลย" มิลตันวางมาดป๋าไม่แคร์เงิน "แต่ฟลอรา คุณเคยคิดไหมว่าทำไมบริษัทคุณถึงชักหน้าไม่ถึงหลังตลอด? ทั้งที่ทีมงานคุณก็มืออาชีพขนาดนี้"

ฟลอราชะงัก ยิ้มขื่น "ก็เพราะซวยไง... จะให้ทำไงได้? ใส่เกราะหนักใส่หมวกกันกระสุนเต็มยศ แต่ดันโดนลูกหลงเจาะหัว"

ที่กระทบการเงินที่สุดคือลูกทีมคนนั้นไม่ได้ตายคาที่ แต่ไปสิ้นใจที่โรงพยาบาลหลังยื้ออยู่นาน

ฟลอราต้องจ่ายบิลค่ารักษาพยาบาลมหาศาลเพื่อแลกกับคำว่า "พวกพ้อง"

"ไม่" มิลตันปฏิเสธเสียงเรียบ "เป็นเพราะพวกคุณมีชื่อเป็น 'ผู้รับเหมาทางทหาร' แต่ดันมารับงาน 'ทหารรับจ้าง' ต้นทุนมันเลยบานปลาย ทหารของคุณค่าตัวแพงเกินไป"

ในยุคที่แบล็กวอเตอร์ยังไม่ก่อตั้ง กฎหมายเกี่ยวกับพีเอ็มซียังหละหลวม บริษัทถูกกฎหมายมารับงานดำมืดแบบทหารรับจ้างถือเป็นเรื่องปกติ

ฟลอราฟังแล้วอึ้ง เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแต่ก็ยังไม่ชัดเจน

น้ำเสียงมิลตันเริ่มแฝงแววเชิญชวน "งานที่พวกคุณควรทำจริงๆ คือการรับเหมาโครงการทางทหารหรืองานความมั่นคง รับงบประมาณก้อนโต ไปดูแลระบบป้องกัน สวัสดิการ หรือคุ้มครองโรงงานสักแห่ง"

เอาชีวิตไปแลกเศษเงินไม่มีทางรวยหรอก ต้องกินงบโครงการจากพวกสภาสูงต่างหากคือคำตอบ!

"คุณพูดง่ายนี่..." ฟลอราหัวเราะแห้ง "ในนามเรามีสิทธิ์ประมูลงาน แต่ความเป็นจริงงานรัฐบาลหรือกึ่งรัฐบาลไม่เคยตกถึงท้องเราหรอก"

พูดถึงตรงนี้ ฟลอราเงยหน้าขวับ จ้องมิลตันตาค้าง

เดี๋ยวนะ หรือว่า?!

"นี่คือทางเลือกที่สองที่ฉันจะเสนอ" มิลตันพูดช้าๆ ชัดๆ "เดือนละ 4 หมื่นดอลลาร์ แต่แลกกับว่า นับจากนี้ไป บริษัทของคุณจะมีสิทธิ์เข้าประมูลโครงการที่ฉันรับผิดชอบเป็นเจ้าแรก ได้เป็น 'ผู้รับเหมาทางทหาร' อย่างเต็มภาคภูมิ"