บทที่ 44 - การสัมภาษณ์งาน

บทที่ 44 - การสัมภาษณ์งาน

มิลตันหันมองแบรนดอนด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เงิน 2 หมื่นดอลลาร์ สำหรับคนส่วนใหญ่ต้องทำงานงกๆ ไม่กินไม่ใช้ถึง 15 ปี แต่แบรนดอนกลับควักออกมาง่ายๆ แบบนี้

ร่วมทุกข์ได้ ร่วมสุขก็ได้...

วินาทีนี้ มิลตันนับแบรนดอนเป็นคนสนิทของตัวเองอย่างแท้จริง

งั้นเรื่องที่ชอบปล่อยข่าวลือมั่วซั่ว จะไม่ถือสาหาความแล้วกัน

"ทองคำ 3 หมื่น เงินสด 7 หมื่น" มิลตันตบไหล่แบรนดอนกลับ "ยื่นหมูยื่นแมว"

"ได้ครับๆ! เดี๋ยวพวกคุณออกไปแล้วผมจะขนกระสุนตามไปให้! ขอบคุณที่อุดหนุนครับ ขอบคุณครับ!"

โกสต์วูล์ฟมือไม้สั่นขณะรับเงินและทองคำมา หลังจากใช้เครื่องนับธนบัตรและสเปกโตรมิเตอร์ตรวจสอบของจริงเสร็จ เขาก็ยิ้มจนปากแทบฉีกถึงรูหู

ดีลนี้ดีลเดียว เขาฟันกำไรเกือบ 1 หมื่นดอลลาร์!

อย่าดูถูกว่ากำไรน้อย ของปล่อยยากแบบนี้เปลี่ยนเป็นกระแสเงินสดได้เร็วขนาดนี้ ก็ถือว่ากำไรมหาศาลแล้ว!

ทว่า ในขณะที่กำลังดีใจสุดขีด เขาก็เห็นมิลตันยื่นมือเข้ามา ดึงธนบัตรปึกละ 5,000 ดอลลาร์ ออกจากกองเงินอย่างรวดเร็ว

โกสต์วูล์ฟงงเป็นไก่ตาแตก เงยหน้ามองมิลตันด้วยความสงสัย "เอ่อ นี่คือ?"

มิลตันยัดเงินใส่มือแบรนดอน แล้วเซ็นใบสั่งปรับและใบเสร็จรับเงินให้ "นี่คือการเรียกเก็บภาษีย้อนหลังจากการที่คุณลักลอบนำเข้าอาวุธล็อตนี้"

นี่แหละคือกำไรขั้นต่ำที่คุณควรได้

โกสต์วูล์ฟมองใบเสร็จตาค้าง สมองรวนไปพักใหญ่ ก่อนจะส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น "เชี่ยเอ้ย นี่คุณเก็บภาษีจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย... ข่าวลือไม่ผิดเลย คุณมันบ้าชัดๆ! เอาเถอะๆ! ถือซะว่าจ่ายค่าคุ้มครองให้ 'สรรพากรจากนรก' แล้วกัน"

กำไรห้าพันดอลลาร์ก็ไม่เลวร้ายนัก

"แน่นอน" มิลตันมองดูแต้มที่เด้งขึ้นมาในระบบ แล้วพูดอย่างจริงจัง "ตราบใดที่คุณจ่ายภาษีตรงเวลา คุณจะได้รับสิทธิของผู้เสียภาษีจากผม"

โกสต์วูล์ฟที่เพิ่งโกยเงินก้อนโตอารมณ์ดีอยู่ จึงไม่ได้ใส่ใจคำพูดนี้เท่าไหร่ เขาพยักหน้าส่งๆ "ครับๆ ไปเถอะ เดี๋ยวผมช่วยขนของกลับไปให้"

มิลตันยังไม่ลุกขึ้น เขาชั่งใจครู่หนึ่งก่อนเอ่ยปาก "จริงสิ มีเรื่องเล็กๆ อีกเรื่อง อยากให้คุณช่วยหน่อย"

โกสต์วูล์ฟมองมาอย่างระแวง ยังไม่รีบรับปาก "ว่ามาสิ"

"ฉันกำลังจะรับสมัครคนฝีมือดีที่ไว้ใจได้ คุณสมบัติคือ..." มิลตันร่ายยาวถึงความต้องการของตน "เรื่องความจงรักภักดีไม่คาดหวังมาก แต่อย่างน้อยต้องไม่หันปากกระบอกปืนใส่กัน"

"สถานะของพวกคุณตอนนี้เป็นปัญหา..." โกสต์วูล์ฟครุ่นคิด แล้วพยักหน้าตกลงช่วย "ผมจะลองหาดูให้ แต่ไม่รับประกันความน่าเชื่อถือนะ คุณต้องตัดสินใจเอง"

มิลตันรับคำ "ไม่มีปัญหา"

"โอเค รอสักครู่ เดี๋ยวผมติดต่อช่องทางให้"

พูดจบ โกสต์วูล์ฟก็เดินออกจากเคาน์เตอร์หายเข้าไปในออฟฟิศ

แบรนดอนกับผู้ช่วยลุกขึ้น พรางอาวุธยุทโธปกรณ์ ขนออกจากร้านปืนกลับไปยังชั้นใต้ดินร้านยา

พอแบรนดอนจัดการเสร็จกลับมา โกสต์วูล์ฟก็เดินออกมาจากออฟฟิศพอดี

"เข้ามาในห้องทำงานผมสิ เดี๋ยวจะมีคนโทรเข้ามา พวกคุณคัดกรองเบื้องต้นกันเองนะ ตอนสัมภาษณ์ผมจะไม่เข้าไปยุ่ง"

โทรศัพท์? ในประเทศแบบนี้ โทรศัพท์ส่วนใหญ่เป็นตู้สาธารณะ สายโทรศัพท์ส่วนตัวน่าจะมีเฉลี่ยแค่ 3 สายต่อประชากร 100 คนมั้ง? สมแล้วที่เป็นพ่อค้าอาวุธ รวยจริงๆ

มิลตันนึกชื่นชมในใจ แล้วเดินตามโกสต์วูล์ฟเข้าไปในออฟฟิศ

โกสต์วูล์ฟรู้มารยาท ยืนรออยู่หน้าประตูไม่ตามเข้าไป พอทั้งสองเข้าไปแล้ว เขาก็เดินจากไปพร้อมช่วยปิดประตูให้

มิลตันนั่งลง มองโทรศัพท์แล้วก็ต้องแปลกใจอีกครั้ง นี่มันโทรศัพท์แบบปุ่มกด ไม่ใช่แบบหมุน!

ขายอาวุธนี่มันกำไรดีจริงๆ

สิบกว่านาทีต่อมา เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

มิลตันเอื้อมมือไปยกหู

ปลายสายพูดภาษาอังกฤษสำเนียงแปร่งหู "สวัสดีครับ นั่นใช่คุณมิลตัน 'สรรพากรจากนรก' หรือเปล่า?"

มิลตันขมวดคิ้ว ถามกลับเป็นภาษาอังกฤษ "คุณพูดภาษาสเปนไม่ได้เหรอ?"

"ผม... ผมพูดไม่เป็น..."

"ขอโทษด้วย ทีมเราต้องการการสื่อสารที่คล่องตัว ไว้โอกาสหน้าค่อยร่วมงานกัน"

มิลตันวางสายทันที

แบรนดอนที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำหน้าทึ่ง "ลูกพี่ พี่พูดภาษาอังกฤษได้ด้วยเหรอ? มีอะไรที่พี่ทำไม่ได้บ้างเนี่ย?"

"แค่นี้จิ๊บจ๊อย ฉันพูดภาษาจีนได้ด้วยซ้ำ"

"..."

คุยกันไม่กี่คำ เสียงโทรศัพท์ก็ดังอีก

"นั่น 'สรรพากรจากนรก' ใช่ไหม?"

"ผมมิลตัน"

"ยินดีที่ได้รู้จัก ผมชื่อเดน อายุ 28 ปี รับราชการในกองทัพบกสหรัฐฯ หน่วยรบปกติมา 6 ปี ผ่านสมรภูมิอ่าวเปอร์เซียมาแล้ว ประสบการณ์โชกโชน เป็นหน่วยจู่โจมและพลแม่นปืนได้ ใช้อาวุธได้เกือบทุกชนิด ขับขี่ยานพาหนะได้เกือบทุกประเภท เป็นทหารรับจ้างอิสระ"

แบรนดอนฟังจบก็ทำหน้าตื่นเต้น... เฮ้ย ฟังดูดีนี่หว่า!

ทว่า มิลตันกลับขมวดคิ้วส่ายหน้า ถามกลับไปประโยคเดียว "ทหารรับจ้างอิสระ? ช่วงนี้คุณไม่ได้สังกัดกลุ่มทหารรับจ้างไหนเลยเหรอ?"

"เปล่าครับ ผม..."

ยังไม่ทันพูดจบ มิลตันก็วางสายใส่ทันที

แบรนดอนมองตาปริบๆ ถามว่า "ลูกพี่ คนนี้โปรไฟล์ไม่ดีเหรอ?"

มิลตันแค่นหัวเราะ "ทหารรับจ้างอิสระ พูดซะหรู จริงๆ ก็คือไม่มีกลุ่มไหนรับเข้าพวกนั่นแหละ... หึๆ ในที่แบบนี้ แค่เป็นคนก็เป็นทหารรับจ้างระดับเบี้ยล่างได้แล้ว โปรไฟล์ขนาดนี้ไปเป็นระดับหัวหน้าในกลุ่มทหารรับจ้างได้สบาย แต่ดันตกอับไม่มีใครเอา แสดงว่าหมอนี่ต้องมีปัญหาใหญ่หลวงแน่ๆ"

มิลตันไม่ได้เชี่ยวชาญวงการนี้มากนัก ไม่รู้ว่าปัญหาคืออะไร แต่รู้ว่าอยู่ให้ห่างไว้เป็นดีที่สุด

ขนาดกลุ่มทหารรับจ้างร้อยพ่อพันแม่ยังไม่เอา มิลตันจะเอามาทำซากอะไร

แบรนดอนถึงบางอ้อ "อ๋อ เป็นงี้นี่เอง... ไม่สิ แล้วไอ้โกสต์วูล์ฟมันแนะนำคนบ้าอะไรมาเนี่ย? ไม่ได้เรื่องเลย?"

มิลตันไม่โทษเจ้าของร้านปืน "เขาก็ไม่ใช่เอเจนซี่มืออาชีพ แค่คัดกรองคร่าวๆ ให้ รายละเอียดลึกๆ เราต้องจัดการเอง"

"ก็จริง..."

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"สวัสดี" คราวนี้ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูทะมัดทะแมง "ใช่ 'สรรพากรจากนรก' ไหม?"

"เรียกผมมิลตันก็พอ จะให้เรียกคุณว่าอะไร?"

"ฟลอรา คลอริส พวกเราเป็นบริษัทรักษาความปลอดภัยที่จดทะเบียนถูกต้อง เพิ่งจบสัญญากับนายจ้างรายก่อน มีกันสามคน เป็นอดีตทหารจากกองทัพในกลุ่มนาโต้ทั้งหมด มืออาชีพ ไว้ใจได้ อัตราความสำเร็จภารกิจสูงมาก"

มิลตันพยักหน้าเบาๆ

เป็นบริษัทรปภ.ขนาดเล็กที่ถูกต้องตามกฎหมายเหรอ? ดูท่าสงครามกลางเมืองจะใกล้จบแล้วจริงๆ คนจำนวนมากถึงได้มุ่งหน้าไปหาเงินที่รัฐเชียปาส เม็กซิโก

แต่บริษัทเล็กๆ ในที่กันดารแบบนี้ ก็คงไม่ได้มีความเป็นมาตรฐานอะไรมากมายนักหรอก

"บ่ายสี่โมงวันนี้ มาที่ร้านอาหารจีน 'ฟาสต์ช็อปสติกส์' ใกล้สถานีตำรวจเพื่อสัมภาษณ์ เรื่องค่าจ้างค่อยคุยกัน ห้ามสายเด็ดขาด"

เสียงผู้หญิงปลายสายตอบรับอย่างรวดเร็ว "ตกลง แล้วเจอกัน"

"..."

จากนั้น มิลตันก็รับสายอีกหลายสาย มีทั้งกลุ่มทหารรับจ้างที่ถอนตัวจากแนวหน้า มีทั้งทหารอาชีพที่ปลดประจำการเพราะสงครามซาลง... แน่นอน มีพวกตัวถ่วงปนมาด้วย

สุดท้าย มิลตันก็ได้รายชื่อผู้เข้ารอบสัมภาษณ์ 3 ราย

หลังวางสายสุดท้าย มิลตันบิดขี้เกียจ "เอาล่ะ นายไปเตรียมตัวงานรับรางวัลที่สถานีตำรวจเถอะ เดี๋ยวฉันไปสัมภาษณ์คนเดียว ระวังตัวด้วย ฉันให้ลูซคอยคุ้มกันนายแล้ว แต่นายเองก็ห้ามประมาท"

แบรนดอนยิ้มร่า "ไม่แน่ลูกพี่อาจจะได้เห็นผมออกทีวีก็ได้นะ!"