บทที่ 15 - พยายามให้ผู้เสียภาษีมาแค่รอบเดียวพอ

บทที่ 15 - พยายามให้ผู้เสียภาษีมาแค่รอบเดียวพอ

ทันทีที่ระเบิดถูกโยนเข้าไป มิลตันได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนอลหม่านสามคู่ วิ่งหนีไปทางห้องทำงาน!

ระเบิดมือใช้เวลา 3-5 วินาทีก่อนระเบิด ไอ้มุกที่เก็บระเบิดปาคืนน่ะมีแค่ในหนัง ชีวิตจริงถ้าไม่จนตรอกสุด ๆ ไม่มีใครทำหรอก

เวลาแค่นี้พอให้คนวิ่งไปหาที่กำบังใหม่ได้ แต่ไม่พอให้หาลูกระเบิดเล็ก ๆ ท่ามกลางความวุ่นวาย เก็บขึ้นมา แล้วปาออกไป

ระเบิดคามือยังถือว่าโชคดี ตายคนเดียว แต่ถ้าปาพลาดไปชนเพดานแล้วระเบิดกลางอากาศ อานุภาพทำลายล้างคงกวาดเพื่อนร่วมทีมตายยกแก๊ง ได้ถ้วยรางวัลฆ่าพวกเดียวกันเองไปครองแน่

เสียงฝีเท้าดังขึ้น มิลตันเดาเจตนาของพวกนักฆ่าออกทันที—

พวกมันจะหลบเข้าห้องทำงานชั่วคราว รอระเบิดตูมแล้วค่อยออกมาประจำจุดยิงเดิม

แรงระเบิดไม่แบ่งแยกมิตรศัตรู มันไล่ศัตรูได้ แต่ก็ขวางทางบุกได้เหมือนกัน

แต่ปฏิกิริยาที่ดูถูกต้องและปลอดภัยที่สุดของพวกนักฆ่า คือสิ่งที่มิลตันต้องการ!

มิลตันปาระเบิดเข้าไปเพื่อสร้าง "ความปลอดภัยปลอม ๆ" ให้พวกมันคิดว่าในช่วงไม่กี่วินาทีก่อนระเบิด แค่หลบระเบิดก็พอ ไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนบุกเข้ามา

และจังหวะที่พวกมันหันหลังวิ่งหนีนี่แหละ คือสิ่งที่มิลตันรอคอย!

นี่คือเหตุผลที่มิลตันไม่ดึงสลัก—เพราะทันทีที่ระเบิดเข้าห้อง เขาจะพุ่งตามเข้าไป!

พวกนักฆ่ากำลังหันหลังวิ่งหาที่กำบังพอดี!

พูดง่าย ๆ คือ ในเสี้ยววินาทีนี้ มิลตันยิงหลังคนสามคน ไม่ใช่โดนปืนสามกระบอกเล็งใส่!

หลอกว่าจะบอมบ์ แต่จริง ๆ จะยิง

พอก้าวเข้าไปในห้อง มิลตันก็เห็นแผ่นหลังสามแผ่นกำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน!

เล็ง ยิง!

ปัง ปัง ปัง...

เวลาจำกัด แถมเป้าหมายเคลื่อนที่เร็ว การกราดยิงครั้งนี้เก็บได้แค่หนึ่งคน ยิงขาอีกคนบาดเจ็บ

วินาทีสุดท้าย คนเจ็บตะเกียกตะกายเข้าที่กำบังได้สำเร็จ แต่ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวไว้ข้างหลัง

เลือดออกเยอะขนาดนี้!

มิลตันไม่บ้าจี้บุกตามเข้าไปในห้องทำงานเพื่อปิดบัญชี แต่ค่อย ๆ ขยับไปที่มุมตายหน้าประตูห้องทำงาน ยกปืนเล็งปากประตูไว้

อีกฝ่ายมีคนเจ็บหนัก คนที่รอไม่ได้คือพวกนักฆ่า... ถ้าไม่รีบทำอะไรสักอย่าง ก็จะเหลือคนรอดแค่คนเดียว!

พอจำนวนคนไม่ใข่ปัญหา มิลตันดวลเดี่ยวกับคนไม่มีเกราะปืนเบาได้สบาย ๆ เหมือนบี้มด

มิลตันแค่เฝ้าไว้ ไม่บุกพวกมันก็ตาย บุกออกมาก็เสียเปรียบ—ด้วยความลนลาน นักฆ่าทั้งสองหนีไปอยู่ฝั่งมือซ้าย (Weak Side) โดยที่ไม่รู้เลยว่ามิลตันดักรออยู่ฝั่งไหน

การกดขี่ด้วยข้อมูลตั้งแต่ต้นจนจบ สร้างความได้เปรียบที่ไม่อาจเทียบชั้นได้

พวกนักฆ่าข้างในก็รู้ตัวดี พอเห็นเพื่อนตายไปทีละคน ตัวเองทำอะไรศัตรูไม่ได้เลย ขวัญกำลังใจก็พังทลาย

พวกมันอยากยอมแพ้

"เรามีแค้นอะไรกันเหรอ? มีอะไรคุยกันดี ๆ ไม่ได้เหรอ?"

"ฉันมีเงินเยอะมาก ถ้าปล่อยฉันไป ฉันจะบอกที่ซ่อนเงินให้"

"เพื่อน พาฉันไปโรงพยาบาลที ฉันให้หนึ่งพัน... ไม่สิ สองพันดอลลาร์ สองพันเป็นไง? ฉันจะบอกให้นะ ร้านยาข้างบนมีเด็กผู้หญิงแจ่ม ๆ อยู่คนหนึ่ง ลูกสาวนังเจ้าหน้าที่ที่เราเก็บไปคราวก่อน จับมันใส่ชุดตำรวจแล้วข่มขืน แม่งโคตรได้อารมณ์!"

"พ่อมันโดนเราหั่นศพไปแล้ว ไม่ต้องกลัวมีปัญหาตามมา! ปล่อยพวกเราไป เงินกับนังทาสกามนั่นยกให้นายหมดเลย เอาไหมพวก?"

"เพื่อน เราอาจจะเข้าใจอะไรผิดกันหรือเปล่า? สาบานได้ฉันไม่เคยยุ่งกับนาย นายเก่งมาก เรามาเป็นเพื่อนกันไหม ไม่สิ นายมาเป็นลูกพี่ฉันเลย!"

"..."

มิลตันรอให้พวกมันพล่ามจนจบ แล้วพูดเสียงเรียบ "พวกแกมาไล่ฆ่าฉันไม่ใช่เหรอ? ทำไมจำฉันไม่ได้ล่ะ?"

สิ้นเสียง ความเงียบงันเข้าปกคลุมยาวนาน

"นายคือ... เจ้าหน้าที่ที่ลูกพี่สั่งให้... สั่งให้ไปเยี่ยม มิลตัน มินส์?"

มิลตันยังคงเล็งประตู คุยเล่นกับพวกมันได้—คนที่เสียเวลาคือพวกมันเอง "ใช่ ฉันได้ยินว่าพวกแกหาฉันไม่เจอ ฉันเลยมาหาพวกแกเองไง พยายามให้ผู้เสียภาษีมาติดต่อแค่รอบเดียวพอ คือคติการทำงานของฉัน"

นักฆ่าฟังแล้วพูดไม่ออก

โดนด่าว่าเป็น "ผู้เสียภาษี" ยังไม่เท่าไหร่ แต่ในใจพวกมันก่นด่าวัลตายับเยิน

ไอ้ชาติชั่ววัลตา ไหนรับประกันว่าไอ้มิลตันเป็นแค่ยาจกซื้อตำแหน่ง มีแค่ปืนพกกับปืนไรเฟิลห่วย ๆ ไง?!

ทำไมมีเกราะหนัก ทำไมมีระเบิดมือ?

เกราะชุดนี้ในเมืองมาราแคน ซื้อชีวิตคนได้ 5 คน ไม่สิ 10 คนเลยนะ!

แถมทำไมมันเก่งขนาดนี้? รู้ว่ามีคนมาฆ่าหกคน ไม่หนี แต่กลับบุกสวนกลับมา!

"คุณเจ้าหน้าที่ครับ ผมว่าเราอาจจะเข้าใจผิดกันนิดหน่อย แต่ไม่มีความขัดแย้งอะไรที่แก้ไม่ได้หรอกครับ"

มิลตันแทบหลุดขำ "ต่อให้ก่อนหน้านี้ไม่มี วันนี้ก็มีแล้วไม่ใช่เหรอ? พูดเองเชื่อเองไหมนั่น?"

คำถามย้อนสองประโยคทำเอาเงียบกริบอีกรอบ

ไม่... ไม่เงียบ มิลตันได้ยินเสียงหอบหายใจรวยรินดังมาจากข้างใน

คนเจ็บจะไม่ไหวแล้ว การเสียเลือดมากบวกกับการเจรจาล้มเหลว ทำให้อารมณ์เริ่มคุ้มคลั่ง

"อ๊ากกก! กูจะฆ่ามึง!!!"

ในที่สุด คนเจ็บที่สิ้นหวังสุดขีดก็สลัดหลุดจากเพื่อน ถือปืนกลมือวิ่งกราดยิงออกมาจากห้อง

"ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง..."

แต่โชคร้ายที่เขาเดาทิศทางผิด—ถ้าสติดีกว่านี้ ถ้าเสียเลือดน้อยกว่านี้ น่าจะพอฟังเสียงมิลตันออกว่าอยู่ตรงไหน

กระสุนชุดสุดท้ายของนักฆ่าเจาะกำแพงเปล่า ๆ พร้อมกับเปิดแผ่นหลังโล่ง ๆ ให้มิลตัน

เหนี่ยวไก ยิงจุดตายชุดหนึ่ง ร่างนั้นร่วงลงดังโครม

ตุบ... เกร๊ง...

เสียงศพล้มและปลอกกระสุนตกพื้น แล้วความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง

ในห้อง เหลือคนเป็นแค่สองคน ห่างกันแค่กำแพงกั้น

น่ากลัว วังเวง กดดัน สิ้นหวัง

นักฆ่าหกคนโดนคนคนเดียวบุกมาเก็บทีละคน ไม่มีใครตอบโต้ได้เลย

นักฆ่าคนสุดท้ายถูกความกลัวครอบงำโดยสมบูรณ์

ออกไปสู้ก็ตาย!

ไม่ ต่อให้หนีไปได้ ไอ้เจ้าหน้าที่นี่ก็จะตามไปฆ่า!

แทนที่จะต้องมาเจอเจ้าหน้าที่มฤตยูนี่ สู้โดนตำรวจจับไปนอนคุกยังดีกว่า!

ยัดเงินผู้คุมหน่อย ชีวิตในคุกก็สุขสบาย

เขาไม่อยากตาย!

"ผมยอมแพ้! ยอมแพ้แบบไม่มีเงื่อนไข! อย่ายิง!"

[จบแล้ว]