EP.41 : อัญเชิญภูติผี

ต่อมา เรย์ลี่ก็ได้ทักมาถามในกลุ่มอีกครั้งเรื่องวิธีฝึกฮาคิสังเกต โดยเสนอผลปีศาจเป็นของรางวัล

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ รุ่นพี่คนนั้นกลับบอกวิธีฝึกให้เขาฟรีๆ เลย ทำเอาเรย์ลี่ดีใจจนเนื้อเต้น เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมรุ่นพี่คนนี้ถึงไว้ใจเขาขนาดนี้ ไม่กลัวว่าเขาจะเบี้ยวสัญญาบ้างเหรอ ?

แน่นอนว่าบรู๊คเชื่อใจในตัวโรเจอร์และเรย์ลี่ สองคนที่มีศักยภาพของฮาคิราชันย์ แถมกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ก็แทบจะไม่กินผลปีศาจกันอยู่แล้ว !

บรู๊ครู้วิธีปลุกฮาคิเกราะและฮาคิสังเกตอยู่แล้ว มันง่ายเหมือนปลอกกล้วยสำหรับเขา ดังนั้นเขาเลยคิดว่าเอาข้อมูลไปแลกเปลี่ยนล่วงหน้าเลยดีกว่า นอกจากจะได้ใจกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์แล้ว ยังการันตีผลปีศาจเป็นค่าตอบแทนอีกด้วย

ด้วยความรู้นี้ ความแข็งแกร่งของกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด ทำให้พวกเขารอดพ้นจากการไล่ล่าของพลเรือโท "หมาบ้า" ได้หลายครั้ง เจ้าพลเรือโทคนนั้นมีฮาคิเกราะที่แข็งแกร่งแบบหลุดโลก แถมยังเชี่ยวชาญรูปแบบทั้งหกของกองทัพเรือจนน่ากลัว !

และตอนนี้ ดูเหมือนเจ้าหมาบ้าจะกัดไม่ปล่อย เกาะติดกลุ่มของโรเจอร์แจจนเริ่มทำเอาโรเจอร์กับเรย์ลี่ประสาทเสีย

บนเรืออวกาศทองคำ เอเรบัส

หลังจากงานเลี้ยงฉลองต้อนรับนิวเกตอย่างยิ่งใหญ่ เขาก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มโจรสลัดเฮลอย่างรวดเร็ว ลูกเรือที่นี่ไม่สนเรื่องเงินทอง วันๆ เอาแต่บ้าฝึกวิชาเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง

แต่ทุกครั้งที่นิวเกตเห็นทองคำที่ประดับอยู่เต็มผนังเรือ เขาก็แทบจะอดใจไม่ไหว อยากจะแงะมันส่งกลับไปบ้านเกิดใจจะขาด

"นิวเกต นายจะเอาแต่คอยอุ้มชูบ้านเกิดแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ"

บรู๊คพูดขึ้นเมื่อสังเกตเห็นความลำบากใจของลูกเรือคนใหม่

"โบราณเขาว่า ให้ปลาหนึ่งตัว กินอิ่มได้หนึ่งวัน แต่ถ้าสอนวิธีตกปลา จะมีกินไปตลอดชีวิต เราไปปักธงที่เกาะสฟิงซ์กันดีกว่า แล้วสอนวิชาการต่อสู้กับฮาคิให้พวกเขา จะได้แข็งแกร่งและดูแลตัวเองได้"

"ขืนนายแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว พวกเขาก็จะมีแต่อ่อนแอลงเรื่อยๆ"

บรู๊คเห็นมากับตา หนวดขาวอาจจะเป็นชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก แต่การบริหารจัดการของเขามันเละเทะ

ขนาดไคโดยังมีโรงงานอาวุธกับหน่วยวิจัย บิ๊กมัมยังลงทุนกับนักวิทยาศาสตร์อย่างซีซาร์ แต่กลุ่มหนวดขาว ? วันๆ เอาแต่กินเหล้าเมามาย สู้รบปรบมือ โดยไม่มีฐานทัพที่เป็นกิจจะลักษณะเลย !

"เข้าใจแล้วครับ กัปตันบรู๊ค !"

นิวเกตไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้มาก่อน เขาแค่คิดจะปกป้องด้วยตัวเอง ให้ชาวบ้านอยู่กันอย่างสงบสุข ในฐานะเด็กกำพร้าที่ออกทะเลตั้งแต่เด็ก เขาไม่เคยมีความรู้เรื่องการพัฒนาที่ยั่งยืนหรือการสร้างรากฐานความแข็งแกร่งมาก่อน

ตอนนี้ ด้วยคำแนะนำของบรู๊ค เขาจึงเริ่มคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง

"เอ้า มาฝึกกันเถอะ !"

บรู๊คเพิ่งค้นพบความสามารถใหม่ เป็นพลังที่มีอยู่ในตัวเขามาตลอด แต่เพิ่งจะตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์

"ได้ยินว่าท่าของกัปตันส่วนใหญ่จะโจมตีวิญญาณโดยตรง ป้องกันยากสุดๆ งั้นวันนี้ขอผมลองของหน่อยเถอะ !"

นิวเกตเปิดใช้งานพลังผลสั่นสะเทือน มือของเขาเรืองแสงสีขาว เตรียมพร้อมปะทะด้วยความตื่นเต้น

"โยโฮโฮ ! ใจเย็นๆ ท่านี้ยังไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอก น่าจะไม่ทำให้นายเจ็บตัวหรอกนะ !"

บรู๊คพูดอย่างสบายๆ ขณะที่ลูกเรือคนอื่นเข้ามารุมล้อมมุงดู พวกเขายังจำฝันร้ายตอนโดนเพลงบรรเลงวิญญาณเล่นงานจนสลบเหมือดได้ดี รอบนี้กัปตันจะงัดท่าอะไรออกมาอีก ?

"ยมทูตจงตื่น ! ประตูนรกจงเปิด ! เส้นทางสู่ปรโลกจงปรากฏ !"

สิ้นเสียงของบรู๊ค ร่างเงาของยมทูตขนาดยักษ์ก็ก่อตัวขึ้นด้านหลังเขา ทาบทับลงมาเหนือทุกคน ทันใดนั้น กลางอกของยมทูตก็แยกออก เผยให้เห็นประตูมิติสีเขียวเข้ม

เบื้องหลังประตูนั้น คือถนนสายยาวเหยียดที่ทอดตัวไปสู่ความว่างเปล่า เส้นทางในตำนานสู่ยมโลก

"น่ากลัวชะมัด ! กัปตันบรู๊ค นี่คุณเปิดประตูนรกจริงๆ เหรอคะ ?!"

แช็กกี้ถอยกรูดไปหลบหลังเรดฟิลด์โดยสัญชาตญาณ มองบรู๊คด้วยสายตาหวาดระแวง เสียงของเธอดังลั่นด้วยความตกใจ

"ฮ่าๆ ก็อาจจะใช่ !" บรู๊คหัวเราะร่า

"จงออกมา กองทัพภูติผีของข้า !"

ลูกเรือกลั้นหายใจลุ้นระทึก... แต่กลับมีวิญญาณสีเขียวลอยออกมาแค่หยิบมือเดียว

"... นี่เรียกว่ากองทัพเหรอครับกัปตัน ?"

ทันใดนั้นเอง

"เดี๋ยวนะ !" แช็กกี้ชี้ไปที่ผีตนหนึ่ง

"นั่นมันหน้าตาเหมือน ไวท์ ไป่เจิ้น ประธานสำนักข่าวพิราบสันติภาพโลกเลยนี่ !"

"เฮ้ย ! นั่นมันไอ้พ่อค้าทาสที่จับตัวผมไป !"

อันโตนิโอก็ชี้ไปที่ผีอีกตน จำได้แม่นว่าคือกัปตันเรือค้าทาส ดิสโก้

"แล้วตัวนั้น ไอ้ปืนใหญ่พิษ สาริน ! ไอ้คนที่โดนเชือดในบาร์ที่ชาบอนดี้ !"

พวกเขาเริ่มจำหน้าศัตรูเก่าๆ ของบรู๊คได้ ทีละคนๆ

"กัปตันบรู๊คคะ... หรือว่าศัตรูที่คุณฆ่าไป วิญญาณยังวนเวียนอยู่กับคุณงั้นเหรอ ?"

ความเย็นยะเยือกวิ่งพล่านไปตามสันหลังของแช็กกี้ เธอแอบชำเลืองมองเหล่าวิญญาณด้วยดวงตาเบิกโพลง

"ดูเหมือนจะมีแค่พวกที่มีจิตใจเข้มแข็งเท่านั้นที่ปรากฏรูปร่างชัดเจน" บรู๊คพึมพำ

เขาเห็นเงาวิญญาณจางๆ อีกเพียบอยู่ข้างหลัง น่าจะเป็นพวกปลาซิวปลาสร้อยที่เขาจัดการไป

"แบบนี้แปลว่ากัปตันบรู๊คสั่งผีให้สู้ได้จริงๆ เหรอ ? งั้นก็แปลว่า... ผีมีจริงอะดิ ?"

แช็กกี้รู้สึกเหมือนโลกทัศน์พังทลาย ถ้าผีมีจริง แล้วเรื่องสยองขวัญพวกนั้นล่ะ ? มีผีสิงอยู่ในห้องน้ำรึเปล่า ? ใต้เตียงล่ะ ? ในตู้เสื้อผ้า ?!

ความคิดฟุ้งซ่านทำเอาเธอขนหัวลุก มิน่าล่ะทำไมผู้หญิงคนอื่นถึงไม่ยอมมานอนห้องเดียวกับฉัน !

"ไม่เอา ! ไม่ไหว ! คืนนี้ฉันขอนอนกอดม้าน้ำความทรงจำดีกว่า !"

ในขณะเดียวกัน นิวเกตมองดูฉากสยองขวัญตรงหน้าแล้วพึมพำ

"กุรารารา... เป็นศัตรูกับกัปตันบรู๊คนี่ซวยชะมัด ตายไปแล้วยังไม่ได้ไปผุดไปเกิดอีก"

เขากำหมัดแน่น ผลสั่นสะเทือนของเขาจะทำอะไรพวกมันได้ไหมนะ ? ถ้าการโจมตีทางกายภาพไร้ผล เขาจะสู้กับพวกมันยังไง ?

"เอาล่ะ มาดูกันว่าผีพวกนี้ทำอะไรได้บ้าง !"

บรู๊คสั่งให้เหล่าวิญญาณตาสีเขียวหน้าตายพุ่งเข้าใส่นิวเกต

นิวเกตตื่นตัวเต็มที่ เหวี่ยงหมัดยักษ์ใส่ผีตนแรก แต่มันกลับทะลุผ่านร่างไปเฉยๆ

ไม่มีแรงปะทะ ไม่มีแรงต้าน ผีแค่ลอยผ่านตัวเขาไปเหมือนหมอกควันแล้วพุ่งไปข้างหน้าต่อ

ไม่เจ็บ ไม่รู้สึกอะไร

แต่ทว่า...

"เดี๋ยวนะ" นิวเกตพึมพำ

"ทำไมรู้สึกหนาวๆ ?"

ตอนแรกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอโดนผีพุ่งชนใส่เรื่อยๆ เขาก็เริ่มรู้สึกอืดอาด

เลือดในกายเย็นเฉียบ แขนขาเริ่มหนักอึ้ง การตอบสนองช้าลง

"เอ่อ กัปตันบรู๊คคะ... หรือมันจะเป็นการโจมตีทางจิตวิทยา ?"

แช็กกี้เสนอความเห็น พยายามทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด

"ไม่ใช่ ! พวกมันกำลังดูดเลือดดูดแรงฉันไปจริงๆ !"

นิวเกตรีบถอยออกมา ลูบแขนตัวเอง ยิ่งอยู่ใกล้พวกมันนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหมดแรง

นี่ไม่ใช่ภาพลวงตา

มันคือของจริง

ผีของบรู๊คสามารถทำให้ใครก็ตามที่สัมผัสอ่อนแอลงและดูดพลังชีวิตไปได้

ความสามารถที่น่าสะพรึงกลัว

และนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น

เห็นปฏิกิริยาของนิวเกตแล้ว แช็กกี้รีบหุบปากทันที ไม่อยากโดนลากไปเป็นหนูทดลองของกัปตันอีกราย !

"กัปตันบรู๊ค ผมรู้สึกเหมือนโดนสูบแรงกับเลือดออกไปตลอดเวลาเลย !"

แม้ตอนแรกผลกระทบจะไม่รุนแรง แต่ร่างกายนิวเกตเริ่มรู้สึกไม่สบายตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายที่แข็งแกร่งดุจปีศาจ เลือดลมที่สูบฉีด และพละกำลังที่ไร้ขีดจำกัด ขนาดเขายังรู้สึกแย่

"งั้นเหรอ ? แสดงว่าไม่ได้ไร้ประโยชน์ซะทีเดียว ! ไม่ใช่ว่าผีพวกนี้อ่อนเกินไป... ก็คงเป็นนิวเกตที่แกร่งเกินคน !"

บรู๊คหันขวับไปมองพวกหน้าใหม่บนเรือ ถ้าผีกระจอกทำอะไรปีศาจอย่างนิวเกตไม่ได้มาก บางทีอาจจะได้ผลกับคนอื่น...

"อะ อ้าว ! อากาศเปลี่ยน ! ฉันต้องรีบไปเช็คสภาพอากาศหน่อยแล้ว !" แช็กกี้หาข้ออ้างมั่วๆ แล้ววิ่งแน่บ กอดม้าน้ำความทรงจำแน่นเพื่อความอุ่นใจ

"กัปตันบรู๊ค หอยทากสื่อสารของเด็กใหม่ดังครับ ! เดี๋ยวผมไปดูให้นะ !"

อันโตนิโอ ที่จำฝันร้ายตอนโดนเพลงวิญญาณเล่นงานได้แม่น รีบชิ่งหนีทันที

"อะแฮ่ม ฮิรูบะ นายบอกว่ากระสุนพิษหมดไม่ใช่เหรอ ?"

หมอประจำเรือ คร็อกคัส หันหลังเดินดุ่มๆ ไปทางห้องแล็บ พร้อมลากคอสไนเปอร์ฮิรูบะติดมือไปด้วย

"เออ ใช่ๆ ! พี่คร็อกคัสรู้ใจที่สุด !"

"อย่ามามองผมนะกัปตัน ผมต้องขับเรือ !"

มนุษย์เงือกทอมปฏิเสธสายตาของบรู๊คทันควัน เรื่องอะไรจะยอมไปเป็นหนูทดลอง !

"ชิ ไอ้พวกปอดแหก เอางั้นก็ได้ ! ฉันจะเลือกคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุด... ไทเกอร์ ! ฉันเชื่อมั่นในตัวนาย มาให้ฉันดูพัฒนาการหน่อยซิ !"

บรู๊คแสยะยิ้ม ล็อคเป้าไปที่ไทเกอร์ เด็กฝึกงานผู้ไร้ประสบการณ์

"ไม่มีปัญหาครับกัปตัน ! ผมแข็งแรงจะตาย ! ผีแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก !"

ไทเกอร์ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ได้รับการยอมรับจากกัปตันบรู๊คเชียวนะ ! บอกเลยว่าไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ! ในอนาคตเขาจะต้องกลายเป็นยอดนักสู้เหมือนพี่เรดฟิลด์ และเก่งกว่าลุงทอมให้ได้ !

"เยี่ยมมาก ! ต้องใจกล้าแบบนี้สิ ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานนายจะได้เลื่อนขั้นเป็นลูกเรือตัวจริงแน่นอน !"

บรู๊คพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะสั่งให้กองทัพผีบุก

ในขณะเดียวกัน พวกที่วิ่งหนีไปเมื่อกี้ก็โผล่หัวออกมาแอบดูอย่างตื่นเต้น

"ฮ่าฮ่า ! เข้ามาเลยเจ้าผีน้อย ! สักวันข้าจะมีฮาคิราชันย์ ไม่มีทางกลัวผีหรอกเว้ย !"

ไทเกอร์ปล่อยหมัด ใช้คาราเต้มนุษย์เงือกเต็มแรง แต่ก็เหมือนกับนิวเกต มันไร้ผล ผีทะลุผ่านตัวเขาและเริ่มโจมตีร่างกาย

ทอมส่ายหน้า ในขณะที่คนอื่นๆ เริ่มวางเงินเดิมพันว่าไทเกอร์จะทนได้กี่วิ

"แค่นี้จิ๊บๆ ! พี่นิวเกตทำเป็นเรื่องใหญ่ไปด..."

พูดยังไม่ทันจบ ไทเกอร์ก็ตัวสั่นสะท้าน ความหนาวเหน็บกัดกินรุนแรงขึ้น ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง นิ้วมือชาด้าน แขนขาแข็งทื่อ ผีเกาะติดเขาแน่น ดูดกลืนเรี่ยวแรงไปเรื่อยๆ เขาพยายามสลัดออกแต่ไม่สำเร็จ

"กัปตันบรู๊ค หยุด ! หยุด หยุด หยุด ! ผ..ผมไม่ไหวแล้ว !"

ไทเกอร์สั่นเป็นเจ้าเข้า หน้าซีดเผือด เขาเดินโซซัดโซเซไปหาบรู๊ค ขาสั่นพั่บๆ

"คร็อกคัส มาดูอาการหน่อย !"

บรู๊คพอใจมาก สรุปว่าพลังความตายของผีพวกนี้จะดูดพลังชีวิต ทำให้เป้าหมายอ่อนแอลงเรื่อยๆ ถ้าเขาเพิ่มความแข็งแกร่งและจำนวนพวกมันได้ เขาก็สามารถตัดกำลังกองทัพศัตรูได้ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มซะอีก !

"ไม่เป็นไรมาก แค่หมดแรง เหมือนคนเพิ่งฟื้นไข้ พักสักสองสามวันก็หาย"

คร็อกคัสตรวจดูอาการไทเกอร์แล้วยืนยันว่า ถึงสภาพจะดูเหมือนผ้าขี้ริ้ว แต่ก็ไม่ถึงตาย

"กัปตันบรู๊ค... ข..ขอบทเพลงพิชิตสวรรค์หน่อยครับ... ผมไม่มีแรงจะยืนแล้ว..."

ไทเกอร์ก้มหน้าอย่างหมดสภาพ ถ้ารู้ว่าจะจบแบบนี้ เขาคงไม่ปากดีไปก่อนหน้านี้หรอก ! เสียฟอร์มชะมัด !

"เยี่ยม ! กำลังอยากฟังเพลงวิญญาณของกัปตันบรู๊คอยู่พอดี !"

นิวเกตยิ้มกว้าง บรู๊คซึ่งกะว่าจะปล่อยให้ไทเกอร์ทรมานเล่นอีกสักหน่อย ถอนหายใจแล้วหยิบไวโอลินออกมา ทันทีที่เขาเริ่มบรรเลง ท่วงทำนองอันทรงพลังและฮึกเหิมก็ดังกังวานไปทั่ว เติมพลังให้กับลูกเรือทุกคน

"ฉันไม่กลัวผีแล้ว ! คืนนี้ฉันนอนคนเดียวได้ ! ไม่มีผีใต้เตียง ไม่มีผีในตู้เสื้อผ้า ใช่ไหม ?!"

แช็กกี้บ่นพึมพำกับตัวเอง พยายามปลุกใจตัวเองจนลืมไปเลยว่ายังมี 'หยิน' (ผีผู้หญิงที่บรู๊คสร้าง) อยู่เป็นเพื่อน

"เพลงนี้ฟังแล้วอยากหาเรื่องต่อยคนชะมัด !"

นิวเกตหักข้อนิ้ว ยิ้มอย่างตื่นเต้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าดนตรีจะมีผลขนาดนี้ !

วันเวลาผ่านไปกับการฝึกฝนและการต่อสู้ เรือทองคำยังคงมุ่งหน้าเข้าใกล้ ชาร์ล็อตต์ ลินลิน เรื่อยๆ

ในขณะเดียวกัน พลเรือเอก คอสส์ ดาวโว ก็ได้เข้าสู่นิวเวิลด์ผ่านเส้นทางทางการที่เรดไลน์ จุดแวะพักแรกของเขาคือ เกาะวิจัยลับเฉพาะ พังค์ฮาซาร์ด เพื่อเติมเสบียงและรับคำสั่งภารกิจใหม่ พร้อมกับรับวัสดุหายากจำนวนมาก

เกาะแห่งนี้อัดแน่นไปด้วยนักวิทยาศาสตร์ที่ทำการทดลองสุดเพี้ยน การอยู่ในนิวเวิลด์ทำให้ง่ายต่อการหาตัวอย่างทดลองหายาก ทั้งสัตว์ประหลาดและมนุษย์

"โปรเจกต์ของรัฐบาลโลกพวกนี้มันบ้าบอชัดๆ ! สั่งแต่เรื่องเป็นไปไม่ได้ !"

นักวิจัยหนุ่มบ่นอุบขณะอ่านหัวข้อวิจัยใหม่ : วิธีข้ามคาล์มเบลท์ การสกัดและจำลองผลปีศาจสิ่งมีชีวิตเทียมและทหารดัดแปลง  แม้แต่วัสดุในตำนานอย่าง เพียวโกลด์ ก็ยังมีอยู่ในลิสต์

นักวิทยาศาสตร์ทุกคนต้องเลือกโปรเจกต์ที่จะทำ

"ฉันถนัดเรื่องปืน ปืนใหญ่ ระเบิด ! ทำไมปีนี้ไม่มีโปรเจกต์อาวุธเลยวะ ?"

"ที่บ้านเกิดฉันทำหุ่นยนต์มา พวกนั้นนับเป็นทหารเทียมได้ไหมเนี่ย ?"

"งานถนัดฉันคือปลูกถ่ายอวัยวะข้ามสายพันธุ์ !"

"แล้วนายล่ะพวก ? ถนัดอะไร ?"

"ฉันถนัด... เป็นหนูทดลอง !"

นักวิจัยหัวล้านในชุดกาวน์ขาวฉีกยิ้มอย่างภูมิใจ เขาไม่ใช่นักประดิษฐ์อาวุธธรรมดา แต่เขามีความอึดแบบผิดมนุษย์มนาและความคิดสร้างสรรค์หลุดโลก ทำให้เขาเป็นตัวอย่างทดลองชั้นดี

สิ่งประดิษฐ์ล่าสุดของเขา  [ วายุปั่นป่วน : สามพันชาติภพ ] ได้รับการยอมรับจากเพื่อนร่วมงานไปแล้ว และจุดประกายไอเดียงานวิจัยใหม่ๆ อีกเพียบ

พลเรือเอก คอสส์ ดาวโว ไม่มีเวลามาเสวนากับนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องพวกนี้ เขานำกองทัพออกจากเกาะ มุ่งหน้าลึกเข้าไปในนิวเวิลด์เพื่อไล่ล่ากลุ่มโจรสลัดเฮล

เนื่องจากเครือข่ายข่าวกรองของรัฐบาลโลกในนิวเวิลด์ยังอ่อนแอ แม้แต่กองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือยังต้องหันไปจับมือลับๆ กับพวกนายหน้าค้าข้อมูลใต้ดิน

ทุกวันนี้ ข้อมูลส่วนใหญ่ของกองทัพเรือมาจากโลกใต้ดิน มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่มาจากรายงานของสายลับ CP