บทที่ 28  หม้อไฟท่ามกลางฝนกรด

บทที่ 28  หม้อไฟท่ามกลางฝนกรด

"นี่มัน... หม้อไฟแบบอุ่นร้อนในตัว..."

ผู้มีพลังพิเศษด้านการดมกลิ่นสูดหายใจฟุดฟิดเพียงไม่กี่ครั้งก็จำแนกกลิ่นได้ทันที หนำซ้ำยังระบุยี่ห้อและรุ่นได้อย่างแม่นยำ

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยลิ้มรสของแบบนี้ แต่นั่นมันเรื่องเมื่อสมัยวันสิ้นโลกเพิ่งอุบัติขึ้นได้เพียงวันสองวันแรก

ทว่าในเวลาต่อมา เมื่อต้องระหกระเหินหนีตาย คงไม่มีใครหน้าไหนเลือกพกพาเสบียงอาหารที่กินพื้นที่ในกระเป๋าขนาดนี้ติดตัวไปด้วยแน่

"พักผ่อนกันเถอะ การมีชีวิตรอดสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด"

ชายผู้นำกลุ่มเอ่ยปากบอกให้ทุกคนพักผ่อน

ส่วนเรื่องหม้อไฟหรืออาหารเลิศรสอะไรนั่น ในเมื่อไม่มีปัญญาหากินได้ ก็ป่วยการที่จะเก็บมาคิดให้ฟุ้งซ่าน

แม้หม้อไฟแบบอุ่นร้อนจะสะดวกสบายก็จริง แต่พื้นที่สำหรับเก็บหม้อไฟเพียงถ้วยเดียว กลับสามารถยัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแห้งลงไปได้ถึงสองสามจิน

หากพกบะหมี่แห้งไปคนละครึ่งกระเป๋า พวกเขายังประทังชีวิตเดินเท้าต่อไปได้อีกหลายวัน แต่ถ้าเป็นหม้อไฟ...

อาหารประเภทที่กินพื้นที่มหาศาลแต่หนักกระเป๋าเพียงน้อยนิดเช่นนั้น อาจทำให้เสบียงของพวกเขาหมดเกลี้ยงภายในวันเดียว

ในขณะที่เพื่อนบ้านใหม่ชั้นล่างกำลังขัดแย้งในใจ เย่หลิงกลับกำลังนั่งกินหม้อไฟอย่างสบายอารมณ์

ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้หม้ออุ่นร้อนสำเร็จรูป แต่แกะเอาเฉพาะเครื่องปรุงและวัตถุดิบข้างในออกมาต้มในหม้อธรรมดาบนระเบียง ค่อยๆ เติมผักสดลงไปทีละนิด

ข้างกายมีเก้าอี้พังๆ วางอยู่ตัวหนึ่ง ยามเห็นไฟใต้ม้อเริ่มมอดลง เขาก็หักขาเก้าอี้โยนใส่เข้าไปเป็นเชื้อเพลิง

มืออีกข้างคอยหยิบเมล็ดพันธุ์ออกมา เร่งการเจริญเติบโตจนกลายเป็นผักสด เด็ดใบใส่ลงในหม้ออย่างใจเย็น

เขาพึงพอใจกับมื้ออาหารรสเลิศนี้เป็นอย่างมาก

กว่าเย่หลิงจะเก็บกวาดเรียบร้อยและเตรียมตัวพักผ่อน สายฝนด้านนอกก็โหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ฝนกรดอาจทำลายล้างพืชพรรณบนโลกใบนี้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็นำมาซึ่งวิวัฒนาการของพืชกลายพันธุ์

ทันทีที่ล้มตัวลงนอน ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว

หากเขารองรับน้ำฝนกรดพวกนี้เข้าไปเก็บไว้ในมิติ แล้วนำพืชกลายพันธุ์ไปปลูกในบริเวณนั้น อัตราการรอดชีวิตของพวกมันจะเพิ่มขึ้นหรือไม่?

เขาเองก็ไม่แน่ใจ เพราะไม่เคยทดลองมาก่อน

อย่างไรเสีย มิติแห่งนั้นก็แห้งแล้งกันดารจนพืชผลไม่อาจดำรงชีพได้อยู่แล้ว จะเลวร้ายไปกว่านี้สักแค่ไหนเชียว

เมื่อตัดสินใจได้ เย่หลิงยกมือขึ้น ส่งเถาวัลย์เลื้อยออกไปนอกหน้าต่าง

เถาวัลย์หนาทึบแผ่ขยายออกท่ามกลางสายฝนกรด กางออกเป็นรูปพัดขนาดใหญ่ รองรับน้ำฝนที่ตกลงมาให้ไหลย้อนกลับตามแนวเถาวัลย์มุ่งตรงมายังเย่หลิง

สิ่งที่เย่หลิงต้องทำในตอนนี้ มีเพียงการส่งต่อน้ำที่มีฤทธิ์กัดกร่อนเหล่านี้เข้าไปเก็บไว้ในมิติ

เพียงชั่วข้ามคืน เขาก็สามารถกักเก็บน้ำไว้ในพื้นที่ส่วนขอบของมิติได้แอ่งใหญ่ ขนาดกว้างขวางกว่าสระว่ายน้ำเสียอีก

รุ่งเช้าวันถัดมา เมื่อเห็นว่าฝนกรดด้านนอกซาลงเหลือเพียงละอองฝอย เย่หลิงจึงตัดสินใจพักผ่อนก่อน

เขาไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือไม่ แต่ปริมาณที่เก็บได้ก็เพียงพอสำหรับการทดลองแล้ว

หลังจากรองท้องด้วยขนมปังง่ายๆ เย่หลิงก็ผล็อยหลับไปภายใต้การคุ้มครองของเถาวัลย์ที่เลื้อยปกคลุมไปทั่วห้อง

กว่าจะตื่นจากการงีบหลับ เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงพลบค่ำ

เย่หลิงเปิดหน้าต่าง กลิ่นเหม็นเน่าเปรี้ยวของกรดลอยคละคลุ้งเข้ามาปะทะจมูก

เขาควบคุมเถาวัลย์ให้เลื้อยมาพันรอบไหล่ บังคับให้มันผลิบานดอกไม้ดอกเล็กๆ สองสามดอกเพื่อช่วยขจัดกลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้นั้น

ฝนกรดหยุดตกแล้ว แต่พืชพรรณบนโลกนี้ได้รับความเสียหายไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์

พื้นที่สีเขียวด้านล่างที่เมื่อวานยังเต็มไปด้วยดอกไม้ใบหญ้า บัดนี้เน่าเปื่อยกลายเป็นโคลนตมไปหมดสิ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ขณะที่เย่หลิงกำลังนึกเสียดายอานุภาพการทำลายล้างของฝนกรด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"มีธุระอะไร?"

เย่หลิงเปิดประตู มองดูหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านนอก เธอคือคนเดียวกับที่ปรากฏตัวเมื่อวาน

"ขอโทษนะคะ คือคนในกลุ่มเรามีอาการไข้ขึ้นสูง เลยอยากจะมาถามว่าคุณพอจะมียาลดไข้แบ่งปันบ้างไหม พวกเรายินดีแลกเปลี่ยนด้วยอาหารหรือแกนผลึกซอมบี้..."

น้ำเสียงของหญิงสาวสั่นเครือเล็กน้อยขณะเอ่ยปาก เธอตื่นกลัว

เมื่อคืนวาน ฝนกรดไม่ได้สาดกระเซ็นใส่ผนังด้านหนึ่ง คนที่เข้าเวรเฝ้ายามจึงแอบชะโงกหน้าออกไปดูเงียบๆ

ผลก็คือ พวกเขาได้เห็นภาพเถาวัลย์น่าสยดสยองเลื้อยยื่นออกมาจากห้องชั้นบน

แม้จะพยายามไม่ส่งเสียงร้อง แต่คนเฝ้ายามคนนั้นก็รีบปลุกทุกคนให้ตื่นขึ้นมาดู

และอาจเป็นเพราะการชะโงกหน้าออกไปดูเมื่อคืน พอตกบ่ายวันนี้ สมาชิกหลายคนจึงเริ่มมีอาการจับไข้