บทที่ 23 ทองคำในวันสิ้นโลก

บทที่ 23 ทองคำในวันสิ้นโลก

"ฉันกินอิ่มแล้ว ว่าจะมุ่งหน้าไปทางตะวันออก ถ้าคุณจะไปทางเดียวกัน เราควรแยกย้ายกันคนละเส้นทาง เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง"

เย่หลิงจัดการอาหารตรงหน้าจนหมด เดินไปมองสำรวจที่หน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมาหารือกับหลินสวี่เรื่องทิศทางที่จะมุ่งหน้าไปต่อ

เรื่องนี้สำคัญมาก เพราะทั้งคู่ต่างก็ต้องการแกนผลึกเพื่อยกระดับความสามารถ แม้วิธีการดูดซับพลังของคนทั่วไปจะแตกต่างจากพวกเขา แต่ความต้องการแกนผลึกซอมบี้นั้นไม่ต่างกัน

"ฉันก็จะมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเหมือนกัน..."

หลินสวี่เดินมายืนข้างหน้าต่าง ทอดสายตามองไปทางทิศนั้น เขาเองก็มีความจำเป็นต้องไปทางนั้นเช่นกัน

"เดี๋ยวก่อน!"

หลินหยางเห็นท่าทีของทั้งสองคนที่เตรียมตัวจะจากไปหลังจากกินอิ่ม จึงรีบปรี่เข้ามาทักท้วง

หากพวกเขาจากไปตามปกติ เขาคงไม่กังวลอะไร เพราะการเดินลงบันไดออกไปย่อมต้องปะทะกับฝูงซอมบี้ ซึ่งจะเป็นการช่วยกำจัดศัตรูให้พวกเขาไปในตัว

แต่สองคนนี้ปีนเข้ามาทางหน้าต่าง และกำลังจะจากไปทางเดิม โดยไม่เฉียดกรายเข้าใกล้ซอมบี้แม้แต่ตัวเดียว นี่เท่ากับตั้งใจทิ้งพวกเขาไว้ให้รอความตายชัดๆ

"มีปัญหาอะไร?"

เย่หลิงหันกลับมามองหลินหยาง ในที่สุดคนผู้นี้ก็เก็บอาการไม่อยู่

ทว่าเขาไม่มีความสนใจที่จะช่วยเหลือผู้คนแม้แต่น้อย เพียงแค่อยากดูว่าหลินสวี่จะจัดการอย่างไร

ความรู้สึกที่ได้เฝ้ามองพระเอกดิ้นรนแก้ปัญหา โดยที่ตัวเองทำเพียงเกาะติดสถานการณ์ไปด้วยนั้น ช่างน่าอภิรมย์ดีพิลึก

"พวกคุณจะทิ้งกันไปแบบนี้ไม่ได้นะ ซอมบี้ข้างล่างยุ่บยั่บกว่าเดิมเพราะได้กลิ่นเลือด ถ้าขืนพวกคุณไป พวกเราที่นี่ต้องตายกันหมด..."

หลินหยางพร่ำพูดต่อไป แต่ใจความสำคัญมีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือซอมบี้มีจำนวนมากเกินรับมือ และต้องการให้ทั้งสองคนช่วยกำจัดพวกมัน

"คุณมีอะไรมาแลกเปลี่ยน? แกนผลึกซอมบี้? หรือเสบียงอาหารจำนวนมาก?"

เย่หลิงยืนพิงผนังริมหน้าต่าง มองดูหลินหยางที่เริ่มกระวนกระวายหนักขึ้น เขานึกสงสัยตะหงิดๆ ว่าหมอนี่คงชอบยืนปราศรัยอยู่บ่อยๆ เป็นแน่

เพราะยิ่งฟังน้ำเสียงและเนื้อหา ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคั้นทางศีลธรรมกลายๆ

"ตอนนี้พวกเราไม่มีของพวกนั้นหรอก แต่ขอแค่คุณช่วยกำจัดซอมบี้เปิดทางให้ พวกเราก็สามารถออกไปรวบรวมเสบียงหรือแกนผลึกมาให้ได้ในภายหลัง..."

หลินหยางหันไปมองกลุ่มคนที่เขาพามาด้วย มั่นใจว่าสามารถตัดสินใจแทนคนเหล่านี้ได้

"ฉันไม่มีนิสัยทำงานก่อนแล้วค่อยเก็บเงินทีหลัง ในเมื่อพวกคุณไม่มีอะไรมาแลก ก็ต้องพยายามด้วยตัวเองแล้วล่ะ"

เย่หลิงส่ายหน้าปฏิเสธ เขาไม่มีทางทำงานฟรีเด็ดขาด

"พวกคุณมีคนตั้งมากมาย ถึงจะเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีพลังพิเศษ แต่ถ้าถืออาวุธสู้ฝ่าวงล้อมออกไปก็ไม่ใช่เรื่องยาก ในวันสิ้นโลกแบบนี้ หากยังมัวแต่รอให้คนอื่นมาช่วย ความคิดพรรค์นี้จะนำหายนะมาสู่พวกคุณไม่ช้าก็เร็ว"

แม้หลินสวี่จะไม่เห็นด้วยกับการร้องขอ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเตือนสติคนกลุ่มนี้

ไม่ใช่ว่าพวกเขาเป็นง่อยทำอะไรไม่ได้ ขนาดล่อซอมบี้ตามมาจนถึงที่นี่ยังทำได้ แล้วทำไมจะจับอาวุธสู้กับพวกมันบ้างไม่ได้

"ฉัน... ฉันมีค่าตอบแทน ช่วยพาฉันกับลูกชายออกไปได้ไหม..."

ชายวัยกลางคนจูงลูกเดินฝ่าฝูงชนออกมา คนพ่อดูอายุราวสี่สิบห้าสิบปี ส่วนลูกชายน่าจะเพิ่งสองสามขวบเท่านั้น

พวกเขาสะพายกระเป๋าใบหนึ่ง ผู้เป็นพ่อเดินตรงเข้ามาหาเย่หลิงและหลินสวี่ มือล้วงหยิบทองคำแท่งที่ผลิตจากธนาคารออกมาสองแท่ง บนทองคำระบุน้ำหนักชัดเจน แท่งละห้าร้อยกรัม

น่าเสียดายที่นี่คือวันสิ้นโลก

"หลังวันสิ้นโลก ทองคำแท่งก็เป็นแค่ก้อนโลหะเนื้อดีเท่านั้น ไม่มีค่าอะไรเป็นพิเศษหรอก"

หลินสวี่ส่ายหน้า เขาไม่คิดจะรับงานนี้ เพราะมองไม่เห็นผลกำไร ทว่าสายตากลับเหลือบมองไปทางเย่หลิงด้วยความอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะตอบตกลงหรือไม่

"ทองคำกับเงินตราอาจจะเป็นแค่โลหะ แต่บังเอิญฉันมีความสนใจในของพวกนี้อยู่บ้าง เพียงแต่ที่คุณให้มา มันน้อยไปหน่อย"

เย่หลิงไม่ได้ปฏิเสธทันที แต่เขามองว่าค่าตอบแทนยังไม่คุ้มค่าเหนื่อย

ท่าทีนั้นทำให้แววตาของหลินสวี่ฉายความผิดหวังเล็กน้อย แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกโล่งอกขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

ในฐานะคนที่เคยใช้ชีวิตผ่านวันสิ้นโลกมาแล้วช่วงหนึ่ง ทั้งยังผ่านความเป็นความตายจนกลับชาติมาเกิด หลินสวี่ย่อมรู้ซึ้งถึงกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ดีที่สุด

ดังนั้น เมื่อเห็นว่าเย่หลิงยังคงให้ความสนใจกับทองคำ เขาก็ค่อนข้างมั่นใจได้ว่า คนผู้นี้ไม่ได้ย้อนเวลากลับมาจากยุคหลังวันสิ้นโลกอย่างแน่นอน