บทที่ 24 ทางใครทางมัน

บทที่ 24 ทางใครทางมัน

"ฉันยังมีของอยู่อีก..."

ชายคนที่อุ้มเด็กปลดเป้สะพายหลังลงมา แล้วหยิบกล่องใบใหญ่ด้านในออกมาเปิดให้ดู

นอกจากทองคำแท่งหนักแท่งละห้าร้อยกรัมจำนวนสามแท่งแล้ว ภายในกล่องยังอัดแน่นไปด้วยสร้อยทองและอัญมณีมีค่าอีกกองพะเนิน

"ของพวกนี้... พอใช้แทนได้ไหม? ฉันไม่มีอะไรเหลือแล้วจริงๆ นอกจากเสื้อผ้าของลูกอีกสองชุด..."

ทองคำแท่งและเครื่องประดับทั้งหมดถูกยื่นส่งให้เย่หลิง ชายคนนั้นมองเขาด้วยแววตาเว้าวอน เพียงหวังว่าจะได้ออกไปจากนรกขุมนี้

"กอดลูกชายของคุณไว้ให้แน่น ถ้าเกิดหลุดมือกลางทาง ฉันจะไม่ช่วยอะไรนอกเหนือจากข้อตกลงนะ"

เย่หลิงกวาดเครื่องประดับทั้งหมดลงกระเป๋า ก่อนจะหันมามองสองพ่อลูก

เครื่องประดับทองคำอาจไร้ประโยชน์ในโลกใบนี้ก็จริง แต่เขาไม่ได้โละของในคลังทิ้งเพียงเพราะย้ายข้ามโลก สกุลเงินหลักหรือของมีค่าบางอย่างที่สามารถใช้ได้ในโลกอื่น ย่อมยังคงมูลค่าของมันไว้วันยังค่ำ

ในเมื่อตอนนี้ได้รับค่าจ้างแล้ว เขาก็ไม่รังเกียจที่จะพาคนพวกนี้ติดรถไปด้วย

เพราะถึงอย่างไรเขาก็ต้องไปจากที่นี่อยู่ดี

"ไม่ครับ ผมจะไม่มีวันปล่อยมือเด็ดขาด!"

ชายคนนั้นกอดลูกไว้แน่นแนบอก เอาเป้สะพายไว้ด้านหน้า สอดแขนร้อยสายสะพายและล็อคตัวล็อคนิรภัยไว้ด้านหลังเพื่อกันร่วงหล่น

แม้จะอึดอัดไปบ้าง แต่ความปลอดภัยต้องมาก่อน

"ไปกันได้แล้ว!"

เย่หลิงตวัดเชือกพันรอบตัวชายคนนั้น หิ้วร่างเขาขึ้นมา แล้วกระโจนออกทางหน้าต่างทันที

หลังจากทิ้งตัวลงมาสองชั้น เถาวัลย์หลายเส้นก็พุ่งเข้าพันยึดกับตาข่ายนิรภัยภายนอกตัวอาคาร ขยับเคลื่อนที่ไปด้านข้างอย่างรวดเร็วราวกับขาของแมงมุมขนาดยักษ์

จากนั้นเขาก็ดีดตัวดึงเสาไฟริมถนน เหวี่ยงตัวข้ามไปยังตึกฝั่งตรงข้าม และเดินทางต่อด้วยวิธีการเดียวกัน หลังจากข้ามตึกมาได้ไม่กี่หลัง เขาก็วางพ่อลูกที่หน้าซีดเผือดลงตรงทางแยกที่ไร้เงาซอมบี้

"ตึกนี้ยังมีคนอยู่ แต่เข้าไปแล้วจะเจอเรื่องดีหรือร้าย มันไม่เกี่ยวกับฉันแล้วนะ"

เย่หลิงชี้ไปที่อาคารด้านหลังชายคนนั้น โดยไม่รอฟังคำตอบ เขากระโดดขึ้นไปบนกำแพงรั้วของเขตที่พักอาศัย แล้ววิ่งหายไปทางทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว

เขาบอกว่าจะพาคนออกมา และตอนนี้ก็ยืนยันแล้วว่าพาออกมาพ้นจากดงซอมบี้ถือว่าการแลกเปลี่ยนเสร็จสมบูรณ์

"ทองคำไม่มีค่าอะไรเลยหลังวันสิ้นโลก นอกจากว่านายจะชอบสะสมของพรรค์นี้..."

หลินสวี่ตามมาทันในเวลาไม่นาน พวกเขายืนอยู่บนดาดฟ้าของอาคารที่พักอาศัยแห่งหนึ่ง จู่ๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

การแลกเปลี่ยนเมื่อครู่นี้ มันไม่คุ้มเอาเสียเลย

"คิดเสียว่าฉันจนมานาน ตอนนี้เลยอยากสัมผัสความรู้สึกของการมีทองแท่งเต็มมือดูบ้างก็แล้วกัน"

เย่หลิงหันไปมองหลินสวี่ที่ตามมาติดๆ ล้วงทองคำแท่งออกมาโยนเล่นในมือ สัมผัสหนักแน่นของมันช่างดีจริง ๆ

"......"

หลินสวี่ประเมินสถานการณ์แล้ว รู้ดีว่าป่วยการที่จะพูดอะไรต่อ

"ว่ามาสิ นายจะไปทางไหน? ฉันไม่อยากเดินทางร่วมกับนาย ถ้าไปเจอของดีเข้า เดี๋ยวจะเกิดปัญหาขัดแย้งกันเปล่าๆ"

เย่หลิงไม่สนใจว่าหลินสวี่จะอยู่ในอารมณ์ไหน ตอนนี้เขายังมีภารกิจต้องทำ หากหมอนี่ไม่มีปัญหาอะไรอื่น เขาก็อยากจะต่างคนต่างไป

แม้เขาจะชอบสร้างความลำบากให้ตัวเอก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านั่นคือสิ่งเดียวที่เขาทำได้ในโลกใบนี้

"ฉันจะไปทางนั้น..."

หลินสวี่เลือกอีกเส้นทางหนึ่งด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

เป้าหมายของพวกเขาเหมือนกัน อันที่จริงเขารู้สึกว่าการเดินทางไปด้วยกันน่าจะเหมาะสมกว่า แม้เขาจะไม่ได้ไว้ใจอีกฝ่ายเต็มร้อย แต่อย่างน้อยก็ได้สังเกตตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายมากขึ้น

น่าเสียดายที่คนคนนี้ตรงไปตรงมาเกินไป เขาจึงไม่มีข้ออ้างที่จะร่วมทางต่อ

"ตกลง งั้นฉันไปล่ะ!"

เย่หลิงมองดูท่าทีตอบรับอย่างไม่เต็มใจของหลินสวี่ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะหันหลังกลับและเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี