บทที่ 18 ความสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้น

บทที่ 18 ความสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้น

"ซุนเหยาคือเพื่อนร่วมชั้นของฉันงั้นหรือ... ซุนเหยา... ตอนเด็กๆ เธอชื่อซุนเหมยใช่ไหม?"

หลินสวี่เองก็เป็นผู้ข้ามมิติมาเช่นกัน เขาจึงทำได้เพียงค้นหาความทรงจำ และก็พบเพื่อนสมัยประถมคนหนึ่งที่ตรงกับข้อมูลนี้จริงๆ

"ตอนเด็กๆ เธอชื่อซุนเหมย ต่อมาย่าทวดของฉันบอกว่าชื่อเหมยไม่เป็นมงคล เลยเปลี่ยนเป็นซุนเหยาตอนอายุประมาณสิบขวบ"

เย่หลิงช่วยยืนยันตัวตนของซุนเหยาให้หลินสวี่ จากนั้นก็กัดแอปเปิ้ลเคี้ยวตุ้ยๆ รอให้ตัวเอกผู้กลับชาติมาเกิดเรียบเรียงความสัมพันธ์ให้กระจ่าง

เขาแอบคิดในใจว่ามันดูปลอมไปหน่อยที่หลินสวี่จะไม่รู้ว่าซุนเหยากับเย่เหิงเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน พูดได้แค่ว่าสองคนนั้นปิดบังข้อมูลได้แนบเนียนมาก เพื่อที่จะฆ่าหลินสวี่และแย่งชิงสมบัติ

"หึ... อายุเธอก็รุ่นราวคราวเดียวกับฉัน ส่วนเย่เหิง... ด้วยอายุของเย่เหิง ถ้าแต่งงานเร็วหน่อย เขาเป็นพ่อของซุนเหยาได้สบายๆ เลยนะ!"

หลินสวี่แค่นเสียงหัวเราะ ในที่สุดเขาก็เข้าใจความสัมพันธ์ของชายหญิงคู่นั้น

แต่ด้วยอายุที่ห่างกันกว่าสิบปี ซุนเหยายังกล้าทำลงไปได้!

"พอนายพูดขึ้นมา มันก็ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ย่าทวดรักครอบครัวเดิมของตัวเองมาก ผู้หญิงคนนั้นไปอาศัยอยู่ที่บ้านเย่เหิงตั้งแต่อายุสองขวบกว่า จนกระทั่งย้ายไปเรียนต่อในเมือง ถึงได้แยกออกไป..."

เย่หลิงเองก็เริ่มหัวเราะออกมา เมื่อลองคิดทบทวนดูดีๆ ซุนเหยาก็เหมือนถูกเย่เหิงเลี้ยงต้อยมากับมือนั่นแหละ

"จะว่าไป นายบอกว่าชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้นมาตามหาสมบัติของนาย พวกมันสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือเปล่า? ตอนที่นายถูกไล่ออกจากบ้าน ฉันได้ยินมาว่านายเอาออกมาแค่ทะเบียนบ้านที่ขึ้นทะเบียนกับหมู่บ้าน แล้วก็รูปถ่ายพ่อแม่ไม่ใช่เหรอ?"

เมื่อปะติดปะต่อความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ได้แล้ว หลินสวี่ก็เดินมานั่งลงบนโซฟาตรงข้ามเย่หลิง ตั้งใจจะซักไซ้เรื่องสมบัติ

เขาโยนโทรศัพท์ที่พังยับเยินทิ้งไปแล้ว ตอนนั้นเขาทำได้เพียงใช้ระบบตรวจจับสัญญาณหลังวันสิ้นโลก แต่ไม่รู้เนื้อหาการสนทนาที่แน่ชัด

เขาไม่ได้กังวลเรื่องการกลับชาติมาเกิดของเย่เหิงและซุนเหยา แต่เขายังไม่แน่ใจว่าสองคนนั้นจะแพร่งพรายความลับของเขาออกไปหรือไม่

"เรื่องนี้แหละที่ฉันลืมไป ถ้ารู้ก่อนฉันคงเค้นคอถามพวกมันก่อนตาย แต่ก็ช่างเถอะ ช่วงนี้ฉันลองสำรวจดูรอบๆ แล้ว อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็น่าจะพอปกป้องตัวเองได้"

ปากบอกว่าลืม แต่สีหน้าของเย่หลิงกลับไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังดูได้ใจนิดๆ ด้วยซ้ำ

แต่เขาก็มีต้นทุนให้ลำพองใจจริงๆ เถาวัลย์รอบกายเขาเพียงพอที่จะฉีกร่างทุกคนในห้องโถงนี้เป็นชิ้นๆ

แล้วไงถ้าเขามีสมบัติ? ใครหน้าไหนจะกล้ามาแย่ง?

ในทางกลับกัน หลินสวี่ที่เพิ่งได้ยินว่าเย่เหิงและซุนเหยาตายไปแล้ว ราวกับถูกกระแทกอย่างจังจนตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ

'เจ้านาย ระบบของหลินสวี่กำลังเชื่อมต่อกับเส้นเวลาปัจจุบัน ค้นหาข้อมูลช่วงก่อนและหลังการตายของสองคนนั้นครับ'

อาเป่ารีบส่งกระแสจิตบอกเย่หลิงทันทีที่จับความเคลื่อนไหวของระบบฝ่ายตรงข้ามได้

'ฉันรู้แล้ว ปล่อยให้เช็กไปเถอะ สิ่งที่ฉันทำลงไปไม่มีอะไรต้องปิดบัง เขาตรวจสอบได้สบายๆ อยู่แล้ว'

เย่หลิงกัดแอปเปิ้ลดัง กร้วม กร้วม นี่เป็นลูกที่สามแล้วตั้งแตตื่นนอน เขาคงไม่ต้องกินมื้อเช้าแล้วกระมัง

เย่หลิงรู้อยู่แล้วว่าระบบของหลินสวี่จะต้องตรวจสอบ นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่เปิดโอกาสให้สองคนนั้นได้พล่ามอะไรออกมาตอนที่ลงมือจัดการ

เมื่อระบบตรวจสอบการตายของตัวละครสำคัญในเนื้อเรื่อง มันจะสามารถมองเห็นสาเหตุการตายและเหตุการณ์ช่วงก่อนและหลังได้

ความแข็งแกร่งของระบบที่อาเป่าจำลองขึ้นมาในตอนนี้เทียบเท่ากับระบบของหลินสวี่ทุกประการ ดังนั้นขอบเขตการตรวจสอบของอาเป่าคือหนึ่งชั่วโมงก่อนและหลังเกิดเหตุ ระบบของหลินสวี่ก็เช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เรื่องพรรค์นี้จำกัดอยู่แค่ตัวละครในเนื้อเรื่องเท่านั้น ส่วนตัวตนปัจจุบันของเขา เป็นเพียงตัวประกอบฉากในความทรงจำของตัวร้าย แทบไม่มีตัวตนอยู่ในสายตาของระบบด้วยซ้ำ