บทที่ 16 การรบกวนยามเช้า

บทที่ 16 การรบกวนยามเช้า

"หลินหยาง ถ้าแน่จริงก็มาสู้กันตัวต่อตัวสิ! อย่าเอาผู้หญิงกับเด็กมาขู่ฉัน!"

หวังในฐานะที่เป็นถึงหัวหน้ากลุ่มคนนับสิบ เขาไม่มีทางยอมก้มหัวให้หลินหยางเด็ดขาด แต่เขาก็ไม่อยากให้ลูกชายทั้งสองต้องมาจบชีวิตลงที่นี่เช่นกัน

ก่อนวันสิ้นโลก เขาอุตส่าห์ดั้นด้นจากชนบทเข้ามาในเมือง ก็เพื่อหวังจะให้ลูกหลานได้มีชีวิตที่ดีกว่าเดิม และลูกชายฝาแฝดคู่นี้ก็คือความหวังเดียวที่เขายึดเหนี่ยวเอาไว้

"ผู้หญิงและเด็กงั้นหรือ? แกเองก็รู้นี่ว่าไม่ควรแตะต้องผู้หญิงและเด็ก แล้วตอนที่แกจับพี่สาวกับหลานของฉันโยนเข้าไปในฝูงซอมบี้ก่อนหน้านี้ ทำไมตอนนั้นถึงไม่คิดเรื่องนี้บ้าง? สมกับเป็นพวกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ไม่เจอกับตัวคงไม่รู้สึกสินะ!"

หลินหยางแสยะยิ้มเย็นชา พลางพยักพเยิดหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องด้านหลัง

ทันทีที่สิ้นเสียงคำพูด ผู้หญิงคนหนึ่งที่อุ้มเด็กอยู่ด้านหลังเขาก็โยนเด็กคนหนึ่งลงพื้น แล้วกระทืบเท้าลงไปอย่างแรงจนกระดูกขาของเด็กหักดังกร๊อบ

"อ๊าก—"

เสียงร้องไห้จ้าของเด็กผสมปนเปไปกับเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของผู้ใหญ่ เสียงดังเอะอะโวยวายที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้พวกซอมบี้บนถนนจับเป้าหมายได้อีกครั้ง

และในขณะเดียวกัน มันก็ดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือรักสันโดษบางคนที่อยู่แถวนั้นด้วย

"จะโยนก็รีบโยน เอะอะโวยวายแต่เช้าแบบนี้ เมื่อไหร่จะจบสิ้นเสียที!"

เย่หลิงมองดูคนกลุ่มหนึ่งที่พยายามเข้ามาใกล้ เขาไตัวลงจากกำแพงด้านนอกแล้วกระโดดเข้ามาทางหน้าต่างอย่างคล่องแคล่ว

เขาถือวิสาสะนั่งลงบนโซฟาในห้องโถง สังเกตสถานการณ์ของทั้งสองฝ่าย พลางปอกแอปเปิ้ลในมืออย่างใจเย็น

หลินหยาง... พี่ชายต่างมารดาของหลินสวี

เดิมทีเขาคิดว่าเป็นแค่คนไม่เกี่ยวข้อง แต่คาดไม่ถึงเลยว่าในบรรดาเหยื่อที่ถูกโยนให้ซอมบี้กินเมื่อคืนนี้ จะมีพี่สาวและหลานชายของหลินหยางรวมอยู่ด้วย

นั่นน่าจะเป็นพี่สาวแท้ๆ ของหลินสวีใช่ไหม?

ในพล็อตเรื่องเดิม เธอถูกกล่าวถึงเพียงสั้นๆ เหมือนเป็นฉากคั่นเล็กๆ ในเส้นทางการเติบโตของหลินสวีเท่านั้น

ทว่าหลินหยางคนนี้ คือหนึ่งในบอสใหญ่ในอนาคต

ตัวละครแบบนี้นับว่าเป็นคนพิเศษหรือเปล่านะ?

ในอนาคต ดูเหมือนคนคนนี้จะเคยบีบบังคับให้หลินสวีมอบวิธีการวิวัฒนาการของมนุษย์ให้ และหลังจากถูกปฏิเสธถึงได้กลายเป็นพวกบิดเบี้ยวเสียสติ จนกลายมาเป็นบอสใหญ่ในที่สุด

เย่หลิงวิเคราะห์เงียบๆ ในใจขณะเคี้ยวแอปเปิ้ล รู้สึกว่าคนคนนี้ไม่ได้สำคัญถึงขนาดที่ขาดไม่ได้

เพราะไม่ว่าหมอนี่จะเป็นพี่ชายต่างแม่ของหลินสวีหรือไม่ ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า จะมีคนจำนวนมากผูกใจเจ็บเพียงเพราะเห็นหลินสวีแข็งแกร่งขึ้นมาเพียงลำพัง...

ถ้าอย่างนั้นก็เก็บไว้ดูเล่นก่อนแล้วกัน ไม่เสียหายอะไร และไม่ได้เกี่ยวกับเขาด้วย

เหตุผลที่เขาเข้ามา ก็เพียงเพราะชื่อของหลินหยางทำให้เขาอยากจะรอเจอหลินสวีอยู่ที่นี่เท่านั้น

"แกเป็นใคร? เรื่องของพวกเราไม่เกี่ยวกับแกไม่ใช่หรือ?"

หลินหยางเริ่มรู้สึกปวดหัวตึบ

แม้จะเจ็บแค้น แต่เอาเข้าจริงเขาก็ทำใจโยนเด็กพวกนั้นไปให้ซอมบี้กินไม่ลง

จริงอยู่ที่พี่สาวและหลานของเขาถูกทำร้าย แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ได้ดีนัก ที่สำคัญพี่สาวคนนั้นมีแต่จะหาเรื่องเดือดร้อนมาให้เขา

แต่เขาจะเกลียดเธอก็ได้ จะไม่สนใจเธอก็ได้ ทว่าเขาไม่อาจเพิกเฉยเมื่อเธอถูกคนอื่นฆ่าตาย

ตอนนี้เขาแค่ต้องการเห็นท่าทีสำนึกผิดจากเจ้าอ้วนหวัง แต่ดันมีตัวป่วนโผล่เข้ามาเสียได้ ซึ่งมันทำให้เขาหงุดหงิดมาก และเริ่มจะรับมือไม่ถูก

เพราะผู้มาเยือนคนนี้เป็นผู้มีพลังพิเศษ เถาวัลย์ไม่กี่เส้นที่รายล้อมโซฟาอยู่นั้นกำลังบอกพวกเขาว่า คนคนนี้ไม่ใช่คนที่จะไปตอแยได้ง่ายๆ

"จะไม่เกี่ยวได้ยังไง? เมื่อคืนฉันก็นอนอยู่ที่นี่ ทีแรกพวกแกก็ส่งเสียงดังอยู่ข้างล่าง ล่อซอมบี้มาเป็นฝูง พอฟ้าสางปุ๊บก็มาทำให้เลือดตกยางออกล่อซอมบี้มาอีก แกบอกสิว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับฉันไหม?"

เย่หลิงกวาดตามองไปรอบๆ เถาวัลย์รอบตัวเขาบิดเกลียวไปมา หนามและใบของเถาวัลย์ที่เคลือบด้วยชั้นโลหะล้วนแสดงให้เห็นถึงความอันตรายและยากจะรับมือ

ไอ้เรื่องรบกวนเวลานอนน่ะไม่เท่าไหร่ แต่คนพวกนี้ดันล่อซอมบี้มาที่ข้างล่างนี่สิ

ซอมบี้หลายร้อยตัวเชียวนะ! นี่มันแพ็กเกจของขวัญรนหาที่ตายชัดๆ!

"พวกเราไม่ได้..."

พลังกดดันรุนแรงเกินไป เห็นได้ชัดว่าอยู่คนละระดับชั้น หลินหยางเริ่มกังวลว่าคนตรงหน้าจะอาละวาดขึ้นมา

เขาอยากจะแก้ตัวว่าพวกเขาไม่ได้ทำ แต่เสียงดังพวกนั้นก็มาจากกลุ่มของพวกเขาจริงๆ และ...

ผู้หญิงแขนขาดด้านหลังเขา กับเด็กที่เพิ่งถูกเตะจนกระดูกหักเมื่อครู่ ทั้งคู่ต่างก็มีเลือดไหลนอง

เลือดสดๆ คือกลิ่นที่พวกซอมบี้โปรดปรานที่สุด