บทที่ 14 การเดินทางครั้งใหม่และพลังธาตุทอง

บทที่ 14 การเดินทางครั้งใหม่และพลังธาตุทอง

"ความแค้นและความบาดหมางในอดีต จบสิ้นลงเพียงเท่านี้!"

เย่หลิงทอดสายตามองดูซากปรักหักพังเบื้องหน้า ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปทางหน้าหมู่บ้าน

หลังจากนี้เขายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก

"เย่หลิง นายไม่คิดจะอยู่ต่อเหรอ?"

เลขาธิการหมู่บ้านและสมุห์บัญชีเฒ่าต่างขวัญผวาไปกับวิธีการรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างอันป่าเถื่อนเมื่อครู่ กว่าจะตั้งสติได้ เย่หลิงก็เดินไปถึงปากทางเข้าหมู่บ้านเสียแล้ว

เมื่อเห็นแผนการที่วางไว้ล่มไม่เป็นท่า ทั้งสองคิดจะรั้งเขาไว้ แต่พอนึกถึงความแข็งแกร่งและนิสัยของเย่หลิง ความกล้าที่มีก็หดหายไปในพริบตา

"ฉันแค่กลับมาคิดบัญชี ตอนนี้หนี้สางหมดแล้ว ฉันไม่มีอะไรข้องเกี่ยวกับที่นี่อีก!"

เย่หลิงไม่หันกลับมามอง ทิ้งท้ายประโยคนั้นแล้วเดินออกจากหมู่บ้านไป บรรดาสิ่งกีดขวางที่ถูกเถาวัลย์ฉีกกระชากเปิดทางเมื่อครู่ ต่างเลื้อยกลับคืนสู่สภาพเดิมเพื่อปิดกั้นทางเข้า

มองดูแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ เลขาธิการหมู่บ้านและสมุห์บัญชีเฒ่าทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เย่หลิงไม่คิดจะสนใจและไม่อยากรับรู้ชะตากรรมของหมู่บ้านหลังจากนี้

เขาเดินออกจากเขตหมู่บ้านมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง แม้จะมีเสบียงตุนไว้พอสมควรและเพิ่งได้แอปเปิ้ลมาอีกกองโต แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความกระหายในการกักตุนลดน้อยลง

ระหว่างทางมีซอมบี้ป้วนเปี้ยนอยู่บ้าง คราวนี้เย่หลิงไม่ได้เร่งรีบเดินทาง เขาใช้เถาวัลย์จัดการพวกมันและเจาะกะโหลกเพื่อควักแกนผลึกออกมาโดยตรง

กว่าจะกลับถึงชานเมือง ก็เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี

เขาเลือกตึกสูงสิบกว่าชั้นแห่งหนึ่ง ใช้เถาวัลย์ปีนไต่กำแพงขึ้นไป หาห้องที่ไม่มีคนและซอมบี้ เข้าไปวางระบบรักษาความปลอดภัยแล้วล้มตัวลงนอน

แม้การฆ่าซอมบี้ระหว่างทางจะราบรื่น แต่เขาอดหลับอดนอนมาหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืน แถมยังไล่ล่าซอมบี้มาตลอดช่วงเช้า ร่างกายจึงเข้าสู่สภาวะอ่อนล้าถึงขีดสุด

ท้ายที่สุดแล้ว ร่างกายเนื้อหนังก็ยังไม่แข็งแกร่งพอ

พลังพิเศษอาจช่วยเสริมสมรรถภาพร่างกายได้ แต่นั่นคือการยกระดับของคนทั่วไปขณะเลื่อนขั้น สำหรับคนที่มีหน้าต่างข้อมูลอย่างเขา การอัปเกรดต้องพึ่งพาค่าประสบการณ์เท่านั้น

แม้วิธีนี้จะมีทั้งข้อดีและข้อเสีย แต่โดยรวมแล้วข้อดีย่อมมีมากกว่า

เย่หลิงตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล มองดูแสงดาวนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าในช่วงไม่กี่วันนี้แจ่มใสเป็นพิเศษ

บางคนอาจคิดว่าเป็นเพราะมลพิษหายไป แต่ความจริงแล้ว นี่คือความงดงามครั้งสุดท้ายก่อนที่ภัยพิบัติทางธรรมชาติจะมาเยือน

"ถึงจะไม่จำเป็นเท่าไหร่ แต่เปิดใช้พลังอีกอย่างไว้ก็ดีเหมือนกัน"

เย่หลิงเปิดดูหน้าต่างสถานะ พลังธาตุไม้ยกระดับต่อได้ยากเกินไป สู้ใช้พลังงาน 1,000 แต้มปลุกพลังใหม่ขึ้นมาเลยจะคุ้มกว่า

[เปิดใช้งานความสามารถที่สอง ต้องการพลังงาน 1,000 แต้ม ยืนยันหรือไม่?]

เขากดที่หน้าต่างความสามารถ แตะเครื่องหมายบวกเพื่อเพิ่มพลังใหม่ ข้อความยืนยันปรากฏขึ้น พอกดยืนยัน พลังงานก็ลดลงไป 1,000 แต้ม

[เปิดใช้งานความสามารถที่สอง โปรดเลือกธาตุพลัง: ทอง, น้ำ, ไฟ, ดิน]

พลังที่สามารถเปิดใช้งานได้ล้วนเป็นธาตุพื้นฐาน เขามีธาตุไม้อยู่แล้วในระบบเบญจธาตุ ตอนนี้จึงต้องเลือกหนึ่งในสี่ที่เหลือ

"ธาตุทอง"

เย่หลิงเลือกความสามารถธาตุทอง จากนั้นจึงสัมผัสได้ถึงขุมพลังใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น

แม้จะเป็นเพียงพลังเลเวล 1 แต่เขาเลือกมาเพื่อเสริมพลังธาตุไม้ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับการใช้งานในตอนนี้

แน่นอนว่าเหตุผลหลักคือพลังงานของเขาไม่พอที่จะอัปเกรดขั้นสูงกว่านี้

[ชื่อ: เย่หลิง

พลังชีวิต: 400/400

พลังกาย: 400/400

ความอิ่ม: 21/100

เลเวล: 4 (1,860/2,000)

ค่าสถานะ: พละกำลัง (7), ความเร็ว (5), ความอึด (4), จิตวิญญาณ (10)

ความสามารถพิเศษ: ธาตุไม้ (กลายพันธุ์ / เลเวล 3 / อัปเกรดต้องการพลังงาน 25,000 แต้ม), ธาตุทอง (เลเวล 1 / อัปเกรดต้องการพลังงาน 1,000 แต้ม)

พลังงาน: 680

ช่องเก็บของ 98/100: ดาบใหญ่ (ดาเมจโจมตีหนัก +200%, การใช้พลังกาย /30), หม้อเหล็กหล่อ, กล่องแอปเปิ้ล / 283 ...]

อีกร้อยกว่าแต้มเขาก็จะอัปเลเวล และอีกสามร้อยกว่าแต้มก็จะอัปเกรดพลังได้ เขาจึงไม่รีบร้อนในตอนนี้

เมื่อเย่หลิงมองดูตัวเลือกเพิ่มพลังช่องถัดไป พบว่าความสามารถที่สามต้องใช้ถึง 5,000 แต้ม เขาคงต้องรอก่อนสักพัก

ทุกครั้งที่เปิดใช้พลังใหม่ แต้มพลังงานที่ต้องใช้จะเท่ากับแต้มที่ใช้ในการอัปเกรดเลเวลของพลังนั้นๆ

แต่กฎนี้จำกัดแค่ตอนเปิดใช้งานเท่านั้น การอัปเกรดครั้งต่อๆ ไปยังคงใช้เกณฑ์เดิมทุกประการ