EP.5 คุชินะและมินาโตะ

EP.5 คุชินะและมินาโตะ

(วันนั้น)

“เสร็จแล้วเจ้านาย ผมจะกลับบ้านแล้ว!” อาโอกิพูดในขณะที่เช็ดเศษผงจากงานที่เหลือออกจากมือเพื่อเตรียมตัวจะกลับบ้าน

งานของเขาที่ร้านตีเหล็กนั้นเรียบง่ายแต่ก็เหนื่อยมาก โดยอาโอกิใช้เวลาส่วนใหญ่ในการตีเหล็กคุไนโดยใช้ค้อนหนัก 20 กิโลกรัม

แม้ว่าเขาจะเป็นเด็กที่มีอายุเพียง 6 ขวบเท่านั้น แต่ผลลัพธ์ของการฝึกในครั้งนี้ทำให้เขามีร่างกายที่แข็งแรงกว่าเด็กในวัยเดียวกันมากแล้ว

“ระวังบนถนนด้วยนะ อาโอกิ!” คุซันตอบพร้อมโบกมือ

ขณะที่กำลังเดินทางกลับบ้าน ความคิดของอาโอกิก็ล่องลอยไป “มันรู้สึกแปลกๆนะ เพราะฉันกินราเม็งบ่อยมากเลยในช่วงนี้ แบบมันเกือบทุกคืนเลย แม้ในโลกเก่าของฉันนั้นฉันก็ชอบราเม็งเหมือนกันก็ตาม แต่มันไม่ค่อยบ่อยเท่าตอนนี้เลย”

อาโอกิยิ้มเล็กน้อยเมื่อเขาตระหนักว่ารสชาติและกลิ่นของราเม็งร้านอิจิราคุที่คุ้นเคยได้กลายเป็นส่วนนึงในชีวิตของเขาในโลกใหม่นี้ไปแล้ว 'อิจิราคุราเม็งนั้นเป็นร้านราเม็งที่ดีที่สุดในโคโนฮะจริงๆนั่นแหละ'

เมื่อมาถึงอาโอกิก็เดินเข้าไปในร้านที่ตอนนี้มันได้กลายเป็นร้านประจำของเขาในทันที “เถ้าแก่! มิโซราเม็ง 1 ชามและขอคัทสึราเม็ง 1 ชาน! แบบปกติ ขอราเม็งมิโซก่อน แล้วค่อยเป็นคัทสึราเม็นนะ!” อาโอกิสั่งอาหารด้วยความกระตือรือร้นเช่นเคย

“ได้เลยอาโอกิ! หืม... วันนี้เธอก็ยังทำงานที่ร้านตีเหล็กอยู่เหรอ” เทอุจิเจ้าของร้านราเมงพูดถามขึ้นมาหลังจากที่ได้กลิ่นของถ่านและเหล็กจากร่างของอาโอกิ

“ใช่ ผมนั้นอยากสานต่องานของพ่อกับแม่นะครับ และผมก็รักงานที่ผมทำด้วย ดังนั้นผมจึงอยากทำมันเหมือนกัน นอกจากนี้ ผมก็เป็นนินจาไม่ได้ด้วย ดังนั้นนี่จึงเป็นงานที่เหมาะกับผมที่สุดแล้ว” อาโอกิตอบด้วยรอยยิ้มที่ไม่จริงใจนัก แต่มันก็เพียงพอที่จะปกปิดความเศร้าโศกของเขาได้บ้าง

เทอุจิพยักหน้าเข้าใจก่อนจะทักทายใครสักคนอย่างกระตือรือร้น "โอ้ นั่นใครกันเนี่ย คุชินะกับมินาโตะไม่ใช่เหรอ คราวนี้พวกเธอก็มาด้วยเหรอ!"

อาโอกิตกใจทันทีเมื่อได้ยินชื่อเหล่านั้นและพยายามกลั้นหายใจไว้ 'มินาโตะกับคุชินะเหรอ ?' อาโอกิคิดในใจพร้อมหัวใจที่เต้นแรงอย่างรุนแรง

เพราะอาโอกินั้นไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะได้พบกับบุคคลสำคัญเช่นนี้ในช่วงวันเวลาธรรมดาแบบนี้ เขารู้สึกเหมือนทั้งตัวแข็งทื่อไปหมดและไม่กล้าที่จะมองตรงไปที่พวกเขาเลย

อาโอกินั้นไม่เคยคิดว่าจะได้พบกับบุคคลพิเศษเช่นนี้ในเวลาสั้นๆ โดยเพียงไม่กี่อึดใจก่อนหน้านี้เขาได้พบกับซาคูโมะที่เป็นนินจาในตำนาน และตอนนี้โชคชะตาก็นำพาเขามาพบกับตัวละครที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นอีกถึง 2 คน ซึ่งพวกเขาไม่ใช่แค่เพียงนินจาธรรมดาๆ หากแต่ถ้าไม่มีเพราะพวกเขาแล้วล่ะก็ ตัวละครหลักของโลกนี้อย่างนารูโตะก็อาจไม่มีวันมีตัวตนอยู่ก็ได้

ในขณะที่อาโอกิกำลังรอชามราเม็งที่ร้านอิจิราคุราเม็ง เขาก็ละสายตาจากคู่รักที่เพิ่งเข้ามาไม่ได้เลย

อุซึมากิ คุชินะ หญิงสาวผู้มีผมสีแดงเพลิงและนามิคาเสะ มินาโตะผู้ชายผู้มีผมสีบลอนด์ รูปร่างท่าทางสงบนิ่งของเขาที่คอยอยู่เคียงข้างคุชินะอยู่เสมอ

“อืม... อ้าว ? หนูก็มากินข้าวคนเดียวที่นี่เหรอ ? แล้วพ่อแม่หนูอยู่ไหนละจ๊ะ ?” คุชินะถามอย่างอ่อนโยนเมื่อสังเกตเห็นว่าอาโอกิจ้องมองพวกเขาอยู่

อาโอกิแปลกใจกับความสนใจที่ไม่คาดคิดจึงก้มหัวลงชั่วขณะก่อนจะตอบว่า "พวกเขา... เสียไปเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนแล้วละครับ พี่สาว"

จากนั้นอาโอกิก็เงยหน้ามองอีกครั้งก่อนจะยิ้มจางๆแล้วพูดเสริมว่า "แต่พี่สาวเป็นผู้หญิงที่สวยงามมากจริงๆ... ผมของพี่สาวสวยมากเลย มะนราวกับดอกกุหลาบที่กำลังเบ่งบานเลยนะครับ"

คุชินะที่รู้สึกเสียใจในตอนแรกเมื่อได้ยินเรื่องพ่อแม่ของอาโอกิ ก็กลับตกตะลึงและซาบซึ้งใจกับคำชมที่จริงใจนั้น

รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของคุชินะและเธอก็หัวเราะเบาๆ "จริงเหรอ ฮ่าๆ... เธอนี่เป็นเด็กดีจริง เพราะอย่างนั้นพี่สาวคนสวยคนนี้จะเลี้ยงอาหารเธอมื้อนี้เองนะ"

ดวงตาของอาโอกิเป็นประกายเมื่อได้ยินข้อเสนอ "ว้าว จริงเหรอครับ ขอบคุณนะพี่สาวคนสวย!" อาโอกิยิ้มกว้าง ซึ่งมันแสดงถึงความตื่นเต้นอย่างแท้จริง

“อิอิ... แล้วชื่อของเธอคืออะไรเหรอเจ้าหนู” คุชินะถามพร้อมมองอาโอกิด้วยความอยากรู้

โดยข้างๆเธอนั้น มินาโตะซึ่งกำลังสังเกตการโต้ตอบของพวกเขาก็ทำเพียงยิ้มจางๆ เพราะมินาโตะไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะชื่นชมผมสีแดงของคุชินะเหมือ่เค้าด้วย

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________