EP.4 ลาออก

EP.4 ลาออก

(มุมมองของซาคูโมะ)

ฉันไม่เคยคิดว่าจะแรงบันดาลใจในการมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้วจนมาจากเด็กคนนั้น แต่อย่างไรก็ตามคำพูดของเขาก็เป็นเรื่องจริง ตอนนี้ฉันต้องไปที่สำนักงานของท่านโฮคาเงะทันทีเพื่อยื่นใบลาออกจากตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยลับ เพราะฉันไม่ต้องการอยู่ในตำแหน่งสูงหลังจากทำภารกิจล้มเหลว เพราะไม่ว่าฉันจะลาออกหรือถูกไล่ออกมันก็ไม่สำคัญแล้วตอนนี้

มันอาจแปลกที่ใครบางคนจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะแม้ว่านี่อาจควรจะเป็นข้อมูลลับก็ตาม แต่ใครละที่เป็นคนแพร่กระจายข่าวนี้ ? มันคือ... ท่านโฮคาเงะเหรอ ? ไม่สิ ฉันไม่คิดว่าจะเป็นเขา แล้วเป็นใครล่ะ ? ใช่แล้ว ดันโซ! มีแค่มันคนนั้นคนเดียวเท่านั้นที่ต้องการให้ฉันตายเพื่อที่เขาจะได้นั่งเก้าอี้เป็นโฮคาเงะ ตอนนี้ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้แผนของเขาจะล้มเหลวซะแล้วสิ

ฉันนี่โชคดีจริงๆที่ได้พบกับเด็กคนนั้นเข้า ตอนนี้ฉันจะฝึกเขาให้ดีเพื่อเป็นการตอบแทนที่เขาได้ช่วยฉันจากความสิ้นหวังที่เกือบทำให้ฉันต้องฆ่าตัวตาย

ฉันมาถึงแล้ว เอาล่ะ ฉันจะเข้าไปหาท่านโฮคาเงะ

ฮ่าฮ่า... ตอนนี้คนอื่นคงมองฉันด้วยความดูถูกสินะ ทั้งที่พวกเขาเคยชมเชยและเคารพฉัน แต่ตอนนี้นะเหรอ ? ทุกคนต่างมองว่าฉันนั้นเป็นขยะ ฮ่าฮ่า... ดันโซ แกนี่มันเจ้าเล่ห์กว่าที่ฉันคิดไว้มากจริง แต่ตอนนี้ฉันควรจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จและไปจากที่นี่ซะ

“ก็อก ก็อก”

“ใคร ?”

“ผมเองครับท่านโฮคาเงะ ซาคูโมะ” ฉันตอบจากด้านหลังของประตู

“เข้ามาสิ” ฮิรุเซ็น ซารุโทบิ โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ตอบ

“โอ้ ซาคูโมะ อะไรทำให้นายมาที่นี่ล่ะ” โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ถามพร้อมกับยกคิ้วขึ้นขณะมองมาที่ฉัน

ชายแก่คนนี้ดูมีความสุขที่ได้พบฉัน แต่นั่นก็เป็นแค่ภาพลวงตาไม่ใช่หรือไง ไม่สิ ฉันไม่ควรคิดว่าท่านโฮคาเงะเป็นคนแบบนั้น... แต่ว่าทำไมเขาถึงไม่พูดถึงเรื่องข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเลยล่ะ

"ผมมามาเพื่อแจ้งให้ท่านทราบว่าผมนั้นต้องการลาออกจากตำแหน่งผู้บัญชาการของหน่วยลับครับ" ฉันพูดออกไปอย่างใจเย็น

“อะไรนะ ทำไมนายถึงอยากลาออกล่ะ” โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ถามด้วยสีหน้าแปลกใจและสับสน

นั่นเป็นแค่ภาพลวงตาใช่หรือเปล่า ? แต่เหตุผลยังไม่ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ? เพราะเนื่องจากข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วฉันจึงไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้บัญชาการหน่วยลับต่อไปได้อีกต่อไปนะ เพราะตอนนี้ผู้คนต่างไม่เคารพและไม่เห็นคุณค่าของฉันอีกต่อไปแล้ว และพวกเขาคงไม่อยากรับคำสั่งจากคนที่ทำภารกิจล้มเหลวอย่างฉันหรอก

“ผมนั้นรู้สึกว่าตัวเองนั้นล้มเหลวในการเป็นผู้บัญชาการของหน่วยลับ เนื่องมาจากภารกิจที่ล้มเหลวซึ่งทำให้หมู่บ้านต้องสูญเสียอย่างหนัก ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจที่จะลาออกจากตำแหน่งนี้ครับ” ฉันพูดออกไปโดยให้เหตุผลที่ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด เพราะแม้ว่าความจริงก็คือฉันนั้นไม่อยากเกี่ยวข้องกับดันโซอีกต่อไปแล้วก็ตาม และการลาออกคือวิธีที่ดีที่สุดในการหลีกเลี่ยงความขัดแย้งเพิ่มเติมได้

“ฉันเข้าใจแล้ว น่าเสียดาย... เพราะความสามารถของนายนั้นเป็นที่น่าพอใจมาก แต่หากว่านั่นเป็นการตัดสินใจของนาย ฉันก็จะยอมรับ” โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ตอบโดยยอมรับคำขอของฉันโดยไม่ถามคำถามมากนัก

“ขอบคุณครับท่านโฮคาเงะ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ฉันพูดแล้วหันหลังแล้วออกจากห้องไป

เมื่อฉันออกจากห้องทำงานของท่านโฮคาเงะ ฉันก็เดินทางกลับบ้านทันที ซึ่งเมื่อถึงบ้าน คาคาชิ ลูกชายของฉันก็มองฉันด้วยสายตาประหลาดใจ เพราะดูเหมือนเขาจะสับสนแต่ก็ดีใจที่เห็นฉันเปลี่ยนไป

“พ่อกลับมาแล้วเหรอ เกิดอะไรขึ้น เพราะพ่อดูดีขึ้นกว่าเมื่อเช้านี้มากเลย” คาคาชิพูดพร้อมมองฉันด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ แต่คราวนี้มีประกายแห่งความสุขฉายชัดอยู่บ้าง

“นั่นเพราะมีเด็กผู้ชายคนนึงที่ช่วยให้พ่อหายจากความกดดันที่พ่อรู้สึกในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้นะ ตอนนี้พ่อรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว และพ่อก็สัญญาว่าจะช่วยเขาฝึกดาบด้วย” ฉันตอบด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้ฉันรู้สึกโล่งใจมา เพราะในที่ในที่สุดฉันก็ก้าวเดินหน้าต่อไปได้แล้ว

“จริงเหรอครับ ? เขาชื่ออะไร” คาคาชิถามด้วยความประหลาดใจ แม้ว่าดวงตาของเขาจะยังคงสงบนิ่งเหมือนเช่นเคยก็ตาม

“ถ้าพ่อจำไม่ผิด เขาชื่ออาโอกินะ เพราะพ่อไม่รู้นามสกุลของเขา” ฉันพูดขณะเดินเข้าไปในบ้าน

“อาโอกิเหรอ ? ผมจะจำไว้” คาคาชิพูดและเดินตามฉันมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________