บทที่ 27 การแข่งขันคณิตศาสตร์สถาบันต๋าโม๋!

บทที่ 27 การแข่งขันคณิตศาสตร์สถาบันต๋าโม๋!

คืนนั้น

ลู่หยวนนอนค้างที่สถาบันกวดวิชา 'หยวนฟางคณิตศาสตร์' จริงๆ

เพื่อนร่วมห้องอย่างไช่จ้าวและหลี่เจียจวินก็ทำแบบเดียวกัน

คืนนั้นลู่หยวนหลับไม่สนิทเท่าไหร่นัก เขารู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอตลอดเวลา เหมือนมีใครจ้องจะเอามีดมาเสียบ

กว่าจะรู้ตัวในช่วงค่อนรุ่งว่าเป็นเพราะไม่ได้ปิดหน้าต่าง เขาถึงได้โล่งใจและหลับต่อได้

วันรุ่งขึ้น ลู่หยวนถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์

เขาเหลือบมองหน้าจอ เป็นเบอร์แปลกที่ไม่รู้จัก

"ฮัลโหล~" ลู่หยวนรับสาย

"ลู่หยวน นี่ฉันเอง หงจวิน อาจารย์ที่ปรึกษาเธอไง"

อาจารย์ที่ปรึกษา?

ลู่หยวนพยักหน้า พลางนวดต้นคอที่แข็งเกร็งเพราะท่านอนที่ผิดท่า "อาจารย์หงจวิน มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

"คืออย่างงี้นะ รีบมาที่ห้องพักอาจารย์เดี๋ยวนี้เลย"

น้ำเสียงของอาจารย์หงจวินที่ปลายสายฟังดูเร่งรีบมาก สีหน้าของลู่หยวนเปลี่ยนไปทันที

หรือว่าเกิดเรื่องกับไช่จ้าว?

หรือเพราะเมื่อคืนห้อง 306 ไม่มีคนอยู่ ไช่จ้าวเลยเกิดคลุ้มคลั่งไปไล่ฟันคนห้องข้างๆ?

"ฉิบหาย เรื่องใหญ่แล้ว!"

ในหัวของลู่หยวนจินตนาการพาดหัวข่าววันพรุ่งนี้ไปไกลลิบ

[หนุ่มมหาลัยแซ่ไช่ ก่อเหตุใช้มีดไล่ฟันเพื่อนร่วมสถาบัน เหตุเพราะอิจฉาความหล่อของรูมเมท!]

ลู่หยวนรีบแต่งตัวอย่างลวกๆ แล้วผลักประตูห้องนอนเปิดออก

"นักเรียนลู่!"

เฉาฉวงที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องติวบริเวณห้องนั่งเล่น เงยหน้าขึ้นทักทายเมื่อเห็นลู่หยวน

"อืม" ลู่หยวนพยักหน้าตอบรับส่งๆ ไม่มีเวลามาสนใจ

เขาเดินออกจากห้อง ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเก่ง แล้วบึ่งตรงไปยังมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเหอเฝยทันที

ตลอดทาง ความเร็วของรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไม่เคยต่ำกว่า 50 กม./ชม.

ทว่า เมื่อลู่หยวนผลักประตูห้องพักอาจารย์ที่อาจารย์ที่ปรึกษาประจำอยู่เข้าไป เขาก็ต้องตะลึง

คนที่ยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มรุ่นพี่ปี 3 และปี 4 ของมหาวิทยาลัย จะเป็นใครไปได้นอกจากไช่จ้าว?

ลู่หยวนเปิดประตูเสียงดังไปหน่อย ไช่จ้าวที่ยืนอยู่ท้ายแถวจึงหันมามองตามเสียง

"นายไม่ได้ฆ่าใครตายใช่ไหม?" ลู่หยวนถามเสียงอ่อย

"..." ไช่จ้าวมองหน้าเหวอ "คนอย่างฉันเนี่ยนะ ขนาดไก่ยังไม่กล้าเชือด จะไปฆ่าใครได้?"

"นายบ้าปะเนี่ย?"

"ค่อยยังชั่ว" ลู่หยวนถอนหายใจอย่างโล่งอก

ดูเหมือนว่าความเป็นเด็กเก่งคณิตศาสตร์จะทำให้เขาคิดมากเกินไป จนกลายเป็น 'การคิดแบบฟุ้งซ่าน' ซะแล้ว

"แล้วนายมาทำอะไรที่นี่?" ไช่จ้าวถามเมื่อเห็นลู่หยวนรีบร้อนเข้ามา

"ไม่มีอะไร อาจารย์ที่ปรึกษาโทรเรียกให้มาน่ะ"

"อ้อ งั้นไปหาอาจารย์เถอะ"

ไช่จ้าวหันกลับไป

จริงๆ แล้วเมื่อวานไช่จ้าวรู้สึกหดหู่มาทั้งวัน และมัวแต่ขบคิดคำถามข้อหนึ่ง

ทำไมคนที่เคยเป็นเทพเจ้าแห่งโรงเรียนมัธยม ผู้บดขยี้พวกหัวกะทิในห้องเรียนจนราบคาบ ถึงได้หายตัวไป?

ทำไมคนที่เคยหว่านเสน่ห์ใส่สาวๆ จนหลงใหลหัวปักหัวปำ ถึงได้สูญเสียความมั่นใจไป?

หลังจากขบคิดมาทั้งคืน ในที่สุดไช่จ้าวก็ค้นพบต้นตอของปัญหา

มันเป็นเพราะลู่หยวน

การปรากฏตัวของลู่หยวนบดบังรัศมีของเขา ที่ควรจะเป็นผู้โดดเด่นในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเหอเฝย

เมื่อรู้สาเหตุ ไช่จ้าวก็หาวิธีแก้ไขได้

วิธีแก้นั้นง่ายนิดเดียว: เมินการมีตัวตนของลู่หยวนซะ

หรือพูดง่ายๆ คือ อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับลู่หยวน

ไช่จ้าวรู้สึกว่าคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยกว่า 650 คะแนนของเขา ซึ่งดีพอจะยื่นเข้ามหาวิทยาลัยฟูตันได้ ไม่ได้มีไว้แค่ให้มาใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเหอเฝยเท่านั้น

ฟ้าส่งจิโลนมาเกิดแล้ว ไยต้องส่งขงเบ้งมาเกิดด้วย?

แต่ถึงจะไม่มีขงเบ้ง จิโลนก็ยังเป็นยอดกุนซือแห่งยุคสามก๊กอยู่ดี

...

อีกด้านหนึ่ง

ลู่หยวนเดินมาถึงโต๊ะทำงานของอาจารย์หงจวิน

"มาแล้วเหรอ" หงจวินเห็นลู่หยวนเดินเข้ามาแล้ว

"ครับ"

ลู่หยวนพยักหน้าอย่างสุภาพแล้วถาม "อาจารย์เรียกผมมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

"ไม่ใช่ฉันหรอกที่เรียก ศาสตราจารย์ถังซื่อข่ายต่างหาก"

หงจวินชี้ไปที่ศาสตราจารย์ถังซื่อข่าย ซึ่งกำลังดุด่านักศึกษาที่เข้าร่วม 'การแข่งขันแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ระดับปริญญาตรีแห่งชาติ' อยู่อีกฟากหนึ่งของห้องพักอาจารย์

"อ๋อ เรื่องงานวิจัยเหรอครับ?"

"น่าจะใช่นะ"

เขารออยู่ประมาณสิบนาที นั่งฟังศาสตราจารย์ถังซื่อข่ายเทศนาสั่งสอนนักศึกษากลุ่มนั้นอยู่สิบนาทีเต็มๆ

จะว่าไป ศาสตราจารย์ถังซื่อข่ายนี่อารมณ์ร้อนจริงๆ

นักศึกษาพวกนั้นยืนก้มหน้านิ่งราวกับหลานโดนปู่ดุ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

"พวกไม้ผุ!!!"

"เวลาผ่านไปตั้งคืนนึง แค่แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ง่ายๆ อย่าง 'ปัญหาพ่อค้าข้ามสะพานทองคำ' พวกคุณยังสร้างไม่ได้ แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปแข่งกับเด็กชิงหัว? จะไปโบกธงขาวยอมแพ้หรือไง?"

"พอๆ รีบไสหัวไปซะ"

"ถ้าพรุ่งนี้เช้าผมยังไม่เห็นผลลัพธ์ที่น่าพอใจ ทีมโมเดลลิ่งนี้ยุบไปเลย"

พูดจบ ศาสตราจารย์ถังซื่อข่ายก็โบกมือไล่ ส่งสัญญาณให้นักศึกษาทีมโมเดลลิ่งออกไป

"ลู่หยวน มานี่หน่อย" หลังจากไล่นักศึกษากลุ่มนั้นไปแล้ว ศาสตราจารย์ถังซื่อข่ายก็เรียกหาลู่หยวน

"มาแล้วครับ" ลู่หยวนเหยาะๆ เข้าไปหา

ศาสตราจารย์ถังซื่อข่ายหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ แล้วพูดว่า "ผมตรวจทานงานวิจัย 'ฟังก์ชันความไวของบูลีน' ของคุณเสร็จแล้วนะ"

"นอกจากเรื่องการจัดรูปแบบนิดหน่อย ผมยังปรับแก้สำนวนและการอ้างอิงบางจุดให้ด้วย แล้วก็แปลเป็นภาษาอังกฤษให้เรียบร้อยแล้ว"

"คุณลองหาวารสารรายสัปดาห์ที่เหมาะสม แล้วส่งตีพิมพ์ได้เลย"

"ขอบคุณมากครับศาสตราจารย์ถัง อุตส่าห์ช่วยแปลเป็นภาษาอังกฤษให้ด้วย" ลู่หยวนรับแฟลชไดรฟ์มาด้วยความซาบซึ้งใจอย่างแท้จริง

งานวิจัยของลู่หยวนไม่ได้ยาวมาก มีแค่ 6 หน้า แต่การแปลเป็นภาษาอังกฤษให้ออกมาดีต้องใช้เวลาพอสมควร

จากขอบตาดำคล้ำของศาสตราจารย์ถังซื่อข่าย ลู่หยวนดูออกไม่ยากเลยว่าศาสตราจารย์ต้องอดหลับอดนอนทำให้อย่างแน่นอน

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก"

ศาสตราจารย์ถังโบกมือปฏิเสธ "คุณเป็นนักศึกษาที่มีพรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์ที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาในรอบหลายปี อย่าทำให้พรสวรรค์ของคุณเสียของล่ะ"

"ไม่แน่นอนครับ ผมจะตั้งใจเรียน รับใช้มาตุภูมิ ถือเอาการฟื้นฟูความยิ่งใหญ่ของชาติจีนเป็นความรับผิดชอบของตนเอง ปฏิบัติตามนโยบายอย่างเคร่งครัด..."

ยังไม่ทันที่ลู่หยวนจะพูดจบ ศาสตราจารย์ถังก็ขัดขึ้นทันควัน "พอๆ หยุดพล่ามคำพูดสวยหรูได้แล้ว"

"มันต้องดูที่การกระทำ"

"โอเคครับ" ลู่หยวนพยักหน้าหนักแน่น เขาเองก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่เพิ่งพูดไปเหมือนกัน

ศาสตราจารย์ถังซื่อข่ายหยิบเอกสารอีกฉบับออกมาจากลิ้นชัก โยนลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า "ลองดูอันนี้หน่อยไหม?"

นี่คืออะไร?

ลู่หยวนหยิบเอกสารขึ้นมาดู ศาสตราจารย์ถังซื่อข่ายก็พูดขึ้นพร้อมกันว่า "คุณไม่อยากลงแข่งการแข่งขันแบบจำลองทางคณิตศาสตร์แห่งชาติ แต่คุณลงแข่งการแข่งขันคณิตศาสตร์สถาบันต๋าโม๋ของอาลีบาบาได้นะ"

"ผมขอปฏิ..."

ยังไม่ทันที่ลู่หยวนจะพูดคำว่า 'ปฏิเสธ' จบ ศาสตราจารย์ถังก็ขัดขึ้นว่า "อย่าบอกนะว่าไม่มีเวลา นี่เป็นการแข่งขันออนไลน์ ไม่ต้องฝึกซ้อมเก็บตัวอะไรทั้งนั้น วัดกันที่ความสามารถทางคณิตศาสตร์ล้วนๆ"

"งั้น... ก็ได้ครับ"

ในเมื่อพูดมาขนาดนี้ ลู่หยวนก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

ครั้งนี้ ศาสตราจารย์ช่วยแก้ไขงานวิจัยให้ ถือว่าเขาติดหนี้บุญคุณท่านจริงๆ

"ดี" ศาสตราจารย์ถังซื่อข่ายพยักหน้า คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายลงเล็กน้อย

จริงๆ แล้ว เขาไม่ได้จำเป็นต้องให้ลู่หยวนลงแข่งรายการของสถาบันต๋าโม๋หรอก

เพราะยังไงซะ นี่ก็เป็นแค่การแข่งขันที่จัดโดยเอกชน คุณค่าของมันก็งั้นๆ

แต่ปีที่แล้ว สถาบันต๋าโม๋รับบัณฑิตจบใหม่จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเหอเฝยเข้าทำงานหลายคน แถมยังบริจาคเงินให้มหาวิทยาลัยอีก 5 ล้านหยวน

ตามมารยาทแล้ว ทางมหาวิทยาลัยก็ควรส่งคนเข้าร่วมการแข่งขันบ้าง

ทางมหาวิทยาลัยมอบหมายหน้าที่นี้ให้เขา และศาสตราจารย์ถังซื่อข่ายไม่ใช่คนประเภทชอบทำอะไรลวกๆ หรือขอไปที

ดังนั้น เขาจึงนึกถึงลู่หยวนเป็นคนแรก