บทที่ 26: วิชาแบบนี้ไม่ต้องเรียนก็ได้!

บทที่ 26: วิชาแบบนี้ไม่ต้องเรียนก็ได้!

มหาวิทยาลัยชิงเป่ย สถาบันในฝันของชาวต้าเซี่ยทุกคนตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษา อีกทั้งยังเป็นมหาวิทยาลัยที่ทรงเกียรติที่สุดในต้าเซี่ย

คะแนนสอบเอนทรานซ์เพื่อเข้ามหาวิทยาลัยชิงเป่ยในแต่ละปีอยู่ระหว่าง 685 ถึง 750 คะแนน

อย่างไรก็ตาม หากต้องการเข้ามหาวิทยาลัยชิงเป่ยและเลือกคณะที่ต้องการ คะแนน 685 ยังถือว่าไม่เพียงพอ

ดังนั้น... ปัญหาจึงบังเกิด

หากต้องการเข้ามหาวิทยาลัยชิงเป่ยและเลือกคณะในฝัน ทุกวิชาที่สอบจะต้องได้คะแนนระดับหัวกะทิ

ยกเว้นวิชาภาษาจีนที่ควบคุมคะแนนได้ยาก วิชาอื่นๆ ห้ามพลาดเกิน 5 คะแนนเด็ดขาด

คะแนนคณิตศาสตร์ที่หวังจินชิวทำเพิ่มขึ้นมา 5 คะแนน จึงมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากตรวจข้อสอบของหวังจินชิวเสร็จ ลู่หยวนก็เริ่มตรวจข้อสอบของหลี่เมิ่งฉีและคนอื่นๆ

เมื่อเทียบกับหวังจินชิวแล้ว พวกเขาทำโจทย์ได้ช้ากว่าเล็กน้อย ช่วงเช้าทำข้อสอบเสร็จไปเพียง 2 ชุดเท่านั้น

ลู่หยวนตรวจข้อสอบทีละคน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า "ดีมาก พัฒนาขึ้นเยอะเลย!"

"ขอบคุณค่ะครูลู่หยวน!"

เฉาเมิ่งนานะ เพื่อนร่วมโต๊ะของหลี่เมิ่งฉี รับข้อสอบคืนไปด้วยความดีใจ เธอมองคะแนน 138 และ 132 บนกระดาษข้อสอบทั้งสองชุดราวกับกำลังฝันไป

ครูคนนี้เก่งเกินไปแล้ว!

คะแนนของเธอเสถียรอยู่ที่ระดับ 130 กว่าคะแนน ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝันถึง

ติดอยู่เรื่องเดียวคือค่าเรียนพิเศษเดือนละ 4,000 หยวนนี่สิ ทำเอาปวดใจไม่น้อย

แต่เฉาเมิ่งนานะก็รู้ดีว่า ทั้งหมดนี้จะให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าอย่างมหาศาล

ลู่หยวนตรวจข้อสอบของหลี่เมิ่งฉีเป็นคนสุดท้าย

หลังจากตรวจเสร็จ ลู่หยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดเรียบๆ ว่า "หลี่เมิ่งฉี ต่อจากนี้คุณควรทุ่มเทเวลาให้กับวิชาฟิสิกส์และชีววิทยาให้มากขึ้นนะ"

ไม่ใช่ว่าคะแนนสอบครั้งนี้ของหลี่เมิ่งฉีไม่ดี แต่เป็นเพราะไม่มีพัฒนาการเลยต่างหาก

ความจริงลู่หยวนสังเกตเห็นเรื่องนี้มาสักพักแล้ว

เมื่อคะแนนคณิตศาสตร์ของหลี่เมิ่งฉีแตะระดับ 140 คะแนน พัฒนาการของเธอก็หยุดชะงัก

แม้จะมีโบนัสการสอนจากระบบที่ช่วยเพิ่มความเข้าใจ 30% ความจำ 30% และความสามารถเชิงตรรกะ 30% ก็ยังไร้ผล

ลู่หยวนรู้สาเหตุดีอยู่แก่ใจ

นั่นเป็นเพราะพรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์ไม่เพียงพอ

แม้ระบบจะช่วยเพิ่มความสามารถในการสอนได้ 30% แต่หากขาดพรสวรรค์ การที่หลี่เมิ่งฉีจะก้าวข้ามขีดจำกัดไปเก็บคะแนนช่วง 10 คะแนนสุดท้ายให้เต็ม 150 นั้น เป็นเรื่องยากมาก

ลู่หยวนเองก็จนปัญญาในเรื่องนี้

ระบบสามารถเพิ่มความสามารถในการสอนของเขาได้ แต่ไม่มีความสามารถในการเปลี่ยนพรสวรรค์ของใคร

แน่นอนว่าลู่หยวนเป็นข้อยกเว้น

เพราะเขาคือ 'ลูกรัก' ของระบบ

"ทราบแล้วค่ะ" หลี่เมิ่งฉีเองก็รู้ตัวดีว่าคะแนนคณิตศาสตร์ของเธอไม่ขยับขึ้นอีกแล้ว เธอจึงยื่นมือไปรับกระดาษข้อสอบคืน

ทว่า ตอนที่เดินจากไป เธอแกล้งทำเป็นสะดุดแล้วเหยียบเท้าลู่หยวนเข้าอย่างจัง

"ซี๊ด~~"

ลู่หยวนหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด และสบถด่าหลี่เมิ่งฉีในใจว่าไม่รู้จักเคารพครูบาอาจารย์

หลี่เมิ่งฉีกลับมานั่งที่โต๊ะแล้วทำปากยื่นด้วยความโมโห หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างไม่สบอารมณ์

ไม่พอใจ

คณิตศาสตร์พัฒนาต่อไม่ได้แล้ว ไอคิวไม่ถึง

แถม... ตอนนี้หลี่เมิ่งฉีเริ่มนึกเสียใจที่ช่วยลู่หยวนหาลูกศิษย์มาตั้งมากมาย

แต่เดิมลู่หยวนสอนเธอแค่คนเดียว ติวแบบตัวต่อตัวทุกวัน ใส่ใจและจริงจังกับการเรียนของเธอมาก

พอมีนักเรียนคนอื่นเข้ามาเยอะแยะ ลู่หยวนก็แทบไม่สนใจคะแนนของเธออีกเลย จะคุยด้วยก็เฉพาะตอนอธิบายโจทย์เท่านั้น

หลี่เมิ่งฉีฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียน แอบด่าลู่หยวนในใจที่ไม่ดูแลเอาใจใส่เธอผู้เป็น 'ศิษย์พี่ใหญ่' เป็นพิเศษบ้างเลย

"ที่ชาวเน็ตเขาพูดกันเป็นเรื่องจริงสินะ"

"ผู้ชายก็เหมือนกีบหมู เวลาจะเอาใจก็เรียก 'ที่รัก' เวลาไม่สนใจก็เรียก 'นางมาร'"

หลี่เมิ่งฉีรู้สึกว่าตัวเองในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษ

น้อยใจ อยากจะร้องไห้!

............

หลังจากจัดการธุระที่โรงเรียนกวดวิชาเสร็จ ลู่หยวนก็กลับมาถึงมหาวิทยาลัยตอนสี่ทุ่มพอดี

เนื่องจากวันนี้เป็นวันอาทิตย์ ลู่หยวนจึงไม่ได้ให้นักเรียนเรียนจนถึงห้าทุ่มครึ่ง แต่ปล่อยเลิกตั้งแต่สามทุ่มครึ่ง

ยังไงคนเราก็ต้องพักผ่อนบ้าง

ลู่หยวนเลยให้พวกเขาหยุดพักยาว 2 ชั่วโมง

"กลับมาแล้ว"

ลู่หยวนผลักประตูห้อง 306 แล้วเดินเข้าไป

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าห้อง ลู่หยวนก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แปลกประหลาด

หลี่เจียจวินและรูมเมต C ไม่ได้เล่น League of Legends อย่างที่เคย แต่กลับนั่งเล่นเกมเรียงเพชรในโทรศัพท์มือถืออยู่ที่โต๊ะของตัวเอง

ที่แปลกยิ่งกว่าคือ ไช่เจาขึ้นไปนอนบนเตียงตั้งแต่ก่อนสี่ทุ่ม

"เกิดอะไรขึ้น?"

"รุ่นพี่ผู้หญิงแอดวีแชตไช่เจามาไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงหมกตัวอยู่ในหอ ไม่ไปเดตล่ะ?"

ลู่หยวนเดินเข้าไปหารูมเมต C แล้วถามด้วยความงุนงง

"อย่าพูดเชียวนะพี่ลู่"

รูมเมต C รีบเอามือปิดปากลู่หยวนแล้วทำท่าจุ๊ปาก

หลี่เจียจวินเองก็รีบลุกขึ้นลากตัวลู่หยวนไปที่ริมหน้าต่าง

???

ลู่หยวนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่

"เสี่ยวหยวน ในที่สุดนายก็กลับมาสักที"

"นายไม่รู้หรอกว่าวันนี้ฉันกับรูมเมต C ต้องใช้ชีวิตอยู่กันยังไง"

"บรรยากาศในห้องเป็นแบบนี้ทั้งวัน พวกเราสองคนแทบไม่กล้าหายใจแรง"

หลี่เจียจวินแอบระบายความอัดอั้นตันใจเสียงเบา

"ตกลงเกิดอะไรขึ้น? รุ่นพี่ผู้หญิงแอดวีแชตไช่เจามาไม่ใช่เรื่องน่าดีใจเหรอ?"

"อย่าพูดเรื่องนี้เชียวนะ เดี๋ยวไช่เจาเกิดหน้ามืดคว้ามีดมาไล่แทงนายเข้าให้"

ลู่หยวน: "!!!"

จากนั้น รูมเมต C ก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง

ปรากฏว่ารุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยากจะแอดวีแชตไช่เจา แต่ต้องการวีแชตของลู่หยวนจากไช่เจาต่างหาก

ลู่หยวนที่ได้รู้ความจริงก็รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน

แต่ลู่หยวนก็เข้าใจดีว่าเรื่องแบบนี้มันน่าเจ็บใจจริงๆ

"แล้วจะเอายังไงกันดี? ลองคุยกับไช่เจาดูไหม"

ลู่หยวนมองไปที่ไช่เจาที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียง แล้วรู้สึกกังวลใจ

ลู่หยวนพอจะรู้นิสัยรูมเมตคนนี้ดี เขาชอบเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นเป็นพิเศษ

เปรียบเทียบผลการเรียนก็เรื่องหนึ่ง แต่การหาแฟนมันเป็นเรื่องของความเข้ากันได้ ซึ่งมันเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้เลย

"ไม่ ไม่ ไม่"

"พวกเราพูดเท่าที่พูดได้ไปหมดแล้ว"

"เรื่องนี้ต้องขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง ถ้าผ่านไปได้ก็รอด ถ้าผ่านไม่ได้..."

"ถ้าผ่านไม่ได้แล้วจะเป็นยังไง?"

"ก็ตัวใครตัวมัน"

รูมเมต C ผายมือแล้วเสริมว่า "แต่เสี่ยวหยวน นายไม่ต้องกังวลไป เมื่อบ่ายนี้ฉันซื้อประกันชีวิตให้พวกเราสามคนทางออนไลน์เรียบร้อยแล้ว"

"ประกันชีวิต???" สมองของลู่หยวนชะงักค้าง

ตอนเข้าปีหนึ่งใหม่ๆ อาจารย์วิชาปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมและพื้นฐานทางกฎหมายเคยสอนไว้ว่า การอยู่ร่วมกับเพื่อนร่วมห้องให้ดีเป็นสิ่งสำคัญมาก พร้อมทั้งยกตัวอย่างคดีความขัดแย้งในหอพักมาเล่าให้ฟังมากมาย

อย่างเช่นคดีที่นายหม่าฆ่าเพื่อนร่วมห้อง 4 คนรวด หรือคดีที่นายหลินวางยาพิษเพื่อนร่วมห้อง...

ตอนนั้นลู่หยวนคิดไว้ว่า ถ้าวันไหนรู้สึกว่าเพื่อนร่วมห้องเริ่มไม่ปกติ เขาจะรีบชิ่งหนีทันที

มหาวิทยาลัยนี้ไม่ได้จำเป็นต้องเรียนขนาดนั้น

"พวกนาย ฉันนึกขึ้นได้ว่าลืมล็อกประตูโรงเรียนกวดวิชา เดี๋ยวฉันต้องกลับไปดูหน่อย"

"คืนนี้ฉันไม่นอนหอนะ"

บอกลาเสร็จ ลู่หยวนก็รีบเผ่นแน่บ

ที่นี่ไม่เหมาะแก่การอยู่นานจริงๆ

"พี่ลู่ รอด้วย เอาฉันไปด้วย" รูมเมต C รีบตามมาทันที

"ฉันด้วย ฉันด้วย" หลี่เจียจวินก็รีบวิ่งตามหลังมาติดๆ