บทที่ 42 จอมดาบหนุ่ม
บทที่ 42 จอมดาบหนุ่ม
บทที่ 42 จอมดาบหนุ่ม
ยอดฝีมือในโลกโจรสลัดส่วนใหญ่มักมีรูปร่างสูงใหญ่ หยิบมาสักคนก็สูงปาเข้าไปสองเมตร พลเอกกองทัพเรือโดยทั่วไปก็สูงประมาณสามเมตร ส่วนสี่จักรพรรดินั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง แต่ละคนรูปร่างเกินมนุษย์มนาไปไกล
แน่นอนว่าในโลกโจรสลัดก็มีพวกรูปร่างปกติแต่มีพลังระดับสัตว์ประหลาดอยู่เช่นกัน อย่างเช่นหนึ่งในสี่จักรพรรดิ แชงค์ส ผมแดง หรือตาเหยี่ยว มิฮอว์ค ชายตาเหยี่ยว จอมดาบอันดับหนึ่งของโลก ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจน
แต่คนเหล่านี้ล้วนสร้างชื่อเสียงมานาน ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน ต่างจากร็อดที่ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์ จึงแทบไม่มีใครเชื่อว่าร็อดจะเก่งกาจอะไรมากมาย
อาจจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของ ‘ดาบเงิน’ เรนาร์ดแน่
ดังนั้น ทันทีที่ร็อดพูดจบ เสียงโห่ร้องไม่พอใจก็ดังขึ้นทั่วสนามตามคาด
บนที่นั่งชั้นสูง บาร์คลีย์ถึงกับอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าขบขัน หันไปถามเบลว่า “นายเอาไอ้หนูนี่ขึ้นมาเล่นตลกหรือไง?”
“ฉันจะไปทำเรื่องน่าเบื่อแบบนั้นทำไม”
“เขาอาจจะเห็นว่าเรนาร์ดไม่ได้ลงมือฆ่าใคร เลยอยากออกมาเสี่ยงโชคสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองก็ได้มั้ง”
เบลส่ายหน้าพลางหัวเราะ เด็กหนุ่มผู้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ การที่เรนาร์ดไม่ฆ่าเฮาส์ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะดูออกว่าบาร์คลีย์ถูกใจเฮาส์ เลยไว้หน้ากันเท่านั้น
ชื่อเสียงของดาบเงิน ได้มาจากการฆ่าฟันมาตลอดทาง คนที่ตายใต้คมดาบของเขามีไม่ต่ำกว่าพันคน!
ด้านข้าง สตัสซี่ยิ้มบางๆ แววตาเป็นประกายแฝงความนัยที่ไม่มีใครอ่านออก
เธอปรายตามองไปยังที่นั่งวีไอพีที่อยู่ไกลออกไป ในฐานะสมาชิก CP0 มีหรือจะจำโมโมอุซางิ มหาจอมดาบหญิงและตัวเก็งพลเอกผู้โด่งดังไม่ได้
“อาจจะมีดีให้ดูก็ได้นะ ใครจะไปรู้” สตัสซี่เอ่ยเสียงเบา
เบลได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ไม่ค่อยเข้าใจความหมาย เขาหันไปมองร็อดบนเวที โดยเฉพาะเมื่อสังเกตเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาอ่อนเยาว์ของร็อด ก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง อดไม่ได้ที่จะแอบนินทาในใจว่า ยัยป้าคนนี้คงไม่ได้คิดจะกินหญ้าอ่อนหรอกนะ
อายุน่ะ เป็นลูกชายเธอได้สบายๆ เลยนะนั่น!
และในสนามเวลานี้
เมื่อได้รับคำยืนยัน เรนาร์ดกลับสงบนิ่งลง น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อแกรนหาที่ตาย ฉันก็จะสนองให้”
“พูดมากน่า จะสู้ก็เข้ามา”
ร็อดยืนด้วยท่าทีผ่อนคลายสบายๆ ไม่มีท่าตั้งรับใดๆ แต่เมื่อมือของเขากุมด้ามดาบ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ราวกับดาบวิเศษที่ถูกชักออกจากฝัก กลิ่นอายความคมกริบเสียดแทงจิตใจ
เมื่อสัมผัสได้ถึงเอกลักษณ์เฉพาะตัวของจอมดาบที่ร็อดปลดปล่อยออกมาในชั่วพริบตา สีหน้าของเรนาร์ดก็เปลี่ยนไปทันที เขาเลิกดูถูกและจ้องมองร็อดด้วยสายตาจริงจัง
วินาทีถัดมา ร็อดค่อยๆ ชักดาบออกมาอย่างเชื่องช้า ทีละนิ้ว ทีละนิ้ว แต่กลับทำให้เรนาร์ดรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่น่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ
ฟึ่บ!
แทบจะในวินาทีต่อมา ผู้ชมรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างวาบผ่านตา จากนั้นก็เห็นปราณดาบสีเงินเจิดจรัสพุ่งออกมา ฉีกกระชากอากาศและพื้นดิน กวาดเข้าใส่เรนาร์ดในแนวนอน
“ฟัน!”
เมื่อเผชิญหน้ากับปราณดาบของร็อด เรนาร์ดมีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่กล้าประมาท ชักดาบฟันสวนออกไปอย่างไม่ลังเล
ฟึ่บ!
ปราณดาบสีเขียวมรกตพุ่งออกมาปะทะกับปราณดาบของร็อด คลื่นดาบทั้งสองสายปะทะและระเบิดกลางอากาศ ก่อนจะกระจายออก แรงกระแทกจากการแตกสลายของปราณดาบฉีกกระชากพื้นสนามจนเกิดภาพที่น่าตื่นตะลึง
“เสมอกันด้วยแฮะ เด็กหนุ่มคนนี้ก็เป็นจอมดาบที่ร้ายกาจเหมือนกัน!” มีคนอุทาน
เฮาส์ที่เพิ่งเดินลงจากเวทีไปไม่อยากจะเชื่อสายตา เขาเองรับหมัดของเรนาร์ดแค่หมัดเดียวยังแทบไม่ไหว แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับรับดาบได้สบายๆ ความหมายมันชัดเจนในตัวอยู่แล้ว
“โซล!”
เห็นภาพนี้ แววตาของเรนาร์ดก็ดุดันขึ้น ร่างทั้งร่างกลายเป็นเงาเลือนราง ปรากฏตัวอีกทีก็มาอยู่ตรงหน้าร็อดแล้ว
“วิชาดาบเดียว, อิไอ!”
คมดาบที่เคลือบด้วยฮาคิเกราะฟันผ่าอากาศ ส่งเสียงหวีดหวิวที่น่ากลัว พุ่งตรงเข้าใส่ร็อด
ดาบยังไม่ทันถึงตัว ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้าลางๆ แล้ว
“น่าสนใจ”
ร็อดเริ่มเอาจริง จับดาบด้วยสองมือ เคลือบฮาคิเกราะลงไป แล้วฟันสวนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้
เคร้ง!!
เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้อง คลื่นอากาศที่มองไม่เห็นกวาดกระจายออกไป
คมดาบสีดำสนิทจากการเคลือบฮาคิเกราะของทั้งสองปะทะกัน ยื้อยุดกันเพียงชั่วครู่ ก่อนจะผละออกจากกัน แล้วเข้าปะทะกันใหม่อย่างบ้าคลั่ง
เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง...
ในชั่วพริบตา ทั้งสองแลกดาบกันนับสิบครั้ง ผู้ชมส่วนใหญ่เห็นเพียงเงาสีดำสองสายพัวพันกันในสนาม ทุกการปะทะส่งแรงอัดอากาศที่แหลมคมออกมา ฉีกกระชากทุกสิ่งที่ขวางหน้า
ความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวก่อให้เกิดลมกรรโชกแรง ฝุ่นตลบอบอวล
การต่อสู้ของจอมดาบ ช่างน่าหวาดเสียวทุกย่างก้าว!
“นี่คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเรนาร์ดเหรอ? น่ากลัวเกินไปแล้ว!” เฮาส์เหงื่อตกในใจ
ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ตัวว่าโชคดีแค่ไหน หากไปเจอกับขาใหญ่ระดับนี้ข้างนอก คงถูกฟันเป็นชิ้นๆ ในเวลาไม่นานแน่!
“ถ้าได้เข้ากลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรแล้ว ต้องขยันสร้างผลงาน หาทางเอาผลปีศาจมาเพิ่มความแข็งแกร่งให้เร็วที่สุด!” เขาคิดในใจ แววตายิ่งแน่วแน่
ทันใดนั้น ได้ยินเสียง “ปัง” ดังขึ้น ร่างทั้งสองในสนามแยกออกจากกัน ถอยห่างกันไปกว่าสิบเมตร ต่างฝ่ายต่างหอบหายใจเล็กน้อย
การปะทะที่ดุเดือดเช่นนี้ แม้ร่างกายของทั้งคู่จะเหนือมนุษย์และมีความอึดสูง แต่ก็ยังรับภาระหนัก
“แกเก่งไม่เบา แต่ถ้าคิดจะชนะฉัน ยังเร็วไปหน่อย!”
เรนาร์ดแสดงสีหน้าเย่อหยิ่ง เพราะการต่อสู้เมื่อครู่ เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ!
“ความเร็วและพละกำลังของร็อด ด้อยกว่าเขาอยู่ขั้นหนึ่ง ฮาคิเกราะก็อ่อนกว่านิดหน่อย ส่วนฮาคิสังเกตดูจะเหนือกว่าเล็กน้อย...”
บนที่นั่งวีไอพี โมโมอุซางิวิเคราะห์สถานการณ์อย่างใจเย็น มองร็อดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
“ถ้าอยากชนะ ด้วยฝีมือเท่าที่มีตอนนี้คงยังไม่พอ”
โคอาล่าหัวเราะเบาๆ “รอดูกันต่อไปเถอะ หมอนี่น่ะผิดมนุษย์มนาจะตาย”
โมโมอุซางิได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปที่เวทีไม่กระพริบ แต่ก็เตรียมพร้อมเข้าช่วยเหลือตลอดเวลา
เธอจะไม่ฝากความหวังไว้กับสิ่งที่จับต้องไม่ได้ เธอคือมหาจอมดาบ คือผู้แข็งแกร่งระดับสุดยอดที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก เคยชินกับการควบคุมทุกอย่างไว้ในมือ และทำตามใจตัวเอง ในเมื่อเธอถูกใจร็อดและอยากรับเป็นศิษย์ ก็จะไม่มีทางยอมให้เขาเป็นอะไรไปเด็ดขาด
หรือพูดอีกอย่างคือ จะมาตายในที่เล็กๆ แบบนี้ไม่ได้!
ในสนาม
เมื่อได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเรนาร์ด ร็อดก็ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ตอบโต้ใดๆ เพียงแต่จับดาบด้วยสองมือแน่น แล้วฟันดาบใส่อากาศ
ฟึ่บ!
วินาทีต่อมา ปราณดาบสีน้ำเงินที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งทะลักออกมา ราวกับม่านแสง ครอบคลุมพื้นที่กว่าสิบเมตร สร้างอาณาเขตสายฟ้าขึ้นมา!
“สายฟ้า!”
เดิมทีสายฟ้าก็ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วอยู่แล้ว ปราณดาบก็เช่นกัน เมื่อทั้งสองสิ่งรวมเข้าด้วยกัน จึงรวดเร็วปานแสงเงา เรนาร์ดทำได้เพียงเคลือบแข็งทั่วทั้งร่าง ก็ถูกสายฟ้ากลืนกินเข้าไปเสียแล้ว
เปรี้ยะ เปรี้ยะ
แม้จะมีฮาคิเกราะป้องกัน แต่พลังสายฟ้าที่น่ากลัวยังคงทำให้เรนาร์ดเจ็บปวดเจียนตาย กล้ามเนื้อกระตุก เจ็บแปลบไปทั้งตัว เส้นผมชี้ตั้ง
ฟึ่บ!
อึดใจต่อมา เรนาร์ดก็พุ่งออกมาจากดงสายฟ้าอย่างทุลักทุเล กระโดดหนีไปไกลหลายสิบเมตรถึงจะหยุดพักหายใจ พ่นควันสีดำออกมาจากปาก สีหน้าดูแย่สุดขีด
สนามประลองอันกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า!
ทุกคนต่างจ้องมองร่างของเด็กหนุ่มที่อาบไล้ไปด้วยสายฟ้า ราวกับเทพเจ้า