บทที่ 12 สายฟ้าสำแดงเดช

บทที่ 12 สายฟ้าสำแดงเดช

ปริมาณการกินของร็อดนั้นน่าทึ่งขนาดไหน

ภายใต้สายตาที่จ้องมองตาละห้อยของโคอาล่าและคนอื่นๆ ในคณะปฏิวัติ ไม่นานหมูหันทั้งตัวก็ถูกกินเกลี้ยง ไม่เว้นแม้แต่หัวหมู

“หมอนี่... เตรียมตัวมาพร้อมจริงๆ” โคอาล่ามุมปากกระตุก ทนดูแทบไม่ได้

ต้องเป็นจอมตะกละระดับไหนกัน ถึงได้เตรียมของอย่างเกลือและน้ำผึ้งมาครบครันขนาดนี้

กลางห้อง มนุษย์เงือกฮัคมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาเฝ้าดูขั้นตอนการสังหารหมูป่าหนามของร็อดมาโดยตลอด จึงวิจารณ์ออกมาว่า “พละกำลังใช้ได้ ถือว่าอยู่ในระดับกลางๆ ของสมาชิกสำรอง ได้ยินว่าตอนทดสอบโดริกิ ร่างกายเขายังธรรมดามาก ดูเหมือนเดือนนี้จะเก่งขึ้นเยอะ”

“เพลงดาบแม่นยำ แต่ประสบการณ์ยังน้อยเห็นได้ชัด ด้วยฝีมือระดับเขา มีวิธีฆ่าหมูป่าหนามได้ง่ายๆ ตั้งหลายวิธี แต่กลับเลือกวิธีที่เปลืองแรงที่สุดอย่างการตัดหัว”

“แต่เรื่องพวกนี้เป็นแค่จุดบกพร่องเล็กน้อย”

มาถึงตรงนี้ ฮัคก็เผยสีหน้าชื่นชม “สัญชาตญาณการต่อสู้ของร็อดเยี่ยมมาก การแสดงออกหน้างานทำได้ดีทีเดียว”

“จุดนี้ เขาทำได้ดีกว่าคนอื่นในรุ่นเดียวกันมาก”

เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์ที่แม่นยำและมีเหตุผลของฮัค เหล่าทหารคณะปฏิวัติในห้องต่างพยักหน้า แสดงสีหน้าชื่นชมออกมาเล็กน้อย

“เมื่อก่อนเขาเป็นหมอ สภาพจิตใจย่อมดีกว่าคนอื่นอยู่แล้ว”

โคอาล่าพยักหน้า แต่ในใจกลับรู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

ร็อดเลือกตัดหัว รู้สึกเหมือนแค่อยากจะรีดเลือดออก เพื่อจะได้ย่างกินอร่อยๆ มากกว่า...

“อย่างนี้นี่เอง...”

มนุษย์เงือกฮัคถึงบางอ้อ มิน่าล่ะถึงได้นิ่งขนาดนั้น ไม่มีปฏิกิริยาตื่นกลัวเลย

เขาทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไป

โคอาล่าเองก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน

บนหน้าจอมอนิเตอร์ ไม่ไกลจากร็อด มีสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ขนาดใหญ่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

แผ่นดินสั่นสะเทือน ป่าเขาสั่นไหว

หินผาและต้นไม้ใหญ่ตลอดทางที่มันผ่าน ล้วนแตกละเอียด ไม่มีอะไรขวางมันได้

เพล้ง!

เหล่าทหารคณะปฏิวัติเห็นชัดเจน หินก้อนเท่าครึ่งหนึ่งของบ้าน ถูกมันตบปลิวว่อนระหว่างทาง พละกำลังบ้าคลั่งจนน่าสยดสยอง

“เขาอยู่ที่เดิมนานเกินไป กลิ่นเลือดล่อสัตว์ร้ายระดับซูเปอร์ตัวนี้มาแล้ว” มีคนตะโกนขึ้น

“จะไปช่วยไหม?” โคอาล่าหันไปถามฮัค

“รอดูสถานการณ์ก่อน เจ้าลิงดำนี่แม้จะแข็งแกร่งระดับเจ้าถิ่นบนเกาะนี้ แต่ร็อดก็ไม่ได้อ่อนแอ ถึงสู้ไม่ไหว ก็น่าจะพอถ่วงเวลาได้บ้าง ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยไป”

ฮัคครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว

เขาเป็นครูฝึกสมาชิกสำรอง ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก จะให้เห็นอันตรายนิดหน่อยแล้วส่งคนไปช่วยเลยไม่ได้ แบบนั้นจะกลายเป็นการเพาะเลี้ยงดอกไม้ในเรือนกระจก ซึ่งไม่เป็นผลดีต่ออนาคต

ในขณะเดียวกัน

ร็อดที่เพิ่งลุกขึ้น ก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นดิน จึงหันไปมองด้วยความประหลาดใจ

เห็นเพียงลิงดำสูง 4 เมตร กำลังพุ่งชนดะเข้ามา กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวนั้นราวกับรถถังที่ไม่มีใครขวางได้

“ตัวใหญ่โผล่มาแล้วเหรอ?”

ร็อดหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด

เจ้าลิงดำตัวนี้ เห็นได้ชัดว่าอยู่คนละระดับกับหมูป่าตัวเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง

เกรงว่าต่อให้เรซและสมาชิกสำรองรุ่นเดียวกับร็อดทั้ง 30 กว่าคนรุมเข้าไปพร้อมกัน ก็คงมีแต่จะถูกฆ่าล้างบาง

ภายใต้แสงแดด ร่างกายกำยำใหญ่โตของลิงดำราวกับหล่อมาจากเหล็กกล้า อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกแห่งพละกำลังอันมหาศาล

ขณะเดียวกัน มันก็ส่งกลิ่นสาบสาง เหมือนกับผ่านการล่าเหยื่อมาอย่างโชกโชน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

โฮก!

พอมาถึงระยะใกล้ ลิงดำมองซากกระดูกเกลื่อนพื้น มันก็ทุบอกด้วยความโกรธเกรี้ยวทันที พร้อมแหงนหน้าคำรามกึกก้อง

“อะไรของมัน?”

ร็อดรู้สึกงุนงง ทำหยั่งกะฉันไปแย่งอาหารมันกินงั้นแหละ

วินาทีถัดมา ลิงดำก็ก้มหน้าลงมองร็อด ดวงตาแดงก่ำ ฉายแววกระหายเลือดและโหดเหี้ยม

ฟุ่บ!

สัตว์ร้ายไม่เสียเวลาพูดข่มขวัญ

แทบจะในพริบตาถัดมา ลิงดำก็พุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว เพียงแค่ลมพายุที่เกิดจากการเคลื่อนที่ ก็พัดกระดูกบนพื้นปลิวว่อน ฝุ่นทรายตลบอบอวล

หมัดยักษ์ทุบลงมาใส่ร็อด อากาศถูกอัดจนเกิดเสียงระเบิด

“หลบเร็ว!” เหล่าทหารคณะปฏิวัติที่ดูผ่านจอมอนิเตอร์อดร้องอุทานไม่ได้

แต่ร็อดที่อยู่ในเหตุการณ์กลับยืนนิ่งไม่ไหวติงผิดความคาดหมาย ไม่หลบไม่หนี รอจนลมจากหมัดพัดเส้นผมของเขาจนปลิวไสว ถึงได้ตวัดดาบฟันสวนออกไป

ฉัวะ!

เลือดสาดกระเซ็น รอยแผลปรากฏขึ้น

ความแข็งแกร่งของสิ่งมีชีวิตในโลกนี้ ไม่สามารถใช้ตรรกะทั่วไปมาวัดได้จริงๆ

ดาบของร็อดฟันทะลุผิวหนังอันเหนียวแน่นของลิงดำ แต่เมื่อผ่านกล้ามเนื้อเข้ามา แรงฟันก็ถูกลดทอนลงจนไปหยุดอยู่ที่กระดูกอันแข็งแกร่ง

“แรงยังน้อยไปหน่อยแฮะ”

ร็อดยืมแรงกระแทกกระโดดถอยออกมาสิบกว่าเมตร มองดูฉากนี้จากระยะไกลแล้วส่ายหน้าในใจ

จอมดาบทั่วไปไต่เต้ามาจากนักดาบ ฝึกฝนร่างกายนับสิบปี จนมีร่างกายแข็งแกร่งเหลือเชื่อ ดังนั้นเมื่อเข้าถึงวิถีแห่ง 'ลมหายใจของสรรพสิ่ง' จึงสามารถระเบิดพลังฟันตัดเหล็กได้

แต่ร็อดไม่เหมือนกัน

เขามีเพียงขอบเขตเทียบเท่าจอมดาบ แต่กลับไม่มีพละกำลังที่เหมาะสมกัน จึงต้องกินแห้วเมื่อเจอกับกระดูกแข็งๆ ของเจ้าลิงดำตัวนี้

โฮก!

การบาดเจ็บแค่กล้ามเนื้อนิ้วถูกบาด สำหรับลิงดำแล้วถือว่าเล็กน้อยมาก แต่มันกลับไปกระตุ้นความโกรธให้มันบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม ราวกับถูกมดตัวจ้อยท้าทาย

ในป่าแห่งนี้ ลิงดำอาจไม่ใช่ตัวที่แกร่งที่สุด แต่เป็นตัวที่กร่างที่สุด ด้วยร่างกายแบบมนุษย์ทำให้มันคล่องแคล่วว่องไว ท่องไปทั่วป่า อยากไปไหนก็ไป

แต่วันนี้กลับถูกมดปลวกทำร้าย มันทนไม่ได้เด็ดขาด

กรรรร!

ลิงดำคำรามสนั่นป่า จนร็อดปวดแก้วหู

“แหกปากอยู่ได้!”

เขาตะโกนเสียงต่ำ ทั่วร่างพลันแผ่กลิ่นอายที่ทำให้คนหนังศีรษะชาหนึบออกมา

“โหมดสายฟ้า!”

ท่ามกลางสายตาไม่อยากจะเชื่อของโคอาล่าและคนอื่นๆ ร่างของชายหนุ่มในหน้าจอก็ระเบิดแสงเจิดจ้าบาดตา ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ อัสนีบาตฟาดฟัน

ร่างทั้งร่างของเขาอาบไล้ด้วยแสงอัสนี ราวกับเทพสายฟ้าเดินออกมาจากยุคตำนาน ทรงอำนาจดั่งขุมนรก

สายฟ้า คืออำนาจแห่งสวรรค์!

นี่คือความหวาดกลัวที่สลักลึกอยู่ในสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ไม่มีใครกล้าดูแคลน

“โฮก! โฮกๆ!”

ลิงดำรู้สึกกระวนกระวายใจ สัญชาตญาณความกลัวต่อสายฟ้าทำให้มันอยากถอย แต่ความบ้าคลั่งของสัตว์ป่าทำให้มันอยากทุบเจ้าตัวจ้อยที่ท้าทายมันให้แหลก

ในระหว่างที่ลังเล มันจึงได้แต่คำรามเพื่อระบายอารมณ์

“หนวกหูว้ย!”

สิ้นเสียง ร็อดก็กลายเป็นลำแสง พุ่งผ่านสนามรบในชั่วพริบตา คมดาบห่อหุ้มด้วยสายฟ้า ลากผ่านอากาศพร้อมแสงสีฟ้าจางๆ ฟันลงมาอย่างดุดัน

ฉัวะ!

ราวกับมีดร้อนตัดเนย

กระดูกแข็งแกร่งที่ก่อนหน้านี้ฟันไม่ขาด กลับขาดสะบั้นลงทันที

แขนยักษ์ร่วงหล่นลงพื้น เลือดสดๆ พุ่งทะลัก

ความเจ็บปวดจากการเสียอวัยวะ และความชาบวกกับความกลัวจากสายฟ้า ทำลายกำแพงใจของลิงดำจนหมดสิ้น มันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด กระทืบเท้าแล้วหันหลังวิ่งหนีทันที

ไอ้สิ่งมีชีวิตตัวนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ต้องหนี!

แต่ในวินาทีนั้นเอง

ร่างเงาหนึ่งพุ่งสวนผ่านร่างลิงดำไปอย่างรวดเร็ว พลังสายฟ้าทิ่มแทงจนกล้ามเนื้อของมันกระตุกเกร็ง

มันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตาสีแดงฉานสะท้อนภาพร่างที่อาบไล้ด้วยสายฟ้าราวกับเทพเจ้า

สีแดงในดวงตาค่อยๆ จางหายไป

จากนั้นเส้นเลือดสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น จากไหล่ซ้ายลากยาวลงไปถึงหน้าท้อง

ร่างกายของมันสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่ร่างกายซีกบนจะค่อยๆ เลื่อนไถลลงมาตามรอยตัด

ร็อดปรายตามอง สะบัดเลือดออกจากดาบ เก็บดาบเข้าฝัก แล้วหันหลังเดินจากไป