บทที่ 9 หนึ่งเดือน

บทที่ 9 หนึ่งเดือน

การฝึกฝนในโลกวันพีซ เมื่อถึงจุดหนึ่งแล้ว แทบทั้งหมดจะเป็นการฝึกฝนด้วยตนเอง หรือหาคู่ประลองเพื่อพัฒนาตัวเองผ่านการต่อสู้

โดยทั่วไปแล้ว อาจารย์จะมีบทบาทเพียงแค่ผู้ชี้แนะประตูทางเข้า ปูพื้นฐานให้ลูกศิษย์ และคอยตอบข้อสงสัยบ้างเป็นครั้งคราวเท่านั้น

ดังนั้น หลังจากได้เป็นกองกำลังสำรองแล้ว จึงมีอิสระอย่างมาก ไม่ได้มีการบังคับว่าต้องมารวมตัวฝึกซ้อมที่ไหน เวลาในแต่ละวันจัดการเอาเองได้เลย

แน่นอนว่า นี่ไม่ได้หมายความว่าจะอู้งานได้

นี่ยังไม่พูดถึงการประเมินผลสิ้นปี แค่ภารกิจการต่อสู้จริงที่มีมาเป็นครั้งคราว ก็เป็นตัวกระตุ้นให้เหล่านักรบกองกำลังสำรองต้องขยันหมั่นเพียรและฝึกฝนอย่างหนักแล้ว

อีกอย่าง ในโลกวันพีซที่เชิดชูความแข็งแกร่ง ขอแค่เป็นคนที่มีเป้าหมาย ก็คงน้อยคนนักที่จะปล่อยเวลาให้เสียเปล่า แถมบัลติโกก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนุกเลย น่าเบื่อจะตายไป

ณ ศูนย์บัญชาการคณะปฏิวัติ ชั้น 2 ภายในห้องฝึกซ้อมส่วนตัว

เมื่อเทียบกับการฝึกท่ามกลางสายตาผู้คนในโถงใหญ่ ร็อดชอบที่จะฝึกคนเดียวเงียบๆ มากกว่า

“1,995, 1,996...”

ภายในห้อง ร็อดเปลือยท่อนบน กำลังวิดพื้นเพื่อฝึกกำลังแขนและหน้าท้อง

เหงื่อไหลโชกจนพื้นเปียกเป็นวงกว้าง ร็อดหอบหายใจอย่างหนัก แต่ยังคงรักษาวิธีการหายใจแบบพิเศษเอาไว้

เห็นได้ชัดว่าจากการฝึกฝนไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาได้หลอมรวมการหายใจแบบนี้จนกลายเป็นสัญชาตญาณ แม้ในขณะที่ร่างกายใกล้จะถึงขีดจำกัด เขาก็ยังคงรักษามันไว้ได้

“1,998, 1,999, 2,000!”

ทำไปครบ 2,000 ครั้งแล้ว แต่ร็อดกลับไม่มีท่าทีจะหยุดพัก เขารีดเค้นศักยภาพของตัวเองออกมาให้มากที่สุด

ในที่สุด

“2,232... 2,333...”

ในที่สุด

เมื่อพยายามจะดันตัวขึ้นอีกครั้ง แต่ดันขึ้นมาได้ครึ่งทาง เขาก็ล้มฟุบลงกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีกต่อไป ได้แต่หอบหายใจถี่ๆ

“ขีดจำกัดคือ 2,333 ครั้งงั้นเหรอ?”

ร่างกายเหนื่อยล้าถึงขีดสุด นอนนิ่งไม่ขยับราวกับปลาเค็มตากแห้ง แต่แววตาของร็อดกลับสว่างสดใส ความรู้สึกที่พละกำลังเพิ่มขึ้นทุกวันแบบนี้ มันช่างน่าหลงใหลจริงๆ

ระดับ 2: คัมภีร์แห่งปัญญา

ค่าสถานะ: สติปัญญา +2, การรับรู้ +1

พรสวรรค์:

ผู้เชี่ยวชาญวิชาดาบ - คนและดาบรวมเป็นหนึ่ง ความเข้าใจในวิชาดาบเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!

ควบคุมสายฟ้า - เทพสายฟ้าจุติ ควบคุมพลังสายฟ้าได้อย่างอิสระ!

พลังงาน: 3/1000

เปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูแวบหนึ่ง เห็นพลังงานเพิ่มขึ้นมา 1 แต้ม ร็อดก็หลับตาลงอย่างพึงพอใจและพักผ่อน

......

ในขณะเดียวกัน

ณ โถงฝึกซ้อมของกองกำลังสำรอง

เรซกำลังฝึกแบกน้ำหนัก หลังจากรู้วิธีหายใจแบบพิเศษ ร่างกายของเขาก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ

เวลานี้เขามั่นใจมาก หากให้ทดสอบค่าโดริกิอีกครั้ง ต้องเกิน 400 หรืออาจจะมากกว่านั้นแน่ๆ

“เรซ วันนี้ร็อดก็ไม่มาอีกแล้วเหรอ?” หญิงสาวผมสั้นรูปร่างสูงโปร่งเอ่ยถามเรซ

“ลูกพี่เนีย ร็อดน่าจะชอบฝึกคนเดียวมากกว่าครับ”

เรซตอบด้วยท่าทีนอบน้อม “เขาเหมือนจะขลุกอยู่แต่ในห้องฝึกซ้อม ไปเช้ากลับค่ำ แทบไม่เจอหน้าเลย”

กองกำลังสำรองที่ศูนย์บัญชาการมีร้อยกว่าคน แบ่งออกเป็น 10 ทีม

ร็อดและเรซสังกัดอยู่ใต้บังคับบัญชาของเนีย ปกติเธอไม่มีอำนาจสั่งการ แต่เมื่อต้องปฏิบัติภารกิจต่อสู้จริง เนียจะเป็นคนนำทีม

และระการที่ผู้หญิงคนหนึ่งเป็นหัวหน้าทีม 1 ได้ ฝีมือของเนียย่อมไม่ต้องสงสัย เธอสามารถทุบเรซให้ร่วงได้สบายๆ

ดังนั้นเรซจึงนอบน้อมต่อเธอมาก

“เหอะ ผู้ชายโลกส่วนตัวสูง”

เนียส่งเสียงขึ้นจมูก หันหลังเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์ ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบหน้าลูกทีมคนใหม่ที่ไม่เข้าพวกสักเท่าไหร่

“เอ่อ”

เรซไว้อาลัยให้ร็อด 3 วินาที แล้วรีบกลับไปฝึกต่อทันที

......

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หนึ่งเดือนพ้นผ่าน

เดือนนี้ร็อดใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่า ทุกนาทีทุกวินาทีถูกจัดสรรอย่างแน่นเอี๊ยด

กลางคืนเดินกระแสไฟเสริมแกร่งร่างกายแทนการนอน

เช้าตื่นมากินช้างหนึ่งตัวเพื่อชดเชยพลังงานที่เสียไป ต้องขอบคุณที่กองกำลังสำรองมีอาหารจัดเตรียมไว้ให้ไม่อั้น เขาเลยไม่ต้องควักกระเป๋าจ่ายเอง

ช่วงสายฝึกร่างกาย ควบคุมพละกำลังและความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ช่วงบ่ายฝึกวิชาดาบ และพัฒนาความสามารถพลังสายฟ้า

วันแล้ววันเล่า แทบทุกวัน ร็อดสัมผัสได้ว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้น ฝีมือรุดหน้าขึ้น

ความรู้สึกที่ค่อยๆ เก่งขึ้นทีละก้าวแบบนี้ ร็อดไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด กลับดำดิ่งไปกับมันอย่างลึกซึ้ง

ผ่านไปหนึ่งเดือน รูปร่างของร็อดเปลี่ยนไปไม่น้อย แม้จะไม่ถึงขั้นกล้ามปูแบบเรซ แต่เมื่อเทียบกับร่างกายที่ผอมบางก่อนหน้านี้ ตอนนี้ดูสมบูรณ์แบบขึ้นมาก เป็นรูปร่างแบบเพรียวลมที่งดงาม

นี่เป็นสภาพที่ร็อดพอใจมากทีเดียว

แน่นอน

นี่เป็นเพียงความเปลี่ยนแปลงภายนอก แต่การยกระดับของร่างกายที่แท้จริงนั้นยิ่งใหญ่กว่าที่ตาเห็นมาก

เขาประเมินความแข็งแกร่งของร่างกายตัวเองตอนนี้ไม่ถูกด้วยซ้ำ รู้แค่ว่าถ้าไปทดสอบค่าโดริกิตอนนี้ คะแนนคงพุ่งทะลุเพดานแน่ๆ

บ่ายวันหนึ่ง

หลังจากร็อดจัดการมื้อเที่ยงกองเท่าภูเขาขนาดย่อมเสร็จ เขาก็รีบกลับมาที่ห้องฝึกซ้อม เริ่มต้นการฝึกดาบและพัฒนาพลังสายฟ้าประจำวัน

“จี๊ด จี๊ด จี๊ด...”

อาบไล้ด้วยแสงสีฟ้าเจิดจ้า ร็อดดูราวกับเทพสายฟ้าที่เดินออกมาจากยุคตำนาน ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

“ความเข้มข้นของสายฟ้าเพิ่มขึ้นอีกแล้ว”

“เป็นอย่างที่คิด ยิ่งสะสมพลังงานในคัมภีร์แห่งปัญญาได้มากเท่าไหร่ ความรุนแรงของสายฟ้าก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!”

ท่ามกลางแสงสีฟ้า ร็อดลืมตาขึ้น ดวงตาสุกสกาวราวกับดวงดาว

ผ่านไปหนึ่งเดือน พลังงานเพิ่มขึ้นมาเป็น 66 แต้มแล้ว

ความรุนแรงของสายฟ้าเพิ่มขึ้นมาก ร็อดสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้อย่างชัดเจน

ตอนแรกร็อดควบคุมสายฟ้าได้แค่ทำให้รู้สึกชาๆ และทำได้แค่คลุมไว้ที่ผิวหนัง ปล่อยออกมาข้างนอกไม่ได้

แต่ตอนนี้ แค่ปล่อยกระแสไฟ ร็อดก็ทำให้คนธรรมดาคุมร่างกายไม่อยู่ได้แล้ว แถมยังปล่อยสายฟ้าออกไปได้ไกลประมาณ 5-6 เมตร

เขาหลับตา ควบคุมสายฟ้าให้ไหลไปที่ใบดาบ จนดาบทั้งเล่มเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ

แต่ร็อดไม่หยุดแค่นั้น

เขาเพิ่มกำลังไฟฟ้าเข้าไปอีก ค่อยๆ เร่งขึ้น จนในห้องฝึกซ้อมเกิดเสียงดังเปรี้ยะๆ

เวลานี้ ตัวดาบถูกปกคลุมด้วยแสงสีฟ้าโดยสมบูรณ์ สว่างเจิดจ้า

ร็อดจับด้ามดาบ ตวัดผ่านหินลองดาบตรงหน้าเบาๆ แทบไม่รู้สึกถึงแรงต้าน มุมหนึ่งของหินลองดาบก็ขาดกระเด็นตกลงพื้น

เมื่อเห็นภาพนี้ ร็อดยิ้มบางๆ รู้สึกพอใจเล็กน้อย

ในตอนนี้ ความแรงสายฟ้าของเขาอาจยังไม่ถึงขั้นปล่อยท่าไม้ตายหลายสิบล้านโวลต์อลังการงานสร้าง แต่เมื่อผสานกับวิชาดาบที่พัฒนาขึ้นมาก ก็สามารถระเบิดพลังทำลายล้างที่ไม่ธรรมดาออกมาได้

คุณสมบัติที่น่ากลัวที่สุดของสายฟ้าคืออำนาจการทะลุทะลวง หากนำมาใช้ร่วมกับการแทงดาบ ร็อดสามารถแทงทะลุแผ่นเหล็กได้อย่างสบาย

แต่การเคลือบไว้บนตัวดาบ ก็ช่วยเพิ่มความคมได้เช่นกัน

ดาบเล่มนี้เป็นแค่ดาบเหล็กกล้าธรรมดาๆ แต่เมื่อได้รับการเสริมพลังจากสายฟ้า มันก็คมกริบราวกับดาบชั้นยอด!

“ฝีมือพัฒนาขึ้นขนาดนี้ ชักจะคันไม้คันมือซะแล้วสิ”

ร็อดสัมผัสถึงพลังที่พลุ่งพล่านในกาย แล้วหัวเราะ หึหึ