บทที่ 25 - ต่อมาคือ โคบายาชิ เคโกะ ผู้ก่อบาปแห่งริษยา

บทที่ 25 - ต่อมาคือ โคบายาชิ เคโกะ ผู้ก่อบาปแห่งริษยา

ตระกูลอิชิคาว่าที่ควรจะ "ผูกใจเจ็บ" กัน ทำไมท่าทีของคุณนายอิชิคาว่าถึงได้แปลกประหลาดขนาดนี้?

ทาคิซาวะ ยูยะคิดไม่ตก

จากการซักถามเมื่อครู่ และสายตาของคุณนายท่านนี้ สังเกตได้ชัดเจนว่า เธอดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์คลุมเครือบางอย่างกับพ่อของเขา

ความสัมพันธ์คลุมเครือนี้ ทำให้ตระกูลทาคิซาวะกับตระกูลอิชิคาว่าผิดใจกันงั้นเหรอ? หรือว่าไอ้ที่เรียกว่า "ผูกใจเจ็บ" จริงๆ แล้วเป็นเรื่องไร้สาระ?

แต่ที่ตระกูลอิชิคาว่าใช้ยากูซ่ามาก่อนหน้านี้ มันคืออะไรกันล่ะ?

ไม่เข้าใจจริงๆ ไม่มีคำตอบที่ชัดเจน

สิ่งที่น่าแปลกยิ่งกว่า คือคำแจ้งเตือนของระบบ

บาปแห่งราคะ?

คุณนายท่านนี้หลงใหลในเรือนร่างของเขางั้นเหรอ?

ถึงทาคิซาวะ ยูยะจะรู้ตัวว่าเขาหน้าตาดีจริง แต่พวกเขาก็เพิ่งเจอกันครั้งแรก เพิ่งคุยกันไม่กี่คำ จะเกิดราคะขึ้นมาเลย มันก็เร็วไปหน่อยมั้ง?

ทาคิซาวะ ยูยะสีหน้าพิลึก แสร้งทำเป็นนิ่ง เหลือบมองหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมา

「ชื่อ: อิชิคาว่า ยูโกะ」

「พละกำลัง: 4」

「ความคล่องตัว: 5」

「สติปัญญา: 5」

「เสน่ห์: 7」

「ค่าความร้ายกาจ: 10」

「บาปที่ก่อ: ราคะ (บาปแห่งราคะ มีต้นกำเนิดจากความต้องการทางกามารมณ์)」

「อิชิคาว่า ยูโกะ - บาปแห่งราคะ」

「ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นคุณ อิชิคาว่า ยูโกะก็เกิดความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ชัดเจนต่อคุณ แต่ทว่า สิ่งนี้เกิดขึ้นเพราะเหตุใด?」

「เป้าหมายภารกิจ: ค้นหาต้นตอแห่งราคะของอิชิคาว่า ยูโกะ และแก้ไขมัน」

「ระยะเวลาภารกิจ: 1 วัน」

「รางวัลภารกิจ: ขึ้นอยู่กับผลงานเมื่อจบภารกิจ ยิ่งทำได้ดี รางวัลยิ่งงดงาม!」

ความรู้สึกที่ไม่ชัดเจน...

ต้นตอแห่งราคะ...

คำใบ้จากระบบ ทำให้ทาคิซาวะ ยูยะยิ่งรู้สึกว่าอิชิคาว่า ยูโกะดูแปลกประหลาดขึ้นไปอีก

"คุณชายทาคิซาวะ" เสียงเรียกของอิชิคาว่า ยูโกะดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

ทาคิซาวะ ยูยะจำต้องเก็บหน้าต่างระบบ แล้วหันไปมองเธอ

สายตาของอิชิคาว่า ยูโกะ ยังคงแฝงแววเศร้าสร้อย—

เพราะคำตอบว่า 「ไม่เคยได้ยิน」 ของเขาเมื่อครู่—

แต่ในตอนนี้ ในความเศร้าสร้อยนั้น กลับมีบางอย่างเพิ่มเติมเข้ามา ดูร้อนแรงขึ้น

สายตาที่ร้อนแรงนี้ทำเอาทาคิซาวะ ยูยะรู้สึกอึดอัด เขาถามว่า "คุณนายอิชิคาว่า มีอะไรเหรอครับ?"

"คุณชายทาคิซาวะ คุณ..."

"ทุกท่านคะ"

คำพูดของคุณนายอิชิคาว่า ถูกขัดจังหวะโดยโยชิดะ ฮารุโกะที่เดินเข้ามาในห้องชาพอดี

ทาคิซาวะ ยูยะสบตากับอิชิคาว่า ยูโกะที่เหม่อไปชั่วขณะ คุณนายท่านนี้มีสีหน้าซับซ้อน ยิ้มให้อย่างขออภัย

ทาคิซาวะ ยูยะก็จำต้องกดความสงสัยในใจไว้ก่อน

เขาหันมองตามทุกคน

โยชิดะ ฮารุโกะเดินเข้ามาในห้องชา นั่งลงอย่างสง่างาม ท่วงท่าเชื่องช้า

"มากันครบแล้วสินะคะ" เธอกวาดสายตามอง ทักทายอย่างอ่อนโยน

คนในห้องต่างตอบรับคำทักทาย

จากนั้น เสียงพูดคุยก็ค่อยๆ เงียบลง ข้างหูไม่มีเสียงสนทนาอีก

ห้องญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ในวัดอันเงียบสงบ เงียบจนทำให้จิตใจสงบผ่อนคลาย

เพราะความเงียบนี้ไม่ใช่ความเงียบแบบวังเวง แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติ

ต้นไม้เขียวขจีนอกห้อง ใบไม้อ่อนในฤดูใบไม้ผลิสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ สาดส่องเข้ามาในห้องชา

กิ่งก้านใบไม้ไหวเอนเบาๆ ตามกระแสลม แว่วเสียงเสียดสีของใบไม้ดังมาให้ได้ยิน

งานน้ำชาเริ่มต้นขึ้นในสภาพแวดล้อมเช่นนี้

โยชิดะ ฮารุโกะเป็นอาจารย์สอนชาเขียว เธอชงชาให้ทุกคนด้วยตัวเอง

พิธีการชงชามีความพิถีพิถัน ทุกขั้นตอนมีท่วงท่าเฉพาะ

แน่นอน ทาคิซาวะ ยูยะที่มีความรู้แค่หางอึ่งย่อมไม่เข้าใจรายละเอียดลึกซึ้ง

แต่ดูจากสายตาของแขกเหรื่อรอบข้าง และท่วงท่าสง่างามของโยชิดะ ฮารุโกะ เธอย่อมเป็นปรมาจารย์ด้านชาที่สั่งสมประสบการณ์มาหลายปีแน่นอน

เพราะแบบนี้ ถึงสามารถจัดงานน้ำชาระดับนี้ ให้บรรดาคนรวยที่มีรสนิยมวิไลมาร่วมงานได้สินะ?

ขั้นตอนการชงชา ดื่มชา ดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ในวงสนทนามีเสียงชื่นชมรสชาติชาและฝีมือการชงชาของโยชิดะ ฮารุโกะดังขึ้นเป็นระยะ

ทาคิซาวะ ยูยะก็ทำตามน้ำไป

หลังจากดื่มชาไปหนึ่งรอบ โยชิดะ ฮารุโกะก็เสิร์ฟขนมหวาน จากนั้นทุกคนก็เริ่มคุยสัพเพเหระ

หัวข้อสนทนามีมากมาย ทั้งเรื่องทิวทัศน์ เรื่องชา และการพูดคุยทั่วไปเกี่ยวกับสังคมหรือเรื่องรอบตัว

"คุณชายทาคิซาวะ" ท่ามกลางเสียงพูดคุยเบาๆ มีเสียงเรียกอ่อนโยนแทรกเข้ามา เป็นเสียงของโยชิดะ ฮารุโกะที่เรียกเขา

ทาคิซาวะ ยูยะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ได้สติกลับมา หันไปมองเธอ ขานรับ "คุณโยชิดะ"

"ไม่ค่อยชินเหรอคะ?"

"เปล่าครับ แต่ว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาร่วมงานน้ำชาจริงๆ"

"อุ๊ย คุณพ่อไม่ได้สอนคุณฝึกชาเหรอคะ?" โยชิดะ ฮารุโกะแปลกใจเล็กน้อย

ทาคิซาวะ ยูยะแสดงท่าทีขออภัย "ท่านพ่อเคยสอนครับ แต่ผมไม่ได้ฝึกต่อเอง"

"งั้นฉันก็พลาดแล้วสิคะ" โยชิดะ ฮารุโกะก้มหน้าลงเล็กน้อย "ฉันนึกว่าคุณแค่ไม่เคยมาที่นี่ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นครั้งแรกที่ร่วมงานน้ำชา"

"ก็คุณทาคิซาวะ คุณทาคิซาวะ ชินอิจิ ที่มาฝึกกับคุณโยชิดะ ก็เป็นปรมาจารย์ด้านชานี่นา" คุณนายท่านหนึ่งเสริม

พ่อเป็นปรมาจารย์ด้านชา ก็ย่อมคิดว่าลูกชายต้องเป็นงานด้วย

"ทำให้ท่านพ่อขายหน้าแล้วครับ" ทาคิซาวะ ยูยะขอโทษ

"ไม่หรอกๆ คุณชายทาคิซาวะไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ" โยชิดะ ฮารุโกะบอก "แต่ว่า ถ้าวันหน้าคุณสนใจเรื่องชา เชิญมาที่นี่ได้เลยนะคะ ฉันจะสอนคุณด้วยตัวเอง"

"แน่นอนครับ" ทาคิซาวะ ยูยะรับคำ

"คุณชายทาคิซาวะมีบุคลิกเหมือนคุณพ่อมากเลยนะ ถ้าเขามา สาวๆ ตรึมแน่นอน" คุณนายท่านหนึ่งแซว

มีเสียงหัวเราะเบาๆ ของเหล่าคุณนายดังขึ้น บรรยากาศเริ่มครึกครื้น

โยชิดะ ฮารุโกะก็มีสีหน้าระลึกความหลัง "คุณชายทาคิซาวะเหมือนพ่อเขาจริงๆ นั่นแหละ!"

ทาคิซาวะ ยูยะยิ้ม

จากนั้น หัวข้อสนทนาต่อไป ก็วนเวียนอยู่กับเรื่องทาคิซาวะ ชินอิจิ พ่อของทาคิซาวะ ยูยะ และการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของทาคิซาวะ ยูยะ

ทาคิซาวะ ยูยะตอบกลับทีละคน

จนกระทั่ง อิชิคาว่า ยูโกะที่นั่งอยู่เยื้องกับทาคิซาวะ ยูยะ หาจังหวะแทรกบทสนทนาได้ในที่สุด:

"คุณชายทาคิซาวะ"

เสียงเรียกนี้ทำให้ทาคิซาวะ ยูยะใจกระตุกวูบอย่างประหลาด

เขาหันไปมองอิชิคาว่า ยูโกะ

คุณนายท่านนี้มองเขาด้วยสายตาร้อนแรงมานานแล้ว สายตานั้นไม่อาจเมินเฉยได้ เธอถามอย่างอ่อนโยนว่า "ช่วงนี้คุณสบายดีไหม?"

ทาคิซาวะ ยูยะพูดไม่ออก พยักหน้าตอบ "ก็ถือว่าสบายดีครับ"

"ฉันได้ยินมาว่า ตอนนี้คุณเป็นประธานบริหารโรงเรียนคามิชิโระ? คามิชิโระของตระกูลโฮชิมิใช่ไหม?"

"...ครับ ธุรกิจของท่านพ่อถูกรวมเข้ากับตระกูลโฮชิมิ ต่อมาก็เกิดเรื่อง... ผมเลยถูกจัดให้มาเป็นรักษาการประธานบริหารที่คามิชิโระชั่วคราว"

"รักษาการประธานบริหารก็ดี วันหน้าถ้าคุณมีเรื่องเดือดร้อนอะไร ติดต่อฉันได้เลยนะ อะไรที่พอช่วยได้ ฉันจะช่วยแน่นอน!"

"เรื่องนี้..."

ยังไม่ทันที่ทาคิซาวะ ยูยะจะตอบกลับ ก็มีเสียงแทรกเข้ามาข้างหู: "คุณนายอิชิคาว่า คุณชายทาคิซาวะเพิ่งเจอคุณครั้งแรก คุณออกจะกระตือรือร้นเกินไปหน่อยนะ"

เสียงนี้แม้จะนุ่มนวล แต่แฝงแววตำหนิที่ใครๆ ก็ฟังออก

ทาคิซาวะ ยูยะหันไปมอง คนที่พูดกลับเป็น โคบายาชิ เคโกะ

คุณนายที่จำเขาได้เป็นคนแรกตอนเจอกันเมื่อกี้

สถานการณ์ดูเหมือนจะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทาคิซาวะ ยูยะได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นข้างหู:

「ตรวจพบเป้าหมายที่ตรงตามเงื่อนไข」

「บาปแห่งริษยาก่อตัว」

「โคบายาชิ เคโกะ - บาปแห่งริษยา」

"..."

(จบแล้ว)