บทที่ 8 - สังหารโหด และคำเชิญจากกัปตันหลงเย่

บทที่ 8 - สังหารโหด และคำเชิญจากกัปตันหลงเย่

"ฉึก!"

ทุกคนเห็นอะไรบางอย่างพุ่งมาจากฝั่งตรงข้าม ยังไม่ทันมองชัด จางเฟินที่เดินนำหน้าก็หงายหลังตึงลงกับพื้น

กลางหน้าผากมีลูกดอกสีดำปักคาอยู่!!!!

ลูกศรแห่งความตายนี้ ทำให้ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ขนหัวลุก ขาสั่นพั่บๆ!

"กริ๊ดดด!!!"

"ฆ่าคนแล้ว!!!"

เสียงกรีดร้องดังระงม ฝูงชนถอยกรูด

"มันกล้าดียังไง? ไม่กลัวตำรวจจับเหรอ?"

"ใช่ ไอ้บ้า มันเป็นบ้าไปแล้ว นึกจะฆ่าก็ฆ่า!"

สายตาทุกคู่มองไปที่ไอ้อ้วนกับหน้าไม้ในมือด้วยความหวาดระแวง

เห็นไอ้อ้วนหน้านิ่ง บรรจุลูกดอกใหม่ด้วยท่าทางเหมือนนักฆ่ามืออาชีพ ฆ่าคนแล้วไม่สะทกสะท้าน ยิ่งทำให้คนหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

"แม่! ไอ้ชาติชั่ว มึงกล้าฆ่าแม่กู!"

'หลิวเฉวียน' ลูกชายจางเฟินพุ่งเข้าไปประคองศพแม่ ตะโกนลั่นแต่ไม่มีน้ำตาสักหยด

เขาทำท่าจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่องไอ้อ้วน แต่คนข้างๆ รั้งไว้ "อย่าบ้าบิ่นน่า ไอ้หมอนั่นมันเอาจริง..."

ด้านหน้า จ้าวเทียนไห่ปักขวานลงพื้น ล้วงบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบชิลๆ พ่นควันปุ๋ยๆ ประกอบกับเสื้อเปื้อนเลือด ภาพลักษณ์ตอนนี้โคตรเหมือนนักฆ่าในหนัง!

"ปล่อยกู กูจะฆ่ามัน!" หลิวเฉวียนหน้าแดงก่ำ ดิ้นพล่านจะพุ่งเข้าไป

คนข้างๆ เห็นว่ารั้งไม่อยู่เลยปล่อยมือ แล้วก็ยืนดูหลิวเฉวียนแสดงละครตบตาต่อไป "อย่าห้ามกู กูจะแก้แค้นให้แม่!..."

ไอ้อ้วนมองท่าทางขี้เก๊กของเถ้าแก่จ้าวแล้วมุมปากกระตุก

ไอ้เวร กูเป็นคนฆ่า แต่มึงมายืนเก๊กหล่อแย่งซีนเฉย!!!

บรรยากาศกำลังตึงเครียด หลิวเฉวียนก็ไปต่อไม่ถูก เพราะไม่มีใครห้ามแล้วแต่ไม่กล้าบุก...

ทันใดนั้น เย่ฝานก็เปิดประตูตู้รถ กลิ่นหอมฉุยของเบคอนรมควันลอยฟุ้งออกมา แตะจมูกฝูงชนที่หิวโซ

ทุกคนมองเย่ฝานที่ปากมันแผล็บ เคี้ยวตุ้ยๆ แล้วกลืนน้ำลายดังเอือก!

"ในรถมีของกินจริงๆ ด้วย!" ใครบางคนกระซิบ ปลุกสัญชาตญาณดิบของทุกคนขึ้นมา!

จังหวะนั้น มีเสียงตะโกนขึ้นมา "พวกมันมีแค่ไม่กี่คน พวกเราคนตั้งเยอะ กลัวอะไร! ลุย!"

ชายหน้าบากคนหนึ่งผสมโรง "ถ้าไม่มีของกิน เดี๋ยวพวกเราก็อดตาย สู้แย่งมันมาดีกว่า!"

สิ้นเสียง คนนับสิบก็เฮโลพุ่งเข้ามา

แต่ก็ยังมีบางส่วนที่สติและความกลัวยังทำงาน ไม่กล้าบุ่มบ่าม ส่วนหลิวเฉวียนที่เมื่อกี้แหกปากเก่งที่สุด ตอนนี้แอบถอยหลังหนีไปเนียนๆ

เย่ฝานแค่นเสียง "พวกนายถอยมา ได้เวลาสอนบทเรียนให้พวกคนถื่อนแล้ว!!"

ไอ้อ้วนกับเถ้าแก่จ้าวรีบถอยตามสั่ง แต่ก็นึกได้ว่า เฮ้ย เย่ฝานตัวคนเดียวนะ อีกฝ่ายสี่ห้าสิบคน จะไหวเหรอ?

พวกเขากำลังจะวิ่งกลับไปช่วย

แต่วินาทีถัดมา ทั้งคู่ก็ต้องอ้าปากค้าง ความรู้สึกคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาที่คอหอย!

เย่ฝานถือมีดฆ่าหมูพุ่งสวนเข้าไป ความเร็วระดับที่ตาเปล่ามองไม่ทัน ผ่าร่างชายหน้าบากที่วิ่งนำหน้าขาดครึ่งท่อน!

แรงส่งยังไม่หมด เขาหมุนตัวตบชายหัวล้านอีกคนกระเด็น แล้วตวัดมีดตัดหัวอีกคนหลุดกระเด็น

คนที่วิ่งตามมาเบรกตัวโก่ง ชะงักกึก

"อ้วก!"

คนส่วนใหญ่เห็นภาพสยดสยองทนไม่ไหว อ้วกแตกกระจาย หันหลังวิ่งหนีป่าราบ!

เย่ฝานตะโกนก้อง "ถ้าใครกล้ามายุ่งกับพวกเราอีก พ่อจะฆ่าให้เรียบ!"

พูดจบ เย่ฝานกระทืบเท้าเปรี้ยง พื้นดินแตกระแหงเป็นรอยร้าว!

ฉากนี้ทำเอาทุกคนเงียบกริบ...

ทุกคนพยายามอยู่ห่างจากกลุ่มของเย่ฝาน กลัวปีศาจร้ายตนนี้จะอาละวาด

ลูกเตะเมื่อกี้ ทำให้ทุกคนขยาด

พร้อมกับเกิดคำถามในใจ... ทำไมหมอนี่ถึงเก่งผิดมนุษย์?

คนหนีตายเหมือนกัน ทำไมมันเทพกว่าชาวบ้าน?

หลายคนเริ่มซุบซิบเรื่องวีรกรรมเย่ฝานตอนหนีตาย ที่ว่าผลักรถด้วยมือเปล่า

ทำให้ผู้รอดชีวิตตระหนักได้ว่า คนคนนี้... แตะต้องไม่ได้!

รอให้พวกไอ้อ้วนอ้วกเสร็จ เย่ฝานก็พูดเสียงเรียบ "ยุคเถื่อนต้องใช้ไม้แข็ง ต้องให้พวกมันเห็นความโหดเหี้ยมของเรา! ไม่งั้นจะมีพวกไม่เจียมตัวมาลองของเรื่อยๆ ถ้าพวกมันเห็นว่าพวกนายรังแกง่าย มันจะรุมทึ้งจนไม่เหลือซาก!"

"ในวันสิ้นโลก คนที่จะปกป้องพวกนายได้ มีแต่ตัวพวกนายเอง!"

"ผลัดกันพักผ่อนซะ กินอะไรหน่อย อีกเดี๋ยวคงไม่มีใครกล้ามาวุ่นวายแล้ว!"

สั่งเสร็จ เย่ฝานก็มุดกลับเข้าไปกินต่อในรถ!

ความสงบอยู่ได้ไม่ถึงชั่วโมง ก็มีชายหัวโล้นเดินออกมาจากฝูงชน มาคนเดียว

เขาหยุดห่างจากรถ 20 เมตร แล้วตะโกน "น้องชาย ฉันชื่อ 'หลงเย่' เป็นผู้มีพลังพิเศษเหมือนลูกพี่พวกนาย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขา ช่วยไปบอกหน่อยได้ไหม?"

ตอนแรกเถ้าแก่จ้าวจะไล่ตะเพิด แต่พอได้ยินคำว่า 'ผู้มีพลังพิเศษ' ก็ลังเล

เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่รู้ว่าเย่ฝานไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

ไอ้อ้วนได้ยินเสียงก็ถือหน้าไม้ออกมา เล็งอย่างระวัง "เถ้าแก่ ไปเรียกไอ้ฝานมา กูดูมันเอง"

แล้วตะโกนบอกหลงเย่ "รอเดี๋ยว!"

เถ้าแก่จ้าววิ่งเหยาะๆ ไปเรียกเย่ฝาน

เย่ฝานมองลอดออกมาเห็นหน้าคนมาเยือนก็ยิ้ม ที่แท้ก็เขานี่เอง!

กัปตันคนที่สองในชีวิตก่อน หลงเย่! ลำดับนักนำทาง!

มิน่า เขาถึงหนีออกมาทางนี้! เย่ฝานสมองแล่นเร็ว เขารู้ว่าหลงเย่มาทำไม หมอนี่คงรวบรวมคนตั้งขบวนรถได้แล้ว

ชาติที่แล้วได้ยินมาว่าหมอนี่สร้างขบวนรถร้อยคนได้ทันทีที่หนีออกจากเมือง

กำลังคิดอยู่ว่าจะเข้าร่วมแก๊งหลงเย่ หรือจะสร้างทีมเองดี?

หลงเย่เห็นเย่ฝานเดินมาก็ยิ้มร่า

"ฮ่าๆ น้องชาย ยอมออกมาจนได้นะ! ฉันชื่อหลงเย่ เป็นผู้ตื่นรู้ 'ลำดับนักนำทาง' ความสามารถคือตรวจจับสิ่งลี้ลับ! ข้างนอกนี่หมอกลงจัด ขับมั่วซั่วเดี๋ยวไปจ๊ะเอ๋กับพวกมันเข้า"

"ฉันรวมกลุ่มตั้งขบวนรถได้กลุ่มหนึ่งแล้ว ช่วยๆ กันจะได้รอด ในทีมยังมีผู้มีพลังพิเศษ 'ลำดับหมีสีเทา' อีกคน ฉันเลยอยากมาชวนน้องชายมาร่วมทีม คนเยอะพลังเยอะ น้องชายว่าไง?"

เย่ฝานฟังจนจบ แล้วถามกลับ "เข้าร่วมก็ได้ แต่ฉันมีคน มีรถ มีเสบียง เข้าร่วมกับนายแล้วฉันจะได้อะไร?"