บทที่ 9 - ลำดับนักนำทาง และลำดับหมีสีเทา

บทที่ 9 - ลำดับนักนำทาง และลำดับหมีสีเทา

หลงเย่เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเย่ฝานจะมาไม้นี้ เขาตอบอย่างมั่นใจ "ข้อแรก เราต่างเป็นผู้มีพลังพิเศษ แลกเปลี่ยนข้อมูลและประสบการณ์กันได้ หลังจากฉันเลื่อนระดับ พลังของฉันมอบความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับวันสิ้นโลกมาให้บางส่วน ฉันมั่นใจว่าฉันรู้อะไรมากกว่านาย!"

"ข้อสอง นายรู้อยู่แก่ใจว่าเวลาคับขัน มีแค่พวกเราผู้มีพลังพิเศษเท่านั้นที่ช่วยนายได้ ส่วนเหตุผลที่ต้องรับคนธรรมดาเข้าขบวน นายคงเข้าใจดี ฉันรู้ว่านายไม่ใช่คนใจอ่อน เวลาฉุกเฉิน นายคงไม่เอาเพื่อนอ้วนของนายไปเป็นเหยื่อล่อใช่ไหมล่ะ?"

ประโยคหลัง หลงเย่ลดเสียงลงจนได้ยินกันแค่สองคน

เย่ฝานมองแววตามั่นใจของหลงเย่ แล้วยิ้มมุมปาก "ฉันเย่ฝาน ลำดับตะกละ... เจ้าจิ้งจอกเฒ่า แล้วจะให้เรียกนายว่าอะไร?"

"ฮ่าๆ หลงเย่ ลำดับนักนำทาง อยู่ข้างนอกเรียกฉันกัปตันหลงก็ได้!" หลงเย่ได้ยินว่าเป็นลำดับตะกละ ก็เหลือบมองรถบรรทุกสองคันด้านหลังอย่างสนใจ

เย่ฝานไม่สนสายตาเจ้าเล่ห์นั่น ถามตรงประเด็น "แล้วการแบ่งของล่ะ?"

หลงเย่ตอบทันทีเหมือนท่องมาแล้ว "ฉันนำทาง ไม่เน้นบวก นายกับ 'ขงเจี้ยนกั๋ว' ที่เป็นลำดับหมีสีเทารับหน้าที่ต่อสู้ แน่นอน เฉพาะตัวที่สู้ไหวนะ ถ้าเจอตัวตึงก็โกย! ส่วนของที่หาได้ ถ้าเป็นทีมหลักผู้มีพลังพิเศษหามาได้ ก็แบ่งตามสัดส่วน ไว้ค่อยคุยรายละเอียด แต่ถ้าคนธรรมดาหามาได้ ต้องส่งเข้ากองกลาง 70% ให้พวกเราจัดสรร ตกลงไหม!"

กลัวเย่ฝานเข้าใจผิด หลงเย่รีบเสริม "ที่ต้องแบ่งตามสัดส่วน ก็เพื่อป้องกันการแย่งของจนไม่ดูดำดูดีเพื่อนร่วมทีม ให้ผู้มีพลังพิเศษยื้อสิ่งลี้ลับไว้ คนอื่นจะได้รีบโกยของ แบบนี้ลดการหักเหลี่ยมกันเองได้!"

เย่ฝานนิ่งคิดสักพัก "ภาพรวมโอเค แต่มีข้อแม้นิดนึง ใครเป็นคนหาของชิ้นนั้นได้ ตอนแบ่งส่วนแบ่ง ต้องมีสิทธิ์เลือกก่อน ไม่งั้นฉันไม่เอา!"

"แน่นอนอยู่แล้ว!" หลงเย่ตบอกรรับประกัน "น้องชายเย่ ฉันกับน้องชายเจี้ยนกั๋วคุยง่าย ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมหรอก วางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์"

เย่ฝานกลอกตาบน "ถึงยังไม่เคยเจออีกคน แต่อย่างน้อยนายเนี่ยแหละ จิ้งจอกตัวพ่อ!"

"ฮ่าๆๆ!" หลงเย่หัวเราะร่า "งั้นน้องชายเย่ เอารถไปรวมกลุ่มทางโน้นเลยไหม?"

เย่ฝานไม่ปฏิเสธ ชาติที่แล้วเขาอยู่กับหลงเย่มา 5 วัน รู้ว่าหมอนี่ดูแลคนธรรมดาใช้ได้เลย อย่างน้อยก็ตอนที่ยังไม่จวนตัว

เขาเชื่อว่าในสถานการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างมีผลประโยชน์ หลงเย่คงไม่โง่มาตลบหลังเขา ส่วนพวกคนธรรมดา... เมื่อกี้เชือดไก่ให้ลิงดูไปแล้ว คงยังไม่กล้าหือ

แคมป์ของหลงเย่มีคนเป็นร้อย รวมกลุ่มกันได้เร็วขนาดนี้ ต้องยอมรับว่าหลงเย่มีสกิลผู้นำและบารมีสูงจริงๆ

ไม่นาน ทีมของเย่ฝานก็เข้าไปจอดพักใจกลางขบวนรถ

เย่ฝานเดินไปที่รถของหลงเย่ เห็นลุงวัยห้าสิบกว่าๆ กำลังนั่งคำนวณอะไรยุกยิกอยู่บนรถ

ส่วนที่พื้นหน้ารถ มีชายวัยกลางคนสองคนนั่งอยู่ หนึ่งในนั้นคือไอ้หัวโล้นหลงเย่ กำลังจิบชาชิลๆ

อีกคนเป็นชายหน้าเหลี่ยมวัยสี่สิบกว่า พอเห็นเย่ฝานก็ลุกขึ้นต้อนรับ เย่ฝานสูง 175 ซม. แต่พี่ยักษ์นี่ลุกขึ้นมา สูงกว่าเขาเป็นหัว! กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดูทรงพลังสุดๆ

เย่ฝานอดทึ่งไม่ได้ "สมแล้วที่เป็นลำดับหมีสีเทา... พี่ชาย นี่เป็นผลจากพลัง หรือพี่ล่ำแบบนี้อยู่แล้ว?" น้ำเสียงเจือความอิจฉานิดๆ

ลำดับตะกละของเขามีแต่ แดก แดก แดก ไม่แดกก็หิว หิวก็ผอม กล้ามสวยๆ แบบนี้คงหมดสิทธิ์ ชาติก่อนอุตส่าห์ปั้นซิกแพ็คมาแทบตาย พอจะขึ้นแพ็คที่เก้า ดันรวมเป็นวันแพ็คซะงั้น!!!

ขงเจี้ยนกั๋วหัวเราะร่า "ผมหุ่นงี้อยู่แล้วครับ ทำงานใช้แรงเยอะ กล้ามมันก็มาเอง! น้องชายเย่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ!"

"ยินดีครับ ยินดี!" เทียบกับหลงเย่ที่ยิ้มซ่อนมีด เย่ฝานชอบคนซื่อๆ ตรงไปตรงมาแบบนี้มากกว่า หลอกใช้ง่ายดี!

หลงเย่เห็นทักทายกันเสร็จก็เรียกให้นั่ง "มาๆ น้องเจี้ยนกั๋ว น้องเย่ ดื่มชาๆ นี่ชาดีที่ฉันพกมา กินครั้งนี้ ครั้งหน้าไม่รู้จะมีอีกไหม!"

"ที่เรียกมารวมกัน หลักๆ คือจะคุยเรื่องการแบ่งของ แต่อยากให้รู้ความสามารถของแต่ละคนก่อน จะได้วางแผนถูก!"

เย่ฝานกับขงเจี้ยนกั๋วมองหน้ากัน ไม่มีใครเริ่มก่อน หันไปมองหลงเย่พร้อมกัน

หลงเย่ชะงัก แล้วยิ้ม "โอเคๆ ฉันเริ่มก่อนก็ได้"

"พลังของฉันคือ 'ลำดับนักนำทาง' หลักๆ คือจับสัมผัสกลิ่นอายของสิ่งลี้ลับได้ ตอนนี้ระยะทำการคือรัศมี 3 กิโลเมตร พอยิ่งอัปเกรด ระยะก็น่าจะกว้างขึ้น แปลว่าถ้ามีฉันอยู่ รัศมี 3 กิโลรอบขบวนรถ ปลอดภัยหายห่วง!"

เย่ฝานจับผิดคำว่า 'หายห่วง' ทันที "แปลว่าการรับรู้ของนาย ไม่ได้แม่นยำ 100%?"

หลงเย่ถลึงตา "แหงสิวะ ฉันเพิ่งเวล 1 ถ้าเจอตัวโหดๆ ฉันจับสัมผัสไม่ได้ มันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"

เย่ฝานยักไหล่ ยกชาขึ้นจิบ

หลงเย่ไม่สนใจไอ้เด็กกวนตีน พูดต่อ "ผลข้างเคียงคือเปลืองพลังจิตมาก ใช้บ่อยๆ อาจเป็นบ้าได้ ฉันเลยเปิดตลอดไม่ได้ เลี่ยงอันตรายได้ส่วนใหญ่ แต่ถ้าเจอเหตุสุดวิสัย ก็ต้องพึ่งแรงพวกนายนั่นแหละ!"

พูดจบ หลงเย่ก็ยกชาขึ้นจิบ ทำท่าทองไม่รู้ร้อน สื่อความหมายชัดเจนว่า ตาพวกเอ็งแล้ว

ขงเจี้ยนกั๋วมองเย่ฝาน เห็นหมอนั่นนั่งจิบชาไม่รู้ร้อนรู้หนาว เลยส่ายหน้า "พลังของผมคือ 'ลำดับหมีสีเทา' ระดับ 1 เหมือนกัน แปลงร่างเป็นหมีได้ แต่เก่งแค่ไหนไม่รู้ ยังไม่เคยบวก"

"ส่วนผลข้างเคียง ยิ่งสู้นาน สัญชาตญาณสัตว์ป่าจะยิ่งกัดกินสติ"

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าขงเจี้ยนกั๋วหม่นลง เหลือบไปมองรถตู้ห้าประตูของตัวเอง เย่ฝานมองตามไปเห็นแม่ลูกคู่หนึ่งกำลังมองมาด้วยความเป็นห่วง

พอเห็นเย่ฝานมองไป พวกเธอก็ยิ้มให้เจื่อนๆ

เย่ฝานพยักหน้ายิ้มตอบ ให้พวกเธอคลายกังวล

แล้วหันมาถามขงเจี้ยนกั๋วหน้าตาย "ผมสงสัยอยู่อย่าง ตอนพี่แปลงเป็นหมี... กางเกงในพี่ขาดไหม?"

"ฮะ?" ขงเจี้ยนกั๋วอ้าปากค้าง ความเศร้าเมื่อกี้หายวับ เกาหัวแกรกๆ "เอ่อ ไม่รู้ว่ะ ให้ลองแปลงให้ดูไหม?"

เย่ฝานรีบโบกมือ "พอเลยๆ ผมไม่อยากดูของพี่ เก็บไว้ไปแปลงให้เมียดูเถอะ!"

เขากระดกชาจนหมดแก้ว ต่อไป... ตาเขาโชว์พาวแล้ว!