บทที่ 19 - พูดอีกทีซิว่าเถาเถี่ยตัวน้อยวิวัฒนาการเป็นตัวอะไรนะ?!

บทที่ 19 - พูดอีกทีซิว่าเถาเถี่ยตัวน้อยวิวัฒนาการเป็นตัวอะไรนะ?!

☆☆☆☆☆

"แกยังกล้าถามข้าอีกเหรอวะ?!"

เงาอริชี้หน้าด่าไป๋เวิ่นด้วยความโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ควันดำจำนวนมากพวยพุ่งออกมาจากร่างกาย ใบหน้าบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ ไป๋เวิ่นมองแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าเจ้านี่ไม่ใช่คน

"ข้าอุตส่าห์ลำบากลำบนสะสมเสบียงมาตั้งหลายร้อยปี!! ตอนนี้พิธีวิวัฒนาการเถาเถี่ยตัวน้อยก็เริ่มไปแล้วด้วย!!

แต่แกดันขโมยเสบียงไปหมดเกลี้ยง แล้วพิธีวิวัฒนาการจะทำยังไงวะ?!!

อ๊ากกกกก!! พ่อจะระเบิดตัวเองไปพร้อมกับแกเลยคอยดู!!"

เงาอริคำรามลั่น อารมณ์แปรปรวนหนักขึ้นเรื่อยๆ รูปร่างหน้าตายิ่งดูห่างไกลจากความเป็นมนุษย์เข้าไปทุกที

ไป๋เวิ่นประเมินว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมาก ไม่น่าจะกลัวเจ้านี่เท่าไหร่ แต่เขาก็เกิดไหวพริบขึ้นมา นึกถึงสิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้ แล้วคิดว่าดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องสู้กันให้ตายไปข้างก็ได้มั้ง เขาจึงพูดขึ้นว่า "เดี๋ยวก่อน พี่ชาย ผมรู้ว่าพี่รีบ แต่พี่อย่าเพิ่งรีบ... พี่บอกว่าเสบียงพวกนี้ใครเป็นคนเก็บสะสมนะ?"

เงาอริตวาดกลับ "ข้าเก็บเองเว้ย!"

"แต่พี่เป็นแค่เงานะ! พี่จะเก็บของพวกนี้ไปทำไม?" ไป๋เวิ่นย้อนถาม "เสบียงพวกนี้ชัดเจนว่าเป็นของเล่อซ่านต่างหาก!"

"ข้ากับเล่อซ่านตัวติดกันใจสื่อถึงกัน ข้าก็คือเล่อซ่านนั่นแหละ!"

ไป๋เวิ่นได้ยินดังนั้นก็พูดต่อ "งั้นทำไมก่อนหน้านี้เล่อซ่านถึงตบพี่ล่ะ? แถมยังตบต่อหน้าผมที่เป็นแขกด้วย... เขาไม่ได้แคร์พี่เลยสักนิด ผมเดาว่าเขาคงเป็นคนสั่งให้พี่มาที่นี่ใช่ไหม? เขาเอะอะก็ตบตีพี่ ทำไมพี่ยังต้องทำงานให้เขาอีก?

แถมที่นี่ห่างจากเมืองปีศาจราตรีตั้งสิบกว่าลี้ ถ้าจะมาเอาเสบียง ทำไมเล่อซ่านถึงใช้ให้พี่มา ทำไมเขาไม่มาเอง?

เขาชอบตบตีพี่ไม่พอ ยังชอบโขกสับพี่อีก... ในใจพี่ไม่มีความไม่พอใจบ้างเลยเหรอ?"

"ข้า..." เงาอริเริ่มลังเลอย่างเห็นได้ชัด แต่สงสัยเพราะเพิ่งโดนตบมา ค่าสติสัมปชัญญะเลยยังสูงอยู่ ไม่ได้ถูกไป๋เวิ่นกล่อมสำเร็จในทันที

"ขโมยของข้า แล้วยังกล้ามาเสี้ยมให้แตกคอกันอีก คิดว่าข้าโง่เหรอ!" เงาอริตาถลนด้วยความโกรธ "พ่อจะฆ่าแกซะ!"

ไป๋เวิ่นแอบโคจรพลังจิต กระจายไปทั่วแขนขาและร่างกายเพื่อเสริมแกร่งให้ถึงขีดสุด เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

ในขณะเดียวกันสมองเขาก็แล่นจี๋ รีบพูดว่า "เดี๋ยวก่อน พี่รอเดี๋ยวดิ... พี่รู้ไหมว่าผมเอาของไปซ่อนไว้ที่ไหน?"

"ไม่รู้เว้ย!"

"ก็นั่นไง พี่ไม่รู้ว่าผมเอาของไปซ่อนไว้ไหน ถ้าฆ่าผมทิ้งดื้อๆ ก็หาของไม่เจอสิ?"

ไป๋เวิ่นผายมือออก "พี่ก็บอกเองว่าเริ่มพิธีวิวัฒนาการเถาเถี่ยตัวน้อยไปแล้ว พี่ถ่อสังขารมาถึงนี่แสดงว่าต้องรีบใช้ของพวกนี้มากใช่ไหม? หรือจะบอกว่าของพวกนี้สำคัญต่อพิธีวิวัฒนาการสุดๆ!

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมพี่ไม่ใจเย็นๆ แล้วมาคุยกับผมดีๆ ล่ะ? เผลอๆ ผมอาจจะคืนของให้พี่ก็ได้นะ?"

เงาอริชะงักกึก

"แกจะใจดีขนาดนั้นเชียว?"

"ใครจะไปรู้ล่ะ" ไป๋เวิ่นพูดหน้าตาเฉย "พี่เก่งขนาดนี้ ผมสู้พี่ไม่ได้อยู่แล้ว พี่จะฆ่าผมมันง่ายนิดเดียว แต่ฆ่าแล้วไงต่อ? พี่จะไปตามหาของที่ผมซ่อนไว้จากไหน?

ถ้าไม่มีของพวกนี้ พิธีวิวัฒนาการจะล่มหรือเปล่า? ถ้าล่มแล้วจะเสียหายแค่ไหน พี่น่าจะรู้อยู่แก่ใจดีใช่ไหมล่ะ?

พี่ลองคิดดูดีๆ พี่จะฆ่าผมได้ลงคอเหรอ?"

"ข้า... หา?"

เงาอริเริ่มร้อนรนและสับสน "ถ้าข้าไม่ฆ่าแก ก็ไม่ได้ของ แต่ถ้าฆ่าแก ก็หาของไม่เจอ... ข้า... แกจะคืนของให้ข้าจริงๆ เหรอ?"

"เรื่องนี้พูดยาก ผมบอกได้แค่ว่ามีความเป็นไปได้" ไป๋เวิ่นพูดพลางยื่นเนื้อเถาเถี่ยตัวน้อยตากแห้งชิ้นเบ้อเริ่มน้ำหนักกว่าสิบชั่งส่งให้เงาอริ "เอาเป็นว่าเรามาคุยกันก่อนไหม?

วางใจเถอะ ผมไม่เหมือนเล่อซ่าน ผมไม่ลงไม้ลงมือกับพี่หรอก... อันนี้พี่น่าจะเคยกินแล้วเนอะ? รสชาติงั้นๆ แต่สารอาหารใช้ได้เลย ลองหน่อยไหม?"

"..."

เงาอริเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ จากนั้นร่างกายก็วูบไหว พริบตาเดียวก็มาโผล่ข้างกายไป๋เวิ่น

ไป๋เวิ่นรูม่านตาหดเกร็ง เจ้านี่เร็วเกินไป เร็วขนาดที่เขาจับสัมผัสไม่ได้เลย...

"วิชาตัวเบาพี่เจ๋งเป้งเลยว่ะ นั่นไง ผมไม่ใช่คู่มือพี่จริงๆ ด้วย อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย แค่ความเร็วระดับนี้ ถ้าพี่คิดจะฆ่าผมจริงๆ ผมหนีไม่พ้นแน่!"

ไป๋เวิ่นยกนิ้วโป้งให้ แล้วยื่นเนื้อเถาเถี่ยตากแห้งให้อีกครั้ง "พูดจริงนะพี่ชาย พี่เป็นเงาที่เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาในชีวิตเลยว่ะ!"

"นั่นไม่ใช่วิชาตัวเบา" มุมปากของเงาอริยกยิ้มเล็กน้อย "ข้าแค่ยืมเงาในการเคลื่อนย้ายพริบตาในระยะสั้นๆ ได้ก็เท่านั้น"

"วาร์ปเหรอ? เชี่ย โคตรเทพเลยพี่! สุดยอดไปเลยลูกพี่!" ไป๋เวิ่นสวมวิญญาณนักอวย อวยเสร็จก็ถามด้วยความสงสัย "พี่เงา เมื่อกี้พี่พูดถึงอะไรนะ... พิธีวิวัฒนาการเถาเถี่ยตัวน้อย มันคืออะไรเหรอ?"

"แกไม่รู้?" เงาอริชะงัก สีหน้าสงสัยชัดเจน "แกไม่ได้มาเพราะเรื่องนี้หรอกเหรอ?"

"ผมมาเพราะเรื่องนี้?" ไป๋เวิ่นทำหน้าแปลกใจ "เอาอะไรมาพูด? ใครบอก? ผมบอกเหรอ?"

"หรือว่าแกไม่ได้... ตาเฒ่าเล่ยเหวินนั่นตรวจสอบของที่พวกเจ้าหน้าที่หน้าใหม่ส่งกลับไปตลอดหลายปีมานี้ แล้วค้นพบแผนลับของพวกเรา เลยส่งแกมาข่มขู่ขอส่วนแบ่งหรอกรึ?"

"พี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย ตาเฒ่าเล่ยเหวินไม่ได้บอกอะไรผมเลยนะ ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ!

ภารกิจของผมคือหาของกลับไปให้ได้มูลค่าอย่างน้อยสิบแต้มความมั่งคั่ง ส่วนที่เกินผมจะเอาไปทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ"

เงาอริอึ้ง "งั้นแก..."

ไป๋เวิ่นไม่รอช้า ยัดเนื้อเถาเถี่ยตากแห้งหนักราวสิบชั่งใส่มือเงาอริอีกชิ้น แล้วพูดด้วยความจริงใจสุดซึ้ง "พี่เงา ระหว่างเราต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ พี่ดูสิ ผมไม่ได้คิดจะมาพังแผนการของพวกพี่จริงๆ นะ"

เงาอริมองเนื้อตากแห้งสองชิ้นในมือที่รวมกันแล้วหนักยี่สิบชั่ง แล้วก็จมลงสู่ห้วงความคิด

"ถ้าพี่บอกแต่แรกว่าของพวกนี้สำคัญกับพวกพี่ ผมไม่หยิบของพวกพี่มาหรอก! ดูสิเรื่องมันเลยเถิดไปกันใหญ่ ไปๆๆ เรากลับเข้าเมืองกัน เดินไปคุยไป เดี๋ยวผมช่วยพี่ขนของกลับไปเอง"

ไป๋เวิ่นตบหน้าอกตัวเองดังป้าบ "ถึงเราจะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่น้องชายคนนี้รู้สึกถูกชะตากับพี่เงาอย่างบอกไม่ถูก ผมรับภารกิจบริษัทมา มันช่วยไม่ได้ แถมเมื่อกี้ก็ไม่รู้จริงๆ แต่ตอนนี้รู้แล้ว ของพวกนี้ผมไม่เอาออกไปแน่ๆ...

เอาแผนการของพวกพี่มาก่อนเลย เดี๋ยวพอพิธีวิวัฒนาการเสร็จแล้ว ถ้ามีของเหลือ พี่ค่อยแบ่งให้ผมหน่อยก็ได้

เรื่องเข้าใจผิดเคลียร์กันจบก็แล้วกันไป ถึงผมจะใช้กระเป๋ามิติที่สี่ที่อุตส่าห์อดออมซื้อมาขนของจนเกลี้ยง ต้นทุนมันก็ไม่ใช่น้อยๆ แต่ในเมื่อพี่เงาอุตส่าห์มาตามด้วยตัวเอง น้องชายคนนี้ยอมขาดทุนได้ ไม่ถือสาหรอก

ถือซะว่าหาเพื่อน!"

พูดจบ เขาก็ยัดเนื้อตากแห้งให้อีกชิ้น หนักสิบชั่ง

เงาอริที่ได้เนื้อคืนมาสามสิบชั่งแล้ว สัมผัสถึงน้ำหนักในอ้อมแขน มองดูไป๋เวิ่นที่กระตือรือร้น แถมดูเหมือนจะตั้งใจกลับเข้าเมืองไปกับตนจริงๆ อีกทั้งยังจะใช้ไอเท็มมิติช่วยขนของกลับให้ด้วย ก็อดพูดออกมาจากใจไม่ได้ว่า "ขอโทษว่ะน้องชาย ข้ามองแกผิดไป..."

"ไม่เป็นไรน่า ไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกันไง ฮ่าๆๆ!"

ไป๋เวิ่นถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างหนักหน่วงในใจ

สิ่งที่เขาเดาไว้ก่อนหน้านี้ถูกต้องเป๊ะ เงาอริกับร่างต้นอย่างเล่อซ่าน ไม่ได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างสมบูรณ์

ถึงภายนอกจะดูเหมือนคนปกติ แต่จริงๆ แล้วมีผลข้างเคียงที่รุนแรงแฝงอยู่

สามารถ... ยุยงให้แปรพักตร์ได้!

"ว่าแต่พี่เงา น้องชายคนนี้เพิ่งจะมาเป็นเจ้าหน้าที่ได้ไม่นาน หลายเรื่องก็ไม่ค่อยรู้ ประสบการณ์ก็น้อย... ที่พี่เงาพูดถึงเมื่อกี้ พิธีวิวัฒนาการเถาเถี่ยตัวน้อย มันคืออะไรเหรอ?

ก่อนหน้านี้ที่พวกพี่เอาเนื้อเถาเถี่ยตัวน้อยตัวเต็มวัยมาให้ผมกิน คือต้องทำพิธีวิวัฒนาการ เถาเถี่ยตัวน้อยถึงจะกลายเป็น 'เถาเถี่ย' ตัวจริงได้เหรอ?

แล้วเถาเถี่ยมันมีค่าขนาดไหนอ่ะ?"

"เถาเถี่ยตัวน้อยจะวิวัฒนาการเป็นเถาเถี่ยผ่านพิธีกรรมได้ยังไงล่ะ"

เงาอริเห็นไป๋เวิ่นเดินกลับมาด้วยกันจริงๆ ก็วางใจลงเปราะใหญ่ ส่ายหน้าเบาๆ แล้วตอบว่า "เถาเถี่ยตัวน้อยที่ผ่านพิธีวิวัฒนาการ น่าจะวิวัฒนาการเป็น 'อึ้งเอี๊ยะซือ' ต่างหากล่ะ"

"ห๊ะ?" ไป๋เวิ่นฟังแล้วถึงกับเหวอแดก "เถาเถี่ยตัวน้อยวิวัฒนาการ... เป็นอึ้งเอี๊ยะซือ?! สองอย่างนี้มันมาเกี่ยวกันได้ยังไงวะเนี่ย?! ไม่ใช่สิ นี่มันเส้นทางวิวัฒนาการบ้าบอคอแตกอะไรกันครับเนี่ย?!"

...

[จบแล้ว]