EP.17 : เตรียมโจมตีประเทศพันธมิตร

หลังจากได้ฟังคำพูดของลู่หยู คุอินะก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้นี้มันโคตรจะน่าคล้อยตาม เธอพบว่าตัวเองหลงใหลในเสน่ห์และวิสัยทัศน์ของเขา อนาคตที่เขาบรรยายมันไม่ใช่แค่ความทะเยอทะยานที่คลุมเครืออย่างการเป็นราชาโจรสลัดหรือการตามหาวันพีซในตำนาน แต่มันตรงไปตรงมา และมีเป้าหมายชัดเจน

"ฉันเอาด้วย!"

คุอินะประกาศหลังจากใช้ความคิดเพียงครู่เดียว

ลู่หยูพูดถูก ตอนนี้ความแข็งแกร่งของพวกเขาอาจจะยังไม่มากมายอะไร แต่พวกเขามีความตั้งใจที่จะแข็งแกร่งขึ้น ถ้ามีเวลามากพอ พวกเขาอาจเขย่าโลกทั้งใบได้เลย

"พี่สาวคุอินะ ผมชื่อโรเอลกิ เป็นลูกเรือฝึกหัดของกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรครับ!"

โรเอลกิแนะนำตัวเองอย่างกระตือรือร้น

"ไอ้พวกนั้นน่ะเหรอ? พวกนั้นเป็นสารพัดช่างประจำเรือของเรา ส่วนนี่คืออากาเมะ หน่วยสังหารของเรา และสุดท้าย นี่คือกัปตันผู้ยิ่งใหญ่ที่น่าเคารพของเรา กัปตันลู่หยู!"

ความกระตือรือร้นของเขาทำให้คุอินะงงเป็นไก่ตาแตก นี่คือวิธีที่โจรสลัดคุยกันปกติเหรอ? ต่อไปเธอต้องเริ่มแนะนำตัวเองแบบนี้บ้างไหมนะ?

โชคดีที่ลู่หยูขัดจังหวะขึ้นมาก่อนที่โรเอลกิจะพล่ามต่อไป

"โรเอลกิ นายรู้อะไรเกี่ยวกับอาณาจักรยาคอสลันบ้างไหม?"

คำถามที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหันดึงคุอินะออกจากภวังค์และเปลี่ยนความสนใจของโรเอลกิ ทำให้เขาไม่ได้พล่ามไปมากกว่านี้

แม้ว่าลู่หยูจะชอบใจกับคำแนะนำตัวที่เยินยอซะขนาดนั้น แต่เขาก็อดรู้สึกไม่ได้ว่ามันเว่อร์ไปหน่อย

"อาณาจักรยาคอสลันเหรอครับ?"

โรเอลกิพูดทวน

"กัปตัน นั่นเป็นหนึ่งในประเทศพันธมิตรของรัฐบาลโลก หนึ่งในสามแห่งของอีสต์บลูเลยนะครับ ทำไมถึงถามถึงมันล่ะครับ? กำลังทหารของพวกเขาไม่ธรรมดานะ มีทั้งเครือข่ายการค้าขนาดใหญ่และกองทัพที่ฝึกฝนมาอย่างดี แถมยังว่ากันว่าทหารองครักษ์ส่วนตัวของขุนนางระดับสูงน่ะ แข็งแกร่งพอๆ กับนายทหารจากศูนย์ใหญ่กองทัพเรือเลย"

โรเอลกิเคยเป็นโจรสลัดในอีสต์บลูมาพักหนึ่งแล้ว เขาอาจจะไม่ได้รู้เรื่องราวในแกรนด์ไลน์หรือนิวเวิลด์มากนัก แต่ถ้าเป็นเรื่องในน่านน้ำบ้านเกิดของตัวเองล่ะก็ เขารู้เพียบ โจรสลัดคนไหนที่หวังจะรอดชีวิตในอีสต์บลูได้นานๆ ก็จำเป็นต้องเข้าใจว่าใครที่พอจะหาเรื่องได้ และใครที่ห้ามหาเรื่องด้วยเด็ดขาด

"แข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ลู่หยูครุ่นคิดก่อนจะหันไปหาอากาเมะ

"เธอมีประสบการณ์จัดการกับพวกขุนนางมากกว่า ฉันต้องการแผน"

อากาเมะที่กำลังเคี้ยวขนมกล่องหนึ่งอยู่ มองลู่หยูด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

"ฉันเป็นแค่หน่วยสังหารนะ นาเจนด้าต่างหากที่เป็นคนวางแผน"

"งั้นเหรอ?"

ลู่หยูเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะหันกลับไปหาโรเอลกิ

"นายมีความเข้าใจเกี่ยวกับอาณาจักรยาคอสลันลึกแค่ไหน? บอกฉันเกี่ยวกับความสามารถในการรบของพวกเขา ทหารองครักษ์ส่วนตัวของขุนนาง และที่สำคัญที่สุด สถานการณ์โดยรวมของประเทศ"

ก่อนที่จะลงมือทำอะไร ลู่หยูต้องการข้อมูลที่เชื่อถือได้ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ลงมือโดยไม่มีข้อมูลที่เหมาะสม

"ผมรู้พอสมควรเลยครับ"

โรเอลกิตอบ

"ผมเคยไปที่ยาคอสลันมาก่อน มันก็เหมือนกับประเทศพันธมิตรส่วนใหญ่นั่นแหละ คนรวยจมอยู่ในความหรูหรา ในขณะที่คนจนหนาวตายอยู่ข้างถนน พวกเขาไม่เพียงแต่ต้องจ่ายภาษีตามปกติ แต่ยังต้องจ่ายเงินเพิ่มทุกปีเป็นค่าส่วยสวรรค์อีกด้วย ชีวิตของชาวบ้านธรรมดานั้นน่าสังเวชมาก ข้อดีอย่างเดียวคือ ในฐานะประเทศพันธมิตร รัฐบาลโลกจะให้ความคุ้มครอง ไม่มีโจรสลัดสติดีคนไหนกล้าโจมตีอาณาจักรพวกนี้หรอก"

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริมว่า

"สำหรับข้อมูลที่ละเอียดกว่านี้ ผมคงต้องไปซื้อมาครับ รายงานฉบับสมบูรณ์เกี่ยวกับประเทศพันธมิตรน่าจะราคาประมาณสิบล้านเบรี"

ลู่หยูชื่นชมในความคิดริเริ่มและความสามารถในการลงมือทำของโรเอลกิ เขาพิสูจน์ตัวเองแล้วว่าเป็นคนที่มีค่ามาก

"อ่ะนี่ เอาไปยี่สิบล้าน"

ลู่หยูพูดพร้อมกับโยนกล่องเงินให้เขา

"ฉันต้องแวะที่หมู่บ้านโคโคยาชิก่อน นายไปจัดการเรื่องรวบรวมข้อมูลซะ ให้เวลาห้าวัน แล้วเมื่อนายกลับมา นายจะได้เป็นสมาชิกเต็มตัวของกลุ่มโจรสลลัดนักล่ามังกรอย่างเป็นทางการ"

ใบหน้าของโรเอลกิก็เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

"รับทราบครับกัปตัน! เกียรติยศของกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรจะส่องสว่างอยู่กับตัวข้าเสมอ!"

เขาหายตัวไปอย่างรวดเร็ว กระตือรือร้นที่จะทำงานของเขาให้สำเร็จ

เมื่อโรเอลกิไปแล้ว ลู่หยูก็หันไปมองนามิที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ในหัวของเธอคิดวุ่นวายไปหมด นี่มันกลุ่มโจรสลัดแบบไหนกันฟะ? พวกเขากำลังวางแผนโจมตีประเทศพันธมิตรของรัฐบาลโลกกันอย่างเปิดเผย! นี่ไม่ใช่แค่การบุกปล้นหมู่บ้านเล็กๆ ที่ไม่มีทางสู้นะ นี่มันคือการโจมตีอาณาจักรเลยนะเว้ย ขนาดฐานทัพเรือสาขาในอีสต์บลูยังไม่น่าเกรงขามเท่าประเทศทั้งประเทศเลย

เธอตระหนักด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ว่าเธอเลือกปล้นผิดกลุ่มซะแล้ว

"นามิ เธอเดินเรือเป็นใช่ไหม?"

ลู่หยูถามด้วยรอยยิ้ม

"เอาเรือสินค้าลำนั้นพาพวกเราไปที่หมู่บ้านโคโคยาชิที"

แม้ว่าคำพูดของเขาจะสุภาพ แต่นามิก็สัมผัสได้ว่าไม่มีทางให้ปฏิเสธ ถ้าเธอปฏิเสธ เธออาจจะไม่มีชีวิตรอดออกจากเรือลำนี้ไปได้ ดูจากวิธีที่คนพวกนี้จัดการกับพวกขุนนางอย่างโหดเหี้ยมแล้ว การฆ่าเธอคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับพวกเขา

"ได้เลย!"

นามิตอบอย่างรวดเร็ว พลางปีนขึ้นไปบนเรือสินค้าสุดหรู ทั้งกลุ่มออกเดินทางไปยังหมู่บ้านโคโคยาชิโดยไม่รอช้า

ในขณะเดียวกัน ที่มารีนฟอร์ด...

รายงานฉบับหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะของจอมพลเซ็นโงคุ เขาไล่สายตาอ่านเนื้อหาอย่างรวดเร็ว พลางขมวดคิ้ว

"กลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรเหรอ?"

เขาพึมพำ รายละเอียดในรายงานทำให้เกิดข้อกังวลหลายอย่าง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กลุ่มโจรสลัดที่น่ากลัวขนาดนี้โผล่มาในอีสต์บลู? เขาจำได้ลางๆ ว่าการ์ปเคยพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับลู่หยูคนนี้มาก่อน

เขาพลิกแฟ้มเอกสารและพบรายงานต้นฉบับที่การ์ปส่งมาเกี่ยวกับลู่หยู เนื้อหาไม่ค่อยตรงกับข้อมูลใหม่เท่าไหร่ มีความแตกต่างกันอย่างมากระหว่างการประเมินเบื้องต้นกับการพัฒนาล่าสุด ที่แย่ไปกว่านั้นคือ กลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรได้นักดาบคนใหม่มา แถมยังเป็นผู้หญิงด้วย

ทันใดนั้น การ์ปก็เดินสบายๆ เข้ามาในห้องทำงาน พร้อมกับเคี้ยวข้าวเกรียบไปด้วย

"มีไรเหรอ เซ็นโงคุ?"

เซ็นโงคุเลื่อนรายงานข้ามโต๊ะไปให้

"กลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรเพิ่งปล้นเรือสินค้าจากอาณาจักรยาคอสลัน ไม่มีผู้รอดชีวิต"

การ์ปหยุดเคี้ยวกลางคัน

"ไอ้เด็กนั่นมันใจถึงพิลึก! กล้าโจมตีเรือของประเทศพันธมิตรเลยเรอะ? ฮ่าๆๆ!"

เขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

สีหน้าของเซ็นโงคุเคร่งเครียดลง

"ทำไมปัญหาใหญ่ๆ ในอีสต์บลูทุกเรื่องมันต้องเกี่ยวข้องกับแกด้วยวะ?! เริ่มจากดราก้อนลูกชายแก ก็ไปเป็นหัวหน้าคณะปฏิวัติ แล้วหลานชายแก เอส ก็ไปเข้ากลุ่มหนวดขาว ตอนนี้ยังมีลู่หยูโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้อีก"

การ์ปแค่ยิ้มกริ่ม

"สงสัยอีสต์บลูจะสร้างแต่คนน่าสนใจล่ะมั้ง"

เซ็นโงคุขบกรามแน่น พยายามข่มใจไม่ให้ตบหัวการ์ปเข้าไปฉาดใหญ่ ถ้าไม่ได้อยู่ในห้องทำงาน เขาอาจจะทำไปแล้วก็ได้