บทที่ 26 สู้เหวินถิงไม่ได้เลย

บทที่ 26 สู้เหวินถิงไม่ได้เลย

หลี่เหวินซีเดินเข้าไปคว้าชุดจากมือเหมยเหมย แล้วพูดว่า "ถ้าอยากใส่ ก็ไปขอยืมป้ากับลูกพี่ลูกน้องเธอสิ"

หลี่เหวินถิงที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา "หลี่เหวินซี เธอก็เป็นลูกพี่ลูกน้องเหมยเหมยเหมือนกันนะ มีชุดตั้งเยอะแยะ แบ่งให้ยืมสักชุดจะเป็นไรไป ทำไมขี้งกแบบนี้?"

"เธอใจกว้างนัก ทำไมไม่ให้ยืมเองล่ะ?" หลี่เหวินซีหันไปพูดกับเหมยเหมย "ไปดูในตู้เสื้อผ้าลูกพี่ลูกน้องเธอสิ มีชุดสวยๆ เพียบ อยากใส่ตัวไหน พี่สาวคนดีของเธอให้ยืมแน่"

หลี่เหวินถิงโกรธหน้าแดง "เซี่ยเสี่ยวซี เสื้อผ้าฉันกลายเป็นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงได้มาเที่ยวตัดสินใจแทน?"

"แล้วเสื้อผ้าฉันกลายเป็นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงมาตัดสินใจแทนเหมือนกัน?" หลี่เหวินซีตอบกลับเสียงเรียบ "อีกอย่าง ตอนนี้ฉันชื่อหลี่เหวินซี ถ้าจะมีใครต้องใช้นามสกุลเซี่ย คนคนนั้นน่าจะเป็นเธอมากกว่านะ"

"ใช่ พ่อเพิ่งไปแจ้งย้ายชื่อพี่รองเข้าทะเบียนบ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้พี่รองชื่อหลี่เหวินซีแล้ว" หลี่เหวินหัวที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดเสริม แล้วรีบวิ่งหนีไป

หลี่เหวินถิงหันไปมองฉินหลาน น้ำตาไหลพราก "แม่คะ..." พูดจบก็วิ่งหนีขึ้นห้องไป

ฉินหลานรีบวิ่งตามไป แต่ก็ไม่วายหันมาดุหลี่เหวินซี "ทำไมยิ่งโตยิ่งปากคอเราะร้ายแบบนี้ พูดจาจี้ใจดำน้องแบบนั้นทำไม?"

"เขาเรียกฉันว่าเซี่ยเสี่ยวซีก่อน ฉันแค่พูดความจริงว่าใครควรใช้นามสกุลเซี่ย ผิดตรงไหนคะ?"

ฉินหลานเถียงไม่ออก จึงเปลี่ยนเรื่อง "แค่เสื้อผ้าตัวเดียว จะอะไรกันนักกันหนา เป็นเด็กผู้หญิงหัดใจกว้างซะบ้าง ไม่งั้นใครจะมาคบ"

"หนูก็แค่เรียนแบบหลี่เหวินถิงน่ะค่ะ คบคนพาลพาลไปหาผิดนี่คะ"

ฉินหลานเถียงสู้ไม่ได้ จึงสะบัดหน้าเดินหนีไป

หลี่เหวินซีหันไปพูดกับเหมยเหมยที่ยืนอึ้งอยู่ "ยังไม่รีบไปขอชุดสวยๆ จากพี่สาวแสนดีของเธออีกเหรอ?"

เหมยเหมยรู้ดีว่าหลี่เหวินซีไม่ได้หวังดี แต่ในเมื่อลูกพี่ลูกน้องบ้านนอกคนนี้ไม่ยอมให้ยืม เธอก็ทำได้แค่ไปหาหลี่เหวินถิง เธอส่งเสียง "เชอะ ยัยบ้านนอกขี้งก" ใส่หลี่เหวินซี แล้ววิ่งขึ้นบันไดไป

ทว่าเสียงหนึ่งก็ดังไล่หลังมา "ปลิงดูดเลือด" เหมยเหมยสะดุดกึก แต่ไม่หันกลับไป รีบสาวเท้าขึ้นบันไดต่อ

เหมยเหมยเดินตรงเข้าไปในห้องของหลี่เหวินถิง ฉินหลานกำลังนั่งปลอบใจหลี่เหวินถิงอยู่บนเตียง "แกโตมาในบ้านนอก ก็เลยหยาบคาย ไร้เหตุผลแบบนี้แหละ อย่าไปใส่ใจเลย โกรธไปก็ลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับแกเปล่าๆ แม่เลี้ยงลูกมาดี เรียนก็เก่ง..." เธอเกือบหลุดปากชมว่าหน้าตาดี แต่พอนึกถึงแผลเป็นบนหน้าหลี่เหวินซี ก็รีบเปลี่ยนคำ "...ผิวพรรณก็ขาวสะอาด แกเทียบลูกไม่ได้หรอก"

เหมยเหมยที่ยืนอยู่หน้าประตู กลอกตามองบน เดินเข้าไปคล้องแขนหลี่เหวินถิง "จริงค่ะพี่ หนูเรียกพี่ว่าพี่สาวแค่คนเดียว ไม่นับยัยนั่นเป็นญาติหรอก พี่สาวของหนูมีแค่พี่เหวินถิงคนเดียว"

จริงอย่างที่แม่บอก ป้าไม่ชอบหลี่เหวินซีเลยสักนิด ดูท่าจะไม่ใช่แค่ไม่ชอบ แต่เกลียดเข้าไส้เลยด้วยซ้ำ สิ่งที่เธอต้องทำคือทำดีกับหลี่เหวินถิงเข้าไว้ แบบนี้จะได้ใจทั้งหลี่เหวินถิงและฉินหลาน อนาคตสบายแน่

หลี่เหวินถิงได้ยินคำพูดของเหมยเหมยก็ยิ้มแก้มปริ ดวงตาเป็นประกาย

เหมยเหมยเห็นดังนั้นก็รีบเยินยอต่ออีกสองสามประโยค จนหลี่เหวินถิงอารมณ์ดีขึ้นทันตา ฉินหลานเห็นแล้วก็พอใจมาก "ดีแล้วที่เหมยเหมยมา ต่อไปนี้ก็รักกันไว้มากๆ นะลูก"

เหมยเหมยรีบพยักหน้ารับ แล้วพูดต่อว่า "คุณป้า พี่เหวินถิงคะ หลี่เหวินซีไม่ยอมให้หนูยืมชุด แล้วหนูก็ไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนเลย พี่เหวินถิง พอจะ..."

รอยยิ้มบนหน้าหลี่เหวินถิงแข็งค้างทันที เธอกรีดร้องในใจ มาเยี่ยมญาติภาษาอะไรไม่เอาเสื้อผ้ามา? แล้วทำไมฉันต้องมารับผิดชอบด้วย? เธอไม่อยากให้เหมยเหมยยืมเสื้อผ้าเลยสักนิด ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอปฏิเสธไปแล้ว แต่ตอนนี้มียัยเซี่ยเสี่ยวซีอยู่ เธอต้องดึงเหมยเหมยมาเป็นพวก

แถมเมื่อกี้เธอกับแม่เพิ่งด่าเซี่ยเสี่ยวซีว่าขี้งกที่ไม่ยอมให้ยืมชุด ถ้าเธอไม่ให้ยืมตอนนี้ ก็เท่ากับกลืนน้ำลายตัวเองสิ? เธอจึงแสร้งทำเป็นใจกว้าง "ได้สิ เดี๋ยวพี่ให้ยืม" พูดจบเธอก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เลือกเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นตัวที่เธอไม่ชอบที่สุดออกมา

เหมยเหมยตาลุกวาวเมื่อเห็นเสื้อผ้าล้นตู้ของหลี่เหวินถิง เธอไม่รับเสื้อผ้าที่หลี่เหวินถิงส่งให้ แต่เดินไปเลือกชุดกระโปรงลายสก๊อตสีขาวออกมา "พี่คะ หนูขอใส่ชุดนี้ได้ไหม? หนูชอบชุดนี้มากเลย ไม่เคยใส่ชุดสวยๆ แบบนี้มาก่อนเลย"

พูดจบเธอก็มองหลี่เหวินถิงด้วยสายตาเว้าวอน

ไฟริษยาลุกโชนในใจหลี่เหวินถิง นังเหมยเหมยนี่มันร้ายจริงๆ จะเอาชุดโปรดของเธอไปใส่ แต่พอนึกถึงเซี่ยเสี่ยวซี เธอก็กัดฟันพูดว่า "ถ้าชอบก็เอาไปใส่เถอะ"

เหมยเหมยดีใจจนเนื้อเต้น "พี่เหวินถิงใจดีที่สุดเลย ยัยบ้านนอกนั่นเทียบพี่ไม่ติดเลยสักนิด"

หลี่เหวินถิงรู้สึกดีขึ้นเป็นกอง

เหมยเหมยหยิบชุดกระโปรงสีเขียวอีกตัวมาทาบตัว "พี่คะ หนูขอยืมตัวนี้ด้วยได้ไหม? จะได้เอาไว้ใส่สลับกัน"

หลี่เหวินถิงข่มความโกรธ ฝืนยิ้มตอบ "ได้สิ" ให้ยืมไปตัวนึงแล้ว ถ้าไม่ให้อีกตัว เดี๋ยวจะโดนหาว่าขี้งกอีก จะยอมเสียหน้าไม่ได้เด็ดขาด

เหมยเหมยพูดขอบคุณยกใหญ่ แล้วรีบวิ่งลงไปอาบน้ำอย่างมีความสุข

ฉินหลานมองหลี่เหวินถิงด้วยความปลื้มใจ "เหวินถิงของแม่เป็นเด็กดีจริงๆ รู้จักแบ่งปัน"

เมื่อก่อนหลี่เหวินถิงคงเถียงฉินหลานไปแล้วว่าไม่ให้ แต่ตอนนี้เธอรู้ว่าทำแบบนั้นไม่ได้ เธอต้องทำให้ฉินหลานรักเธอเหมือนเดิม และฉินหลานก็เอ็นดูหลานๆ สองคนนี้มาก คิดได้ดังนั้น เธอจึงพูดเสียงอ้อน "ก็หลานแท้ๆ ของแม่นี่คะ ถ้าเป็นคนอื่นหนูไม่ให้ยืมหรอก"

ฉินหลานยิ่งปลื้มเข้าไปใหญ่ รู้สึกรักหลี่เหวินถิงมากยิ่งขึ้น

หลี่เหวินถิงนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้และคิดว่าควรรีบพูดไว้ก่อน "แม่คะ สองสามวันที่ผ่านมานอนบ้านลุง หนูหลับไม่สนิทเลย คืนนี้หนูขอนอนคนเดียวนะคะ ให้เหมยเหมยไปนอนกับหลี่เหวินซีได้ไหม?"

หยางหยางต้องนอนกับหลี่เหวินหัวแน่นอน ส่วนเหมยเหมย ถ้าไม่นอนกับเธอก็ต้องไปนอนกับหลี่เหวินซี แม้จะมีห้องเก็บของ แต่เตียงเดียวในนั้นก็ย้ายไปไว้ห้องหลี่เหวินซีแล้ว

ฉินหลานเองก็นอนไม่หลับมาหลายคืน พอได้ยินลูกสาวบ่น ก็สงสารทันที "ได้สิ งั้นให้เหมยเหมยไปนอนกับหลี่เหวินซี"

พอเหมยเหมยอาบน้ำเสร็จออกมา ฉินหลานก็บอกเธอว่า "คืนนี้หนูนอนกับพี่เหวินซีนะลูก"

ใจจริงเหมยเหมยอยากนอนกับหลี่เหวินถิงมากกว่า ไม่อยากไปนอนเบียดกับยัยบ้านนอก แต่ในเมื่อป้าสั่งมา เธอก็ขัดไม่ได้ ยิ่งเพิ่งได้ชุดสวยๆ มาสองชุดด้วย

เหมยเหมยเดินตรงไปที่ห้องของหลี่เหวินซี หลี่เหวินซีกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ ไม่ทันสังเกตเห็นเธอ

เหมยเหมยเบ้ปาก ยัยบ้านนอกแกล้งทำเป็นอ่านหนังสือ คงอ่านไม่ออกสักตัวหรอกมั้ง เธอไม่ทักทายสักคำ ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียง กินที่ไปเกือบครึ่ง

เตียงนี้กว้างแค่ 1.2 เมตร ไม่ใหญ่เท่าเตียง 1.5 เมตรในห้องหลี่เหวินถิง เหมยเหมยเบ้ปากอีกรอบ สมแล้วที่เป็นลูกที่ไม่มีใครรัก แต่เตียงนี้สะอาดและหอมกว่าเตียงหลี่เหวินถิงเสียอีก ได้กลิ่นแดดอ่อนๆ ด้วย

หลี่เหวินซีกำลังอ่านหนังสือเพลินๆ ได้ยินเสียงกุกกัก เงยหน้าขึ้นมาเห็นเหมยเหมยนอนแผ่หราอยู่บนเตียง ภาพของเซี่ยฮุ่ยแวบเข้ามาในหัวทันที

สายตาของหลี่เหวินซีทำเอาเหมยเหมยรู้สึกขนลุก รีบพูดแก้เก้อ "มองอะไร? คิดว่าฉันอยากนอนกับเธอนักเหรอ? ป้าบอกให้มานอนนี่ต่างหาก เตียงเธอก็เหม็นกลิ่นสาบควายจะตาย"

หลี่เหวินซีไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากตัวเหมยเหมยลุกขึ้นแล้วดันออกไปนอกห้อง

เหมยเหมยโกรธจัด "นี่เธอมันป่าเถื่อนจริงๆ! ทำกับแขกแบบนี้เหรอ? เทียบกับพี่เหวินถิงไม่ได้เลย ฉันไม่นับญาติกับเธอหรอก!"

"ฉันกำลังช่วยเธออยู่นะ เธอเหม็นเตียงฉัน ก็ไปนอนกับพี่สาวแสนดีของเธอสิ รายนั้นเขาผู้ดีมีมารยาท คงยินดีต้อนรับเธอแน่ๆ"

ฉินหลานได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย รีบเดินมาดู ขมวดคิ้วยุ่ง "มีเรื่องอะไรกันอีก?"

"คุณป้าคะ พี่เหวินซีไล่หนูออกจากห้อง ไม่ยอมให้หนูนอนด้วย"

ฉินหลานหันไปดุหลี่เหวินซี "แม่บอกให้น้องมานอนด้วย แล้วลูกไล่น้องทำไม? ดูอย่างเหวินถิงสิ ยังรู้จักแบ่งเสื้อผ้าให้น้องยืมใส่ ลูกนี่ทั้งไม่ให้ยืมชุด ทั้งไม่ให้น้องนอนด้วย ทำไมถึงได้ใจแคบแบบนี้ ไม่รู้จักรักษาน้ำใจกันบ้างเลย เหวินถิงยังรู้ความกว่าลูกตั้งเยอะ ไม่รู้หรือไงว่าเหมยเหมยเป็นลูกพี่ลูกน้องลูก?"

หลี่เหวินซีสวนกลับ "เขารังเกียจว่าห้องหนูเหม็น แล้วจะมาทนนอนดมกลิ่นทำไมคะ? อีกอย่าง เขาบอกเองว่าไม่นับญาติกับหนู แล้วหนูจะไปนับญาติกับเขาทำไม? หลี่เหวินถิงแสนดีขนาดนั้น เหมาะสมที่สุดแล้วที่จะให้น้องสาวที่แสนดีคนนี้ไปนอนด้วย"