บทที่ 13 ญาติบ้านนอกคนนี้เป็นใคร

บทที่ 13 ญาติบ้านนอกคนนี้เป็นใคร?

"ลูกนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพ่อขึ้นไปดูแม่หน่อย" หลี่หงปินเอ่ยบอกโดยไม่ได้สังเกตอากัปกิริยาของหลี่เหวินซี ก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนไป

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นฉินหลานกำลังรื้อค้นตู้เสื้อผ้าอยู่

ฉินหลานหันมาเห็นหลี่หงปินจึงพูดขึ้นว่า "ฉันกำลังหาเสื้อผ้าเก่าๆ ของฉันให้แกใส่ค่ะ"

"ทำไมต้องหาเสื้อผ้าเก่าของคุณด้วย? ก็เอาเสื้อผ้าของเหวินถิงไปให้แกใส่สิ เหวินถิงมีเสื้อผ้าตั้งเยอะแยะ" หลี่หงปินขมวดคิ้วพูด

ฉินหลานหันขวับกลับมาทันที "เหวินถิงแกเป็นเด็กคิดมาก คุณก็รู้นี่คะว่าแกไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องเสื้อผ้าของแก"

"ฉินหลาน... หลี่เหวินซีคือลูกแท้ๆ ของเรานะ เดิมทีชีวิตที่สุขสบายของเหวินถิงมันควรจะเป็นของหลี่เหวินซีด้วยซ้ำ อีกอย่าง เหวินถิงอยู่กับเรามาตั้งแต่เล็กก็ไม่เคยต้องลำบากอะไร พวกเราเลี้ยงแกมาอย่างดี ตอนนี้แค่แบ่งเสื้อผ้าสักชุดจะเป็นไรไป" หลี่หงปินพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะมีอารมณ์

ฉินหลานกลั้นความรู้สึกไม่ไหวอีกต่อไป เธาทรุดตัวลงนั่งร้องไห้บนเตียง "ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับครอบครัวเราด้วยคะ? เด็กที่ฉันเฝ้าฟูมฟักเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบากกลับกลายเป็นไม่ใช่ลูกของเรา แล้วทีนี้ฉันจะบอกความจริงกับเหวินถิงยังไง"

"แกก็ยังเป็นลูกของเราเหมือนเดิมนั่นแหละ เอาไว้ลูกกลับมาเราค่อยคุยกับแกดีๆ แต่ตอนนี้เราจะทำร้ายจิตใจของหลี่เหวินซีไม่ได้ คุณไปหาชุดของเหวินถิงมาให้หลี่เหวินซีใส่เถอะ" หลี่หงปินเกลี้ยกล่อม

เมื่อฉินหลานหาชุดของหลี่เหวินถิงได้แล้ว ทั้งสองก็เดินลงมาข้างล่าง และพบว่าเซี่ยเสี่ยวซียังคงยืนอยู่ที่เดิมในห้องรับแขก

"หลี่เหวินซี ทำไมลูกไม่นั่งล่ะ?" หลี่หงปินถาม

"โซฟามันนิ่มเกินไปค่ะ หนู... นั่งไม่ถนัด" เซี่ยเสี่ยวซีก้มหน้าตอบ

คำตอบนั้นทำเอาหลี่หงปินรู้สึกปวดใจ "เด็กโง่ นั่งไปสักพักเดี๋ยวก็ชินเอง ตอนนี้ที่นี่คือบ้านของลูกแล้วนะ ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้น"

เดิมทีฉินหลานยังคงคิดหนักเรื่องที่จะอธิบายกับหลี่เหวินถิง แต่พอเห็นท่าทีของหลี่เหวินซีแบบนี้ ความรู้สึกในใจก็ยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีก ลูกสาวแท้ๆ ของเธอแม้แต่โซฟาก็ยังไม่เคยนั่ง ดูท่าคงถูกพวกชาวบ้านที่ไม่รู้ประสีประสาพวกนั้นเลี้ยงดูมาตามมีตามเกิดจริงๆ เทียบไม่ได้เลยกับเหวินถิงที่เธอเลี้ยงดูประคบประหงมมาอย่างดี

แต่ในขณะเดียวกัน ความสงสารลูกในไส้ก็ผุดขึ้นมาในใจ "หลี่เหวินซี มาสิลูก เดี๋ยวแม่จะพาไปอาบน้ำ"

ฉินหลานพาหลี่เหวินซีเข้าไปในห้องน้ำ ด้วยความกลัวว่าเด็กสาวจะใช้ฝักบัวและก๊อกน้ำไม่เป็น เธอจึงสาธิตและอธิบายวิธีการใช้งานให้ดูอย่างละเอียด

เมื่อฉินหลานออกไปแล้ว หลี่เหวินซีก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอมองดูฝักบัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น น้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัวแบบนี้สะดวกสบายกว่าการตักอาบในถังไม้ใบใหญ่ตั้งเยอะ

หลี่เหวินซีค่อยๆ อาบน้ำอย่างระมัดระวัง เธอหยิบสบู่ก้อนเล็กๆ ที่ฉินหลานจงใจตัดแบ่งมาจากก้อนใหญ่มาฟอก... เธอรู้ดีว่าฉินหลานรังเกียจความสกปรกมอมแมมบนตัวเธอ

เธอตั้งใจสระผมและขัดถูทำความสะอาดร่างกายอย่างพิถีพิถันจนสะอาดหมดจด

หลังอาบน้ำเสร็จ หลี่เหวินซีสวมเสื้อผ้าที่ฉินหลานเตรียมไว้ให้ เป็นเสื้อสีขาวแขนลูกไม้จับคู่กับกระโปรงครึ่งตัวสีเขียว ซึ่งดูสวยงามมาก

หลี่เหวินซีจัดการตัวเองเรียบร้อยและกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู แต่แล้วก็ได้ยินเสียงฉินหลานพูดดังมาจากข้างนอก "แล้วฉันจะบอกเรื่องนี้กับเหวินถิงยังไงดีคะ... เหวินถิงแก... แกคงไม่หนีเตลิดแล้วไม่นับฉันเป็นแม่หรอกใช่ไหม?" พูดไปเธอก็สะอื้นไห้ไป

"เบาเสียงลงหน่อย" หลี่หงปินรีบกระซิบเตือน "ถ้าหลี่เหวินซีมาได้ยินเข้ามันจะไม่ดีนะ"

หลี่เหวินซียืนนิ่งอยู่หลังประตูบานนั้นเนิ่นนาน หยดน้ำจากปลายผมไหลลงมาเปียกเสื้อผ้าโดยที่เธอไม่รู้ตัว จนกระทั่งเสียงร้องไห้เงียบลง เธอจึงตัดสินใจเปิดประตูออกไป

ฉินหลานได้ยินเสียงเปิดประตูจึงหันไปมอง แล้วเธอก็ต้องตกตะลึง... ภาพของหลี่เหวินซีที่ปรากฏตรงหน้าช่างดูงดงามราวกับดอกบัวที่โผล่พ้นน้ำ ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องและชวนมอง เหมือนดอกบัวหลังฝนพรำ แตกต่างจากสภาพมอมแมมเปื้อนฝุ่นเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง

แม้ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาหลี่เหวินซีจะได้รับสารอาหารดีขึ้นบ้างตอนอยู่กับหลี่หงปิน แต่ร่างกายของเธอก็ยังคงผอมบาง บนหน้าผากยังมีแผลตกสะเก็ด ใบหน้าเล็กๆ นั้นซีดขาวไร้สีเลือด ทว่า... โครงหน้ารูปไข่ ดวงตาเมล็ดอัลมอนด์ และริมฝีปากรูปกระจับนั้น ช่างเหมือนกับฉินหลานราวกับแกะ

นี่มันคือหน้าตาของเธอสมัยสาวๆ ชัดๆ

หัวใจของฉินหลานอ่อนยวบลงทันที มันเป็นความรู้สึกมหัศจรรย์ที่มีเด็กสาวหน้าตาเหมือนตัวเองมายืนอยู่ตรงหน้า เมื่อก่อนเวลาเธอมองดูหลี่เหวินถิงที่หน้าตาไม่เหมือนเธอเลยสักนิด เธอก็มักจะรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ

ส่วนหลี่หงปินนั้นยิ้มกว้างออกมาเต็มใบหน้า มองดูหลี่เหวินซีด้วยสายตาเปี่ยมรักใคร่

"แม่คะ ญาติบ้านนอกคนนี้เป็นใครคะเนี่ย? แล้วทำไมหล่อนถึงมาใส่เสื้อผ้าของหนูได้?"

จู่ๆ เสียงเด็กสาวคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา