บทที่ 131 “คำสั่งจากเบื้องบน คืนแห่งความสุขในห้องหอ”
บทที่ 131 “คำสั่งจากเบื้องบน คืนแห่งความสุขในห้องหอ”
บทที่ 131 “คำสั่งจากเบื้องบน คืนแห่งความสุขในห้องหอ”
สองวันให้หลัง เช้านี้หลังจากออกกำลังกายเสร็จตามกิจวัตร เหออวี่จู้ก็จัดการล้างหน้าล้างตา เตรียมอาหารเช้าให้เรียบร้อย แล้วจึงปลุกอวี่สุ่ยให้ตื่นขึ้นมากินข้าวด้วยกัน พออิ่มหนำสำราญกันทั้งพี่ทั้งน้องแล้ว เขาก็กลับไปจัดการแปลเอกสารอีกหนึ่งเล่ม
พอเหลือบดูนาฬิกา ก็พบว่าเก้าโมงกว่าแล้ว เลยเก็บเอกสารลงกล่อง หันไปเรียกน้องสาว แล้วพากันออกจากบ้าน สองพี่น้องปั่นจักรยานคู่ใจ ผ่านลานหน้าบ้านใหญ่
พอผ่านหน้าบ้านของเหยียนปู้กุ้ยก็บังเอิญเจอเจ้าตัวนั่งอยู่ริมประตู มีถังน้ำกับเบ็ดตกปลาวางอยู่ข้างเท้า พอเห็นสองพี่น้องก็รีบลุกขึ้นทัก
“อ้าว เสี่ยวจู้ จะออกไปไหนเหรอ ?”เขาถามพร้อมแววตาผิดหวังเล็กน้อย คิดไว้เต็มที่ เดิมทีว่าจะชวนเหออวี่จู้ไปตกปลาด้วยกันวันนี้ แต่ดูท่าคงหมดหวังอีกแล้ว
“ออกไปทำธุระหน่อยครับลุง ดูท่าทางอาทิตย์นี้จะอดตกปลากันอีกแล้ว ไว้นัดใหม่คราวหน้าแล้วกันนะครับ ผมรีบ ไปก่อนนะครับ !”
เขาพูดจบก็ไม่รอให้เหยียนปู้กุ้ยพูดอะไรต่อ พาน้องสาวปั่นจักรยานจากไป
เหยียนปู้กุ้ยมองตามด้วยสายตาเสียดาย พอป้าสามมาเห็นเข้าก็อดถามไม่ได้ “อีกแล้วเหรอ ? ไม่ตกปลาอีกแล้วเหรอ ? !”
ป้าสามพึมพำต่อ “นี่ตกงานแล้วนะ ทำไมดูยุ่งยิ่งกว่าตอนทำงานอีก วันหยุดก็ยังออกไปทำธุระ !”
เหยียนปู้กุ้ยถอนหายใจ ตอบด้วยน้ำเสียงปนยกย่อง “ก็เขาน่ะเก่ง ! ตอนนี้เป็นว่าที่ลูกเขยของคุณหลัวไปแล้ว ! คิดดูสิ วันหยุดยังต้องออกไป ‘ทำธุระ’...จะไปที่ไหนได้อีกล่ะ ?”
ป้าสามก็ยังไม่วายสงสัย “เหออวี่จู้น่ะก็เก่งดีหรอก...แต่ฉันก็สงสัยนะว่า ครูหร่านคนนั้นกับเขาน่ะ มีอะไรกันหรือเปล่า ?”
เหยียนปู้กุ้ยเหลือบตามอง “เขาจะมีอะไรก็ช่างเถอะ พวกเราก็อย่าไปพูดมากจะดีกว่า ไม่รู้อะไรดีที่สุด เข้าใจไหม ?”
เขาพูดจริงจัง เพราะตอนนี้เขาไม่กล้ามีปัญหากับเหออวี่จู้เลย กลัวว่าจะทำให้ผลประโยชน์ที่จะได้รับ ต้องหลุดมือไป
ป้าสามยิ้มแหย ๆ รีบตอบ “รู้แล้วน่า ฉันไม่ปากสว่างหรอกน่า ให้ตายก็ไม่ปริปาก !”
เหยียนปู้กุ้ยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“งั้นช่วยเตรียมของให้ด้วย จะออกไปตกปลา !”
ป้าสามก็เดินเข้าไปในบ้าน ไปเตรียมน้ำกับของกินให้สามี
…
หลังจากปั่นจักรยานครึ่งชั่วโมง สองพี่น้องก็มาถึงบ้านพักของครอบครัวหลัว พอเขากดกริ่งเท่านั้นแหละ ทุกคนในบ้านก็พากันออกมาต้อนรับอย่างพร้อมเพรียง
นำโดยคุณหลัวปั้นเฉิง ตามมาด้วยภรรยา หลัวถานซื่อ และหลัวเสี่ยวเอ๋อร์ ท้ายสุดคือแม่บ้านหวง
เหออวี่จู้เห็นเข้าก็ตกใจเล็กน้อย รีบยกมือไหว้ “โอ้โห...ขนาดนี้เลยเหรอครับคุณลุง คุณป้า เสี่ยวเอ๋อร์...ยังรวมแม่บ้านหวงอีก !”
“ออกมาต้อนรับกันหมดแบบนี้ ผมจะไม่เกรงใจได้ยังไงเนี่ย !”
หลัวปั้นเฉิงหัวเราะ “ก็แน่นอนสิ ! นายคือพ่อครัวใหญ่ของพวกเรา คุมท้องทุกคนเลยนะ ! เข้ามาสิ เข้ามา !”
เมื่อทักทายกันเสร็จ ทุกคนก็พากันเดินเข้าบ้าน
ระหว่างนั้น หลัวเสี่ยวเอ๋อร์ก็เดินช้าลง ลากอวี่สุ่ยไปเดินเล่นข้าง ๆ ปล่อยให้พ่อแม่เธอพูดคุยกับเหออวี่จู้
พอเข้าบ้านกันครบ พูดคุยกันสักพัก เหออวี่จู้ก็ถามเรื่องวัตถุดิบต่อ “วันนี้มีวัตถุดิบอะไรบ้างครับ ? ผมขอไปดูในครัวหน่อย !”
คุณนายหลัวรีบหันไปสั่งแม่บ้านหวง “แม่บ้านหวง พาเขาไปดูในครัวเลย ! เขาต้องการอะไร ก็จัดให้หมด !”
“ได้ค่ะคุณนาย ! เชิญทางนี้ค่ะคุณเหอ !”
เหออวี่จู้ตามแม่บ้านหวงไปในครัว เห็นวัตถุดิบจัดเตรียมไว้ครบถ้วน เขาใช้สายตากวาดมองแป๊บเดียว ก็รู้เลยว่าพวกเขาอยากกินอะไร
“ครบถ้วนดีครับ แต่ผมขอซอสงาบดอีกหน่อย ผมจะทำเมนูเสฉวน”
แม่บ้านหวงพยักหน้ารับคำ ก่อนจะรีบไปหยิบของให้ ขณะที่เหออวี่จู้ก็ล้างมือ ใส่ผ้ากันเปื้อน หยิบมีดมาลงมือทันที
ด้วยฝีมือที่พัฒนาอย่างต่อเนื่อง เขาใช้เวลาเพียงชั่วโมงเดียว ก็เตรียมอาหารทุกอย่างเสร็จ ตั้งไฟอ่อน ๆ เคี่ยววัตถุดิบไว้ในหม้อ
จากนั้นรับผ้าจากแม่บ้านหวงมาเช็ดมือ ถอดผ้ากันเปื้อน แล้วพูดกับแม่บ้านหวงว่า “ต่อจากนี้ฝากดูไฟกับหม้อนิดนึงนะครับ อย่าให้ล้นออกมา !”
แม่บ้านหวงยิ้ม “ไม่ต้องห่วงค่ะ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะรีบแจ้งทันที !”
จากนั้นเขาก็ออกจากครัว หลัวปั้นเฉิงโบกมือเรียกทันที “มานี่ มาชิมนี่หน่อย !”
เขายื่นซิการ์ให้ “เพื่อนฉันเพิ่งส่งมาจากเมืองนอก พวกฝรั่งเขาฮิตกัน ลองดูสิ !”
เหออวี่จู้ก็รับมาอย่างเกรงใจ หลัวปั้นเฉิงก็สาธิตวิธีสูบให้
ทันใดนั้น หลัวถานซื่อก็อดไม่ได้จะบ่น “สูบกันให้ควันโขมง ! คนไม่รู้จะนึกว่าบ้านเราไฟไหม้นะ ! ออกไปสูบที่ศาลาริมสวนเลยไป !”
สองหนุ่มใหญ่ก็ไม่กล้าขัด ถือซิการ์กับน้ำชา เดินออกไปสูบข้างนอก
ที่ศาลา หลัวปั้นเฉิงถาม “เมื่อวันก่อน เห็นว่าพวกโรงงานเล็ก ๆ เอาเอกสารไปให้นายแปล ?”
เหออวี่จู้พยักหน้า “ใช่ครับ มีราวสามแสนคำได้ ค่าแปลพันคำสามสิบหยวน ตอนนี้แปลไปเกือบครึ่งแล้วครับ”
หลัวปั้นเฉิงพยักหน้าพอใจ “ราคานี้คุ้มสำหรับพวกเขาแล้วล่ะ นายไม่รู้หรอก กว่าจะส่งแปลผ่านช่องทางของรัฐ ต้องรอถึงปลายปี แต่ส่งให้นายแปล ได้งานเร็ว งานดี คุ้มกว่าเยอะ ! จำไว้นะ ! พวกเขาเป็นฝ่ายติดหนี้นาย ไม่ใช่นายติดหนี้พวกเขา !”
เหออวี่จู้ฟังแล้วก็นิ่งคิด เดิมเขาแค่หวังฝึกภาษา พร้อมหารายได้เสริม แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า งานแปลนี้จะเข้าตา “เบื้องบน” เข้าแล้ว
ถ้าเช่นนั้น เขาควรรีบเปิดบริษัทแปลโดยเร็ว เพื่อให้กลายเป็นเกราะป้องกัน และทางเชื่อมสู่ข้อมูลสำคัญ
คิดได้แบบนั้นเขาก็ตัดสินใจทันที “ลุงหลัวครับ ผมมีเรื่องอยากรบกวน…”
“ว่ามา !”
“แปลนร้านอาหารกับบ้านพัก ผมจะให้ลุงอาทิตย์หน้า แต่เรื่องบริษัทแปล ผมอยากให้ลุงช่วยจัดคนมาตกแต่งก่อนครับ ผมอยากเปิดให้เร็วที่สุด”
หลัวปั้นเฉิงหันมายิ้ม “ได้เลย ! ฉันจะส่งช่างไปพรุ่งนี้ ใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์ก็เสร็จ ! ส่วนร้านกับบ้าน พวกนั้นไม่รีบ เอาไว้ให้เสี่ยวเอ๋อร์ช่วยออกแบบตามใจเลย !”
เหออวี่จู้พยักหน้า เข้าใจชัดเจน วันนี้ไม่ใช่แค่คำพูดธรรมดา แต่คือสัญญาณชัดเจนจาก “เบื้องบน”
เขาต้องพัฒนาภาษาอังกฤษและภาษารัสเซียให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นจะพลาดโอกาสสำคัญแน่
“เวลานี้ไม่รอใคร ! หากอยากเข้าถึงข้อมูลระดับสูง ภาษาอังกฤษและรัสเซียต้องเก่งเท่ากัน ! ห้ามลำเอียง !”
ขณะคิดนั้น เสียงคุณนายหลัวก็ดังมาแต่ไกล “เหล่าหลัว ! น้ำส้มสายชูในบ้านหมดแล้ว เราไปซื้อของกันเถอะ !”
หลัวปั้นเฉิงที่กำลังคุยเพลิน ก็พูดไม่รู้เรื่องอะไร “ซื้อแค่น้ำส้มสายชู ให้แม่บ้านหวงไปซื้อก็ได้ !”
คุณนายหลัวจึงรีบเดินมาหยิกแขน “จะไปไม่ไป ? หรือจะให้ฉันทำให้คุณขายหน้าในสายตาเสี่ยวจู้ ห๊ะ ?”
หลัวปั้นเฉิวโดนหยิกก็ได้สติทันที รู้เลยว่านี่เป็นการ “เปิดทาง”
เขาจึงรีบพูดกับเหออวี่จู้ “เอ้า เสี่ยวจู้ ไว้คุยกันต่อในห้องหนังสือนะ ! ตอนนี้ไปหาเสี่ยวเอ๋อร์ก่อนเถอะ”
พูดจบก็เดินออกไปพร้อมภรรยาและอวี่สุ่ย
ในบ้านจึงเหลือเพียงหลัวเสี่ยวเอ๋อร์นั่งอยู่คนเดียวในห้องรับแขก
…
“คิดถึงฉันไหม ?” เหออวี่จู้ไม่รอช้า รีบเข้ามานั่งใกล้ ๆ คว้ามือเล็ก ๆ ของเธอไว้แน่น ถามเสียงเบา
“บ้า ! ใครจะไปคิดถึงคนอย่างนายล่ะ ! มีแต่จะมารังแกฉันตลอด !”
หญิงสาวเบ้ปากแล้วถลึงตาใส่เขา แต่เหออวี่จู้หัวเราะ “เธอไม่คิดถึงฉันแต่ฉันน่ะคิดถึงเธอทุกคืนเลยนะ ! พาฉันไปดูห้องของเธอหน่อยสิ ฉันจะเอาไว้เป็นตัวอย่างออกแบบแปลนบ้าน !”
ข้ออ้างที่ฟังดูน่าเชื่อ แต่หญิงสาวรู้ดีว่าภายใต้คำพูดสุภาพนั้น แฝงเจตนาซน ๆ เอาไว้แน่นอน
แม้ใจจะเต้นแรง แต่เธอกลับมีแววตาคาดหวังเล็กน้อย “ก็ได้ ตามมาแล้วกัน…”
เธอลุกขึ้นนำทาง เดินขึ้นชั้นบน เหออวี่จู้เดินตามหลัง สายตาจับจ้องเรือนร่างอ่อนช้อยน่าหลงใหล
พอถึงหน้าห้อง เธอเปิดประตูแล้วผายมือให้เข้าไปดู เหออวี่จู้ก้าวเข้าไป แล้วหันกลับมาคว้าข้อมือเธอไว้ ดึงเธอเข้ามาแนบอก
“จะ...จะทำอะไรน่ะ ! ปล่อยนะ !” หลัวเสี่ยวเอ๋อร์ร้องเบา ๆ พยายามดิ้นหนี แต่แรงของเธอก็สู้เขาไม่ได้
“อยู่เฉย ๆ ให้แฟนตรวจร่างกายหน่อย…ห่างกันหลายวัน ต้องพาไปออกกำลังซะหน่อย…”
เขาพูดจบ มือของเขาก็ค่อย ๆ สำรวจ
หลัวเสี่ยวเอ๋อร์ก็ร้องเบา ๆ ตัวอ่อนปวกเปียก อยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างหมดแรง...