บทที่ 117 ซัดไม่ยั้งกลางหน้า ต่างคนต่างคิด

บทที่ 117  ซัดไม่ยั้งกลางหน้า ต่างคนต่างคิด !

เมื่อถูกสั่งพักงานตรวจสอบตัวเอง อี้จงไห่ก็รู้สึกเหมือนโชคร้ายถาโถมอยู่แล้ว แต่ใครจะคิดว่าจู่ ๆ เจี่ยตงซวีจะประกาศลั่นว่าเขาถูกไล่ออก !

เรื่องบ้าอะไรกัน นี่มันเหลวไหลสุด ๆ ไม่มีทางเป็นไปได้ !

นอนไม่หลับแล้วตอนนี้ อี้จงไห่ลุกขึ้นยืน พุ่งตัวออกจากห้องตรงไปยังหน้าบ้านเจี่ยตงซวี แต่เจ้าตัวกลับไม่อยู่แล้ว กลับบ้านไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไม่แม้แต่จะรอให้เขาได้พูดอะไร

เรื่องนี้ทำเอาอี้จงไห่หงุดหงิดสุดขีด

แต่จะให้เขาทนกับเรื่องที่อีกฝ่ายทุบหน้าต่างบ้านเขากลางดึกน่ะเหรอ ? ฝันไปเถอะ !

ถ้าเขาเงียบเฉยกับเรื่องนี้ วันหน้าคงไม่มีหน้าจะอยู่ในซื่อเหอหยวนนี้ได้อีก

“ตึง ! ตึง ! !”

เขากำหมัดแน่น ตรงดิ่งไปยังประตูบ้านเจี่ยตงซวี แล้วเริ่มทุบมันอย่างแรง

“เจี่ยตงซวี ไอ้เนรคุณ ! ออกมานี่เดี๋ยวนี้ ! กลางดึกจะมาทุบหน้าต่างบ้านคนอื่นแบบนี้ ไม่กลัวเวรกรรมเหรอ !”

“ฉันแม่งตาบอดแท้ ๆ ที่ไปรับแกมาเป็นศิษย์ !”

จริงอยู่ที่ตำแหน่ง "ผู้ดูแล" ของเขาในชุมชน ไม่ได้มีอำนาจอะไรเป็นพิเศษนัก แต่ถ้าคิดว่าไร้ค่าเลยก็ไม่ใช่เสียทีเดียว

โดยเฉพาะกับคนอย่างอี้จงไห่ ที่ชอบเล่นเกมอำนาจ แค่เขาส่งเรื่องรายงานให้กองทัพว่าใครมีพิรุธ อ้างว่าเป็น "สายลับศัตรู" กองทัพก็จะเรียกตัวคนนั้นไปสอบทันที และเพื่อความปลอดภัย องค์กรไหนจะกล้าเก็บไว้ ? ก็ต้องไล่ออกทันทีเพื่อป้องกันตัว

นี่แหละอำนาจที่แท้จริงของตำแหน่งแบบเขา

แต่ตอนนี้... แผนทุกอย่างของอี้จงไห่ถูกพังยับ เพราะเหตุผลเดียว.... เหออวี่จู้ !

ซึ่งเรื่องนี้ไม่เพียงทำให้แผนพังยับ ยังทำให้เขากับศิษย์รักต้องแตกหัก ! พูดให้ชัด เสียหน้า, เสียศิษย์, เสียงาน... เสียทุกอย่าง !

คนในซื่อเหอหยวนก็ได้เรียนรู้อะไรจากเรื่องนี้เหมือนกัน ว่าถ้าจะหาเรื่องใครก็หาได้... แต่อย่าหาเรื่อง "เหออวี่จู้ " !

เพราะถ้าใครแตะต้องเขา... ก็จะเจอทางตันแบบนี้โดยไม่ต้องสงสัย

ขณะที่ชื่อเสียงของอี้จงไห่ตกต่ำลงทุกวัน ชื่อเสียงของเหออวี่จู้กลับพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ

ยิ่งเขาประกาศว่าจะเปิดร้านอาหารใหม่ ก็ยิ่งทำให้กลายเป็นดาวเด่นของชุมชนไปโดยปริยาย คนในลานต่างอยากเข้าใกล้เขา ใคร ๆ ก็อยากได้งานในร้าน !

แต่เมื่อคืน เขาเจอปัญหา ไม่มีใครยอมออกหน้าช่วยเขาสักคน ทุกคนรู้ว่าเขาน่าจะโกรธ จึงไม่มีใครกล้าเข้าไปพูดดีด้วยตอนนี้ เพราะกลัวถูกด่ากลับมาเป็นชุด

เงียบไว้ก่อน ดูท่าทีไปก่อนดีที่สุด

ถึงแม้เหออวี่จู้จะพูดเรื่องเปิดร้านอาหาร แต่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ไม่ใช่แค่ซื้อซีอิ๊วหรือน้ำมันหอย แต่มันต้องใช้เงินมากมาย จะจริงหรือโกหก ใครก็ยังไม่แน่ใจ ต้องรอดู

แต่ถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะก็... ต่อให้เงินเดือนน้อยแค่ไหนก็ต้องหาทางเข้าทำงานให้ได้ !

เพราะแค่ได้ทำงานในร้าน ก็เท่ากับบ้านจะมีข้าวกินไม่ขาดมือ ! ...แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า อีกไม่กี่วันเหออวี่จู้ จะย้ายออกจากซื่อเหอหยวนนี้ไปแล้ว

พรุ่งนี้ เขากะว่าจะไปดูร้านใหม่พอดีหลังจากไปส่งอวี่สุ่ย สะดวกสุด ๆ

แต่ตอนนี้...อี้จงไห่ยังยืนทุบประตูปากก็ด่าไม่หยุด เสียงด่าดังลั่นจนเจี่ยตงซวีในบ้านสะดุ้งลุกพรวดขึ้น

“ไอ้แก่ไม่เจียม ! ยังไม่ได้เคลียร์เรื่องกลางวัน แกกล้ามากนะที่มาให้ฉันซัดถึงหน้าบ้าน ! วันนี้ถ้าฉันไม่ซัดแกให้เละ ฉันก็ไม่ใช่เจี่ยตงซวีแล้ว !”

ทันทีที่พูดจบ เจี่ยตงซวี่เปิดประตูพรวด ! เห็นอี้จงไห่กำลังเงื้อหมัดจะทุบประตูอีกรอบ

“ไอ้แก่ ! ใครให้ความกล้าแกมาทุบประตูบ้านฉัน ! กลางวันฉันยังสะสางเรื่องไม่เสร็จ กลางคืนแกดันเสือกมาให้ฉันซัดเองถึงหน้าบ้านเลยหรือ !”

“มาจัดการเรื่องเก่า ๆ กันหน่อยไหมล่ะ ! แกมันตัวป่วน ทำให้ฉันเสียทั้งงานทั้งตำแหน่ง ! วันนี้ฉันจะคิดบัญชีให้ครบทุกหยวนทุกเหมาเลยคอยดู !”

พูดจบ เขาก็ถีบอี้จงไห่ล้มลง แล้วกระโจนขึ้นคร่อม หมัดซัดใส่หน้าอี้จงไห่รัว ๆ ไม่มีพัก เหมือนลูกเห็บตกไม่ลืมหูลืมตา

แม้จะล่วงเข้าสี่ทุ่มแล้ว แต่เสียงโวยวายก็ทำให้คนในลานตื่นขึ้นมา

เริ่มจากคนในลานกลาง จากนั้นก็คนลานหน้า และคนลานหลัง ทุกคนออกมายืนดูแบบไม่ขยับเข้าไปห้าม

เหออวี่จู้ยืนกอดอกอยู่หน้าบ้าน มองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ไม่มีท่าทีจะเข้าไปแยกแม้แต่น้อย คนอื่นก็เช่นกัน ไม่มีใครเข้าไปห้าม

ในสายตาชาวบ้านตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นอี้จงไห่หรือเจี่ยตงซวีก็ไม่มีใครเป็นคนดีนัก เหมือนหมาสองตัวกัดกัน ใครจะอยากเอามือไปแหย่กันเล่า

เหยียนปู้กุ้ยกับหลิวไห่จงก็ยืนแฝงตัวอยู่ในฝูงชน ไม่แม้แต่จะออกหน้ามาห้าม

เหยียนปู้กุ้ยยิ่งไปกันใหญ่ เขาแอบย่องเข้าไปใกล้เหออวี่จู้ แล้วพูดยิ้ม ๆ “เสี่ยวจู้ ไอ้แก่ส่งเงินให้ยัง ? ถ้ามันช้าไปวันเดียว นายได้เงินเพิ่มตั้งร้อยนะ !”

“ถ้าถูกเจี่ยตงซวีซัดจนเข้าโรงบาลอีก อาทิตย์หนึ่งก็บวกเจ็ดร้อยเลยนะ ฮ่า ๆ !”

เหออวี่จู้หัวเราะเบา ๆ “จ่ายแล้วครับ คนมันนอนไม่หลับ รอผมกลับมาเลยด้วยซ้ำ เขารีบยื่นเงินให้ทันที”

“ใช่สิ เจ้าแก่นั่นมันเจ้าเล่ห์จะตายไป ไม่โง่พอจะเลื่อนหรอก” เหยียนปู้กุ้ยหัวเราะ

“แต่สายตานี่สิ ดูไม่ออกเลยว่าเจี่ยตงซวีมันนิสัยยังไง การรับมันเป็นศิษย์ ก็เท่ากับรับระเบิดไว้ใต้หมอนแล้ว !”

มองไปยังเจี่ยตงซวี่ที่กำลังซัดอี้จงไห่อย่างบ้าคลั่ง เหยียนปู้กุ้ยก็อดส่ายหัวไม่ได้

เมื่อก่อนทุกคนคิดว่าอี้จงไห่เลือกศิษย์ได้ดี ใครจะรู้ว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้  ตบหน้าอาจารย์ ซ้ำยังต่อยจนเละไม่เหลือชิ้นดี สายสัมพันธ์อาจารย์กับศิษย์ที่เคยแน่นแฟ้น ตอนนี้กลายเป็นศัตรูตลอดชีวิต

ภาพนี้ทำให้ใครต่อใครพูดไม่ออก ชายแก่ผู้ไร้ลูกไร้หลาน สุดท้ายก็ทุ่มหมดตัวเพื่อปั้นคนมาดูแลยามแก่เฒ่า แต่พอปั้นได้ครึ่งทาง ศิษย์กลับหักหลังเสียเอง และไม่ใช่แค่หักหลัง... ยังซัดหน้าอาจารย์กลางดึกต่อหน้าคนทั้งลาน ! แบบนี้ไม่เรียกละครก็คงไม่รู้จะเรียกอะไรแล้ว !

“แผลที่เท้าก็เป็นเพราะรองเท้าที่เลือกเอง ถ้าอี้จงไห่สอนแต่เรื่องดี ๆ ให้เจี่ยตงซวีตั้งแต่แรก ก็คงไม่ถึงจุดนี้ ทำเรื่องต่ำทรามไว้มาก ก็ต้องชดใช้กันเอง นี่แหละเวรกรรม ! ฟ้าลงทัณฑ์ ไม่เว้นใครทั้งสิ้น !”

“อย่างที่เขาว่าไว้ ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว… ไม่ใช่ไม่เจอ แค่ยังไม่ถึงเวลา ! เห็นไหมล่ะ ลุงสาม อี้จงไห่นั่นแหละ เจอเวรกรรมเข้าให้แล้ว !”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเหออวี่จู้ดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน สายตาดูหมิ่นอย่างไม่ปิดบัง

เขาเกลียดอี้จงไห่เข้าไส้  ไม่ใช่แค่เรื่องในชาตินี้ แต่เป็นความแค้นจากชาติที่แล้ว

หากไม่มีไอ้แก่นั่นมาล้างสมองเขาทุกวัน... เขาคงไม่หลงทางไปสุดปลายเหวแบบนั้น ไม่ต้องลงเอยด้วยชีวิตที่แสนอัปยศ ถูกหักหลังจากทุกทิศ และตายไปอย่างคนไร้ค่า

แต่นี่ไง... เวลาของเขามาถึงแล้ว !

เพียงไม่กี่เกมที่เขาวางแผน ทุกอย่างของอี้จงไห่ก็พังพินาศ เสียเจี่ยตงซวี ศิษย์ตัวเก็งที่กะจะใช้เลี้ยงดูยามชราเสียเงินก้อนโตให้เหออวี่จู้  ยังไม่พอ  ยังต้องเสียงานที่โรงงานอีก !

ต่อจากนี้ไป...อี้จงไห่ไม่มีวันได้เป็นช่างฝีมือระดับแปดอีก ! ไม่มีวันได้เชิดหน้าชูตาในซื่อเหอหยวนอีก เขาจะกลายเป็นหมาข้างถนนตัวหนึ่ง ที่ใครจะเตะก็เตะ ใครจะเหยียบก็เหยียบ

“เจี่ยตงซวี ! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ !” เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากปากหลิวฮุ่ยเจวียน

เมื่อเธอวิ่งออกมาจากในบ้าน เห็นภาพสุดช็อก อี้จงไห่ถูกเจี่ยตงซวีกดนอนกับพื้น หมัดปลิวว่อนเข้าใส่หน้าแบบไม่ยั้งมือ

เธอก็รีบพุ่งเข้ามาห้าม แต่แรงของหญิงตัวเล็ก ๆ จะไปสู้อะไรกับชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ได้ ?

เธอดึงเท่าไหร่ก็ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

หันไปมองรอบ ๆ ทุกคนก็เอาแต่ยืนกอดอก... ยิ้มมุมปาก ดูการแสดงอย่างไม่กะพริบตา ไม่มีใครคิดจะช่วย

สุดท้ายเธอก็ได้แต่ตะโกนลั่นไปยังหลิวไห่จงและเหยียนปู้กุ้ย

เมื่อเสียงเรียกไปถึง สองคนนั้นก็ไม่กล้าหลบต่อ ต้องเดินออกมา แล้วช่วยกันดึงเจี่ยตงซวีออกจากร่างอี้จงไห่

ภาพที่ปรากฏหลังจากนั้น... เลือดทะลักจมูก ปากแตก หัวฟูตะพึด ตาเขียวช้ำ ใบหน้าบวมเหมือนหัวหมู !

“เจี่ยตงซวี่ ! แกมันสัตว์เดรัจฉาน ! !” อี้จงไห่ที่ถูกหลิวฮุ่ยเจวียนพยุงขึ้นมา ยังคงตะโกนด้วยความแค้น “ทำตัวแบบนี้ ระวังเวรกรรมตามทัน ! ฉันจะรอดูว่าแกจะตายยังไง !”

เขาด่ากราดด้วยตาข้างเดียว อีกข้างบวมจนปิดสนิท

“พอเถอะ ลุงอี้ !” หลิวไห่จงรีบพูด ก่อนหันไปสั่งลูกชายสองคน “ไป ! รีบพาลุงไปโรงพยาบาล ให้หมอเช็กให้ละเอียด !”

หลิวฮุ่ยเจวียนก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน หยิบเงินแล้วตามไปไม่ห่าง

เมื่อทุกคนที่เป็น ‘ตัวหลัก’ ของเรื่องเดินจากไป หลิวไห่จงก็เดินยืดอกมายืนกลางลาน มองไปรอบ ๆ แล้วพูดเสียงดัง “ดึกดื่นกันขนาดนี้ ยังยืนดูอะไรกันอีก พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานกันหรือไง ! แยกย้ายได้แล้ว ! กลับบ้านไปนอนได้ !”

เสียงเขาดังฟังชัด ทำเอาคนดูเริ่มแตกกลุ่ม สลายตัวกลับบ้านกันไปทีละคน

ในลานจึงเหลือเพียงบ้านตระกูลเจี่ยสามคนแม่ลูก กับหลิวไห่จง เหยียนปู้กุ้ย และเหออวี่จู้ ที่ยืนพิงประตู สูบบุหรี่อย่างนิ่ง ๆ

“ตงซวี” หลิวไห่จงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอบรม “ไม่ใช่ว่าลุงสองจะเข้าข้างอี้จงไห่นะ แต่แกกับเขาก็เคยมีความสัมพันธ์แบบศิษย์กับอาจารย์ จะลงมือขนาดนี้มันก็ไม่ดีหรอก”

“อีกอย่าง เรื่องแบบนี้ถ้ามีใครเอาไปพูดข้างหลัง ก็อาจจะหาว่าแก ‘อกตัญญู’ ได้นะ เสียชื่อเปล่า ๆ เข้าใจไหม ?”

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่ในใจหลิวไห่จงกลับสะใจไม่น้อย เพราะที่ผ่านมา เขาเองก็ไม่พอใจอี้จงไห่ แต่ไม่มีโอกาสจะออกหน้า ตอนนี้เห็นอีกฝ่ายโดนซัดเละขนาดนี้ จะไม่ดีใจก็แปลกแล้ว

“ผมเข้าใจทุกอย่าง ลุงรอง” เจี่ยตงซวีถอนหายใจแรง “แต่มันเกินไปจริง ๆ ไอ้อี้จงไห่นั่นมันตัวร้ายชัด ๆ !”

“เมื่อวานผมพูดบางเรื่องออกไปตามความรู้สึกผิด วันนี้มันเลยเล่นงานผมกลับในโรงงาน ยัดงานเพิ่มให้แบบไม่ปราณี ถ้าผมทำไม่เสร็จ ก็จะโดนตัดเงินเดือน !”

“กลางวันผมแค่อยากพักบ้าง แต่มันก็ตามจิกยิ่งกว่านายฮวงซื่อเหริน ! สุดท้ายเรื่องมันเลยบานปลาย ถูกผู้บริหารสั่งพักงานทั้งคู่ !”

“แถมวันนี้ผมได้ยินจากเสี่ยวจู้ว่า โรงงานตัดสินใจจะใช้เรื่องนี้เป็นกรณีตัวอย่าง ไล่เราสองคนออก ! ถ้าเป็นลุง ลุงจะเฉยได้ไหม ?”

คำพูดนี้ทำให้หลิวไห่จงกับเหยียนปู้กุ้ยหันมามองกันด้วยสายตาตกใจ แต่สายตาของหลิวไห่จง... กลับมีแววดีใจซ่อนอยู่

ถ้าอี้จงไห่โดนไล่ออกจริง เขาย่อมหมดสิทธิ์เป็น "ผู้ดูแลชุมชน" อีกต่อไป ตอนนั้นล่ะ โอกาสของหลิวไห่จงก็จะมาถึง !

เขาหันไปมองเหยียนปู้กุ้ยที่ยังอึ้งอยู่ หลิวไห่จงแอบยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

“เอ่อ... แต่ตงซวี” เหยียนปู้กุ้ยพูดขึ้นบ้าง “ลุงอี้นั่นก็เป็นช่างระดับสูงนะ คนแบบนี้โรงงานจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ เหรอ ?”

เจี่ยตงซวียิ้มเยาะ “ถ้าคนอื่นพูด ผมก็คงคิดแบบนั้น แต่เรื่องนี้... เสี่ยวจู้เป็นคนพูดนะ !”

“พวกคุณอาจจะยังไม่รู้  ตอนนี้เสี่ยวจู้คือแฟนของลูกสาวท่านหลัว ! สิ้นปีนี้ก็จะแต่งงานกันแล้ว !”

“คืนนี้เขาก็เพิ่งไปกินข้าวที่บ้านว่าที่พ่อตามา ! คุณว่า... คำพูดเขาน่าเชื่อไหมล่ะ ?”

ปัง ! เจี่ยตงซวีปล่อยระเบิดลูกใหญ่ใส่คนทั้งสอง

ได้ยินแบบนี้ สองลุงใหญ่ในชุมชนก็คิดกันคนละแบบ

หลิวไห่จงรีบสรุปทันที.... ต้องรีบเข้าหาเหออวี่จู้ให้ดี หากวันหน้าเขาได้อำนาจเพิ่มอีกนิด พูดคำเดียวก็ช่วยดันใครก็ได้

ส่วนเหยียนปู้กุ้ย...“โอ้โห ! แบบนี้นี่เอง ! ถึงว่าทำไมอยู่ ๆ ถึงพูดว่าเปิดร้านอาหารแล้วก็เปิดได้เลย มีพ่อตาอย่างนี้ ร้านต้องเปิดได้แน่นอน ! แบบนี้ ต้องให้ภรรยาฉันไปคุยกับเหออวี่จู้ ขอสมัครงานในร้านให้ได้ซะแล้ว !”