บทที่ 67 เล่ห์เล็ก ๆ และรางวัลใหม่ !

บทที่ 67 เล่ห์เล็ก ๆ และรางวัลใหม่ !

ณ ซื่อเหอหยวน ในบ้านตระกูลเจี่ย

"มัวแต่ยืนเซ่ออยู่ทำไม รีบออกไปสิ ! ถ้าชักช้าอีกหน่อย ไอ่โง่ก็จะกลับเข้าบ้านแล้ว ! ! "

"เร็วเข้า ! ไปถามให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ! "

เจี่ยตงซวีตะโกนเร่งเสียงดังลั่น เมื่อเห็นฉินหวยหรูลังเลไม่ยอมขยับตัว เขาถึงกับเตะเธอเข้าไปหนึ่งทีเพื่อเร่งให้ไป

แต่ตอนนี้ ฉินหวยหรูกลับรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่บนขี้ผึ้งร้อน ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับออกไปหาเหออวี่จู้ต่อหน้าเจี่ยตงซวี

เพราะหากเหออวี่จู้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อนออกมา เรื่องโกหกที่เธอเคยแต่งขึ้นก็จะถูกเปิดโปงจนหมดเปลือก

ทว่าหากเธอเลือกจะไม่ไปตอนนี้ แล้วปล่อยให้เหออวี่จู้กลับเข้าบ้าน เจี่ยตงซวีจะต้องพาลมาลงที่เธออย่างแน่นอน และผลลัพธ์ก็ไม่มีทางดี

"ตงซวี นี่มันก็ดึกมากแล้ว ฉันเป็นผู้หญิงนะ จะให้ไปเจอผู้ชายคนนั้นกลางดึกแบบนี้…มันดูไม่เหมาะสมเลย ! "

"อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้มีเจตนาดีอะไรกับฉันสักนิด ถ้าอยู่ ๆ เขาคลั่งขึ้นมา ฉันก็เสียเปรียบน่ะสิ"

"ว่าแต่...ทำไมคุณไม่ไปเองล่ะ ได้ไหม ? "

เธอพูดพลางทำท่าเขินอายเหมือนไม่อยากออกไปเองจริง ๆ

แต่เจี่ยตงซวีไม่สนคำพูดนั้นแม้แต่น้อย กลับเตะเธอซ้ำอีกหนึ่งทีด้วยความหงุดหงิด

"ดูสภาพฉันก่อนสิ ! ฉันคันจนแทบคลั่ง จะให้ฉันออกไปยังไงเล่า ! "

"เลิกผัดผ่อนได้แล้ว รีบไปถามให้รู้เรื่องซะที ว่าทำไมส่งจดหมายร้องเรียนไปแล้ว แต่หมอนั่นยังไม่ถูกไล่ออกจากเฟิงเจ๋อหยวน ! "

"เร็วเข้า ! ถ้ามัวอิดออดอีก ไอ้โง่ก็จะกลับห้องจริง ๆ แล้ว ! "

ได้ยินอย่างนั้น ฉินหวยหรูก็รู้ทันทีว่าวันนี้เธอไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ ถึงจะไม่อยากก็ต้องไป เธอจึงจำใจเดินออกไปอย่างเชื่องช้า

ตอนที่มาถึงหน้าประตู เธอก็แอบเหลียวหลังกลับไปดู

เจี่ยตงซวียังคงนั่งอยู่ในห้องด้านใน เกาตุ่มยุงไม่หยุดมือ นั่นจึงทำให้เธอโล่งใจขึ้นมานิดหนึ่ง

ระยะขนาดนี้ ต่อให้เหออวี่จู้พูดอะไรออกมา เขาก็คงไม่ได้ยิน

คิดได้แบบนั้น เธอก็รีบเปิดประตูออกไปทันที เพราะกลัวว่าถ้าชักช้า เจี่ยตงซวีอาจเปลี่ยนใจแล้วเดินตามออกมาจริง ๆ

เสียงประตูที่เปิดออกดัง “เอี๊ยด” ดึงความสนใจของเหออวี่จู้ที่กำลังตักน้ำอยู่ เขาหันหลังกลับทันที

สายตาของเขาและฉินหวยหรูสบกันตรง ๆ ไม่มีแววอ่อนหวานใด ๆ มีเพียงความเย็นชาและตึงเครียดที่แล่นผ่านในบรรยากาศ

หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น ฉินหวยหรูก็รู้แล้วว่าเธอไม่มีโอกาสจะสานสัมพันธ์กับเขาอีกต่อไป แม้จะไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรเหออวี่จู้ถึงรังเกียจเธอถึงเพียงนี้ แต่เธอก็แน่ใจแล้วว่าเขาจะไม่มีวันเปิดใจให้เธออีก

และเมื่อความสัมพันธ์เป็นไปไม่ได้ สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงความแค้นเท่านั้น

"ออกมาหาเรื่องโดนด่าอีกเหรอ ? " เสียงของเหออวี่จู้เย็นเฉียบเมื่อเธอเดินมาอยู่ตรงหน้าเขา

"อย่าทำหน้าบึ้งใส่ฉันนักเลย ! " เธอตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้

"คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง ว่านายแอบลางานจากเฟิงเจ๋อหยวนไปหาเงินพิเศษที่อื่นน่ะ ? "

"ฮึ ! อยากปิดบังคน ก็ต้องไม่ทำแต่แรก ! สักวันหนึ่งนายต้องได้รับผลกรรม ! แล้วคอยดูสิ ถ้าถูกไล่ออกเมื่อไหร่ ฉันจะรอดูว่านายยังจะเก่งกล้าอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ! "

ต้องยอมรับว่าฉินหวยหรูนี่ฉลาดเอาเรื่อง ถ้าเป็นเจี่ยตงซวีมาเอง เขาคงถามตรง ๆ หรือพูดข่มขู่แบบไม่ไว้หน้า

แต่เธอเลือกพูดด้วยเล่ห์ กลบเกลื่อนด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนแฝงร้าย

ถึงแม้เหออวี่จู้จะพยายามปิดเรื่องที่เขาไปรับจ๊อบทำอาหารที่โรงงานรีดเหล็ก แต่กับคนในซื่อเหอหยวนแล้ว มันปิดไม่มิดหรอก

เพราะคนที่นี่ส่วนใหญ่ก็มาจากโรงงานรีดเหล็กทั้งนั้น อีกอย่าง วันนั้นเขาก็กลับมาบ้านเร็วผิดปกติ ใครมีหัวคิดหน่อยก็เดาได้ไม่ยากว่าเขาไปทำอะไรมา

เหออวี่จู้แค่นเสียงหัวเราะเย็น ๆ "ช่างเป็นหมอดูที่แม่นเสียจริงนะ"

"วันนี้ ผู้จัดการของเราก็เพิ่งได้รับจดหมายร้องเรียนเกี่ยวกับฉันพอดีเลย"

"ดูท่าจะไม่ต้องสงสัยใครอีกแล้ว จดหมายนั่นเธอส่งมาใช่ไหมล่ะ ฉินหวยหรู ! "

"ใจร้ายเกินไปแล้วนะเธอ ถึงกับอยากตัดขาฉันให้สิ้นเลยหรือไง ! "

"จำไว้ให้ดี ! ถ้าฉันถูกไล่ออกเพราะจดหมายของเธอ วันนั้นแหละที่ฉันจะเอาคืนทุกอย่างที่ครอบครัวเธอเคยทำไว้ ! "

"ถ้าฉันไม่จัดการพวกเธอให้ราบเป็นหน้ากลอง ฉันก็ไม่ใช่เหออวี่จู้แล้ว ! "

เขาพูดด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว ดวงตาที่จ้องมองเธอนั้นดุดันจนฉินหวยหรูเย็นวาบไปทั้งร่าง

เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะพูดเสียงแข็ง "ฮึ ! ฉันก็รอดูอยู่เหมือนกัน ! "

เมื่อได้คำตอบแล้ว เธอก็ไม่กล้ายืนอยู่นาน รีบหันหลังเดินกลับเข้าบ้านทันที

เธอกลัว...กลัวว่าเหออวี่จู้จะคลั่งขึ้นมาจริง ๆ แล้วทำร้ายเธอ

เหออวี่จู้มองตามแผ่นหลังของฉินหวยหรูอย่างเย็นชา แววตาที่ฉายออกมาท่ามกลางความมืดนั้น...ช่างน่ากลัว

เขาตักน้ำจนเต็มกะละมัง แล้วหิ้วกลับเข้าไป

ด้านฉินหวยหรูที่กลับถึงห้อง เธอรีบตบอกเหมือนจะระบายความกลัวออกมา หอบหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องด้านใน

เจี่ยตงซวีที่ยังเกาตัวอยู่ สภาพของเขาน่าสงสารเหลือเกิน

ผิวหนังแดงเป็นปื้น มีรอยเลือดซึมให้เห็น เพราะเขาเกาจนถลอก

ใครที่เคยโดนยุงกัด โดยเฉพาะยุงลายตัวใหญ่ ๆ คงเข้าใจดีว่าความคันนั้นมันทรมานขนาดไหน

เจี่ยตงซวีอ้าปากคราง เกาไปด่าไปในใจ แต่ก็ยังไม่ลืมเรื่องสำคัญ

"เป็นไงบ้าง ? ไปถามมาแล้วใช่ไหม ? "

"เขาพูดถึงจดหมายนั่นหรือเปล่า ? "

เขายังคงถามด้วยความคาใจ

ฉินหวยหรูมองเขาอย่างไร้ความสงสาร กลับรู้สึกสะใจเล็ก ๆ ที่เห็นเขาทรมานแบบนี้...

ในบ้านตระกูลเจี่ย ชีวิตของฉินหวยหรูไม่มีคำว่า “ลูกสะใภ้” อยู่เลยจริง ๆ เธอเหมือนเป็นแค่คนรับใช้ในบ้าน ใช้งานตามใจชอบ ถูกด่า ถูกตบตีเป็นเรื่องปกติ แม้จะเข้ามาในฐานะภรรยาของเจี่ยตงซวี แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับเครื่องมือระบายอารมณ์ของแม่ลูกคู่นี้

“พูดสิ !” เจี่ยตงซวีคำรามด้วยเสียงหงุดหงิด

“เฟิงเจ๋อหยวนได้รับจดหมายร้องเรียนแล้ว” ฉินหวยหรูพูดพลางเม้มปาก “และไอ้โง่ก็รู้เรื่องแล้วด้วย ตอนนี้คงกำลังตรวจสอบว่าจริงหรือไม่…”

“เขายังขู่อีกว่า ถ้าถูกไล่ออกเพราะจดหมายนั่น เขาจะฆ่าพวกเราให้หมดทั้งบ้าน !”

“หน้าตาเขาตอนพูดนี่จริงจังมากเลยนะ ไม่ได้ล้อเล่นเลย…ตงซวี ฉันว่าคุณควรรีบไปปรึกษาอาจารย์ หาทางป้องกันไว้ก่อนจะดีกว่า”

เจี่ยตงซวีถึงกับชะงัก หันขวับมาถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เดี๋ยว ๆ เขารู้ได้ไงว่าจดหมายนั่นเป็นเราส่ง ? หรือว่า…เธอเผลอพูดอะไรออกไป ?”

“เขาไม่โง่หรอกน่า” ฉินหวยหรูรีบแก้ตัว “ฉันแค่พูดถึงว่าเขาไปทำอาหารที่โรงงานรีดเหล็ก เขาก็จับทางได้ทันทีว่าเราต้องมีเอี่ยวแน่นอน”

“อีกอย่างนะ ถ้าเป็นคุณ แล้วจู่ ๆ มีคนมาจี้ถามเรื่องแบบนี้ คุณจะไม่สงสัยเลยเหรอว่าใครส่ง ?”

“จริง ๆ ถ้าพวกคุณไม่รีบจี้ถาม เขาอาจจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำ !”

เธอพูดพลางถอนหายใจ ดูเหมือนจะตำหนิเขาอยู่กลาย ๆ

เจี่ยตงซวีฟังแล้วก็เริ่มเข้าใจ แต่ไม่ได้แสดงท่าทีเห็นใจแม้แต่น้อย กลับตอกกลับอย่างไม่พอใจ “เธอรู้อะไร ! ผู้หญิงอย่างเธอไม่ต้องมายุ่งเรื่องของผู้ชาย !”

“เอ้า ! รีบมาเกาหลังให้ฉันต่อสิ คันจะตายอยู่แล้ว !”

เขาบ่นไปพลางเกาไปไม่หยุด มือแดงช้ำไปหมด

“ไอ้โง่ ไอ้หมอนี่ ให้มันมีเวลาอีกสองสามวัน เดี๋ยวมันโดนไล่ออกเมื่อไหร่ ฉันอยากดูจริง ๆ ว่ามันจะยังปากดีได้อีกไหม !”

“ยังจะขู่ฆ่าครอบครัวฉันอีก ! อยากรู้จริงว่ามันมีปัญญาขนาดไหน !”

เจี่ยตงซวีแค่นยิ้มเย็นชา พลางเหยียดเสียงหัวเราะ เขาไม่เชื่อว่าเหออวี่จู้จะกล้าทำอะไรได้จริง

“โอ๊ย ! เกาเบา ๆ หน่อยสิ ! เธอจะถลกหนังฉันเลยหรือไง !”

ฉินหวยหรู: “...”

ในขณะเดียวกัน ที่อีกด้านของซื่อเหอหยวน

เหออวี่จู้กลับมาที่ห้องของตัวเอง หลังจากเช็ดตัวด้วยน้ำเย็นจนสะอาดหมดจด เขาก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก

“อ่า...หน้าร้อนแบบนี้ ได้เช็ดตัวด้วยน้ำเย็น ช่างสบายอะไรขนาดนี้ !”

เขาระบายลมหายใจยาว เทน้ำในกะละมังทิ้งหน้าประตู ปล่อยให้น้ำระเหยไปกับอากาศ แล้วก็ปิดประตูเข้าห้อง ถอดเสื้อนอกออก เหลือเพียงเสื้อบาง ๆ พิงหมอนนุ่ม ๆ อย่างสบายอารมณ์

เขาหยิบหนังสือภาษาอังกฤษขึ้นมา จุดบุหรี่ สูบไปอ่านไป เสียงอ่านเบา ๆ ดังขึ้นในห้องเงียบ ๆ ค่าประสบการณ์ของทักษะภาษาอังกฤษค่อย ๆ เพิ่มขึ้น

เหลืออีกแค่ 70 แต้มเท่านั้น ก็จะอัพเลเวลเป็นระดับ 5 ได้แล้ว

เขาประเมินคร่าว ๆ ว่าถ้าอ่านไปเรื่อย ๆ อีกไม่ถึงสองชั่วโมง ประมาณเที่ยงคืนก็น่าจะสำเร็จ

แม้จะไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ด้วยร่างกายที่ฝึกฝนด้วยศิลปะการต่อสู้แบบจีน เขาก็ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง ไม่รู้สึกอ่อนเพลียแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม พอเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ การนอนอ่านหนังสือบนเตียงก็ทำให้ง่วงได้ในที่สุด

ประมาณเที่ยงคืน ดวงตาของเขาก็ปิดลงอย่างช้า ๆ หลับไปโดยไม่รู้ตัว...

แม้ระบบจะส่งเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในตอนนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ยิน แม้กระทั่งไฟในห้องยังเปิดอยู่ เขาก็ไม่ได้ลุกไปปิด

...

กระทั่งดึกสงัด เหออวี่จู้รู้สึกปวดฉี่จนนอนไม่ได้ เขาลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ กลับมานอนต่อแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น

ตอนเช้า แสงแดดสาดเข้ามาในห้อง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สูบบุหรี่ชั้นดีที่หลัวปั่นเฉิงให้มา

ขณะที่สูบบุหรี่นั้น เขาก็เปิดหน้าจอระบบขึ้นมาตรวจสอบบันทึกจากเมื่อคืน

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี ทักษะภาษาอังกฤษของเจ้าของร่างเพิ่มเป็นระดับ 5

ได้รับรางวัล: พื้นที่ระบบเพิ่มขึ้น 5 ลูกบาศก์เมตร, บัตรประสบการณ์ x10]

“โอ้โห…” เขาถึงกับอุทาน รีบลุกขึ้นนั่งทันที หยิบบุหรี่ไว้ในปาก แล้วเปิดพื้นที่เก็บของในระบบ

เขาเห็นการ์ดใบเล็ก ๆ สิบใบวางอยู่เงียบ ๆ

[บัตรประสบการณ์: ใช้กับทักษะใดก็ได้ ได้รับค่าประสบการณ์ +50 คะแนน]

ถึงแม้แต้มจะไม่เยอะ แต่รวมสิบใบก็ได้ 500 คะแนน

เท่ากับการอัพหนึ่งทักษะจากระดับ 3 ไป 4 ได้พอดี ! เขาจึงกดดูสถานะตัวเองตอนนี้

การทำอาหาร: Lv.7 (1520/10000)

งานบ้าน: Lv.4 (148/1000)

ปิกวก: Lv.3 (320/500)

ปาจี้: Lv.3 (320/500)

ภาษาอังกฤษ: Lv.5 (3/3000)

ภาษารัสเซีย: Lv.3 (100/500)

งานไม้: Lv.1 (12/100)

พื้นที่ระบบ: 21 ลูกบาศก์เมตร

ไอเทม: บัตรประสบการณ์ x10

เขาคิดครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจใช้บัตรประสบการณ์ 8 ใบกับศิลปะการต่อสู้ ปิกวก 4 ใบ + ปาจี้ 4 ใบ

ทำให้ทั้งสองทักษะอัพเป็น ระดับ 4 ทันที !

ทันใดนั้นเอง…ความรู้สึกแปลกประหลาดก็พุ่งขึ้นในร่าง

เหมือนคลื่นพลังไหลเวียนไปทั่ว เสียงในหัวเงียบลง ดวงตาหลับพริ้ม

เมื่อรู้สึกตัวอีกที พลังของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แค่กำหมัดเบา ๆ ก็สัมผัสได้ถึงแรงอัดที่แตกต่างจากเดิม

จากหมัดที่เคยหนัก 200 กิโลกรัม ตอนนี้เหมือนพุ่งทะลุไปที่ 400 กิโลกรัม !

“โห…แบบนี้ ถ้าฉันเป็นนักมวยอาชีพ จะต้องโกยแชมป์โลกได้แน่ ๆ !”

“ซัดทีเดียว น็อกยกแรก !”

“อาจได้บันทึกในกินเนสส์ก็ได้มั้ง ?”

เขาหัวเราะเบา ๆ ขณะนึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่ได้ยินเรื่องพระพุทธรูปไม้ท่อนเดียวบันทึกลงในกินเนสส์บุ๊ค

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลางโยนบุหรี่ทิ้ง แล้วลุกขึ้นยืนกลางห้อง สวมแค่กางเกงใน ไม่สวมเสื้อ ตั้งท่าฝึกศิลปะการต่อสู้อย่างจริงจัง

ปิกวก ปาจี้ หมัด หมุน กระทืบ เสียงร้องฮึบฮั่กดังก้องในห้องเล็ก ๆ

แม้จะเป็นเพียงร่างเล็ก ๆ แต่พลังในร่างเขากลับไม่ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว…