บทที่ 37  ช่องทางทำเงินใหม่ ส่งตำแหน่งพนักงานประจำให้ถึงมือ !

บทที่ 37  ช่องทางทำเงินใหม่ ส่งตำแหน่งพนักงานประจำให้ถึงมือ !

หลัวปั้นเฉิงถึงกับมึนตึ้บ ! แต่เดิมเขาก็แค่จะมาตามตัวพ่อครัวใหม่ เพราะเหอต้าชิงดันหนีตามแม่ม่ายไปไม่ลาสักคำ เลยต้องหาคนมาเสียบตำแหน่งแทนด่วน ๆ

แต่ไหงไป ๆ มา ๆ หาพ่อครัวกลายเป็นได้ล่ามมืออาชีพเฉย ?

บทมันแปลกไปแล้วนะ ! นี่เขาเอาบทผิดมาหรือเปล่า ? หรือหลงกองถ่ายมาผิดเรื่อง ?

สถานที่นี่ก็ใช่เฟิงเจ๋อหยวน คนที่ตามตัวมาก็ใช่เหออวี่จู๋ พ่อครัวที่เขาเคยกินฝีมือแล้วติดใจ แต่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน !

แค่พริบตาเดียว เจ้าเด็กนี่กลายเป็นดาวเด่นประจำวงสนทนา จากพ่อครัวกลายเป็นล่ามสื่อสารสองภาษา !

โอ้ ใช่สิ ต้นเหตุทั้งหมดมันก็เพราะไอ้ผู้จัดการขี้เม้าท์นั่นแหละ ถ้าไม่เปิดปากแนะนำซะดิบดี เขาก็ได้ตัวเหออวี่จู๋ไปคนเดียวแล้ว !

ไม่ต้องมาแย่งกันแบบนี้ให้หงุดหงิดหรอก ! แต่ก็เอาเถอะ... ถึงตอนนี้จะมานั่งเสียดายก็สายไปเสียแล้ว

หลัวปั้นเฉิงทำได้แค่ยิ้มขื่น ๆ ก่อนจะกลั้นใจพูดเสียงดังให้ดูใจป้ำที่สุด “ทุกคนเป็นเพื่อนเก่ากันมาหลายปี หาคนแปลภาษาเก่ง ๆ แบบนี้ไม่ง่ายเลย”

“ถ้าอยากได้ตัว ‘เสี่ยวจู้’ ไปช่วยงานล่ะก็ ฉันยินดีให้เลย ! แค่เขาตอบตกลง ฉันไม่มีข้อขัดข้องใด ๆ ทั้งสิ้น !”

ประโยคนั้นเรียกเสียงหัวเราะอย่างพอใจจากเหล่าผู้ประกอบการทั้งห้อง แต่ละคนก็หันขวับไปหาเหออวี่จู๋ทันที ก่อนจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “เสี่ยวจู้ ! รับงานแปลนี้เถอะ ! พวกเรารับรองเลยว่าไม่เอาเปรียบ !”

“ราคามาตรฐานตอนนี้นะ มีอยู่สามเรท ตามคุณภาพและความยากของเอกสาร 1 หยวน, 3 หยวน และ 5 หยวนต่อพันตัวอักษร !”

ชายคนหนึ่งพูดพร้อมชูสามนิ้ว “เราให้ราคากลางเลย ! พันตัวอักษรให้ 3 หยวน ! แค่แปลให้ได้เท่านั้นเอง รับไหมล่ะ ?”

โดยทั่วไป คู่มือเครื่องจักรธรรมดาก็มีราว ๆ พันถึงสามพันคำ แต่ถ้าเป็นพวกเครื่องแม่นยำระดับสูง ก็ไม่มีที่สิ้นสุด หมื่นคำยังน้อยไป แปลทั้งอาทิตย์ก็ไม่จบ !

แล้วลองคิดดูสิ พันคำ 3 หยวน แค่แปลหนึ่งเล่ม ก็ได้เงินตั้งแต่ 3 หยวนไปจนถึงสิบกว่าหยวนแล้ว !

สำหรับเหออวี่จู๋ที่สกิลภาษากำลังพุ่ง แบบนี้แค่ใช้เวลาประมาณ 20 นาที ก็แปลเสร็จไปหนึ่งเล่มแล้ว !

...

เหออวี่จู๋พยักหน้า แต่ก็ไม่ได้ตอบรับเต็มปาก เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นคงและตรงไปตรงมา

“ได้ครับ แต่ผมไม่สามารถแปลเต็มเวลาให้ได้ ผมยังมีหน้าที่อื่น ต้องใช้เวลาทำอย่างอื่นด้วย เลยขอแปลเฉพาะเวลาว่าง”

“ดังนั้นความเร็วอาจจะไม่ได้ไวมาก แต่โดยเฉลี่ย ผมแปลได้วันละประมาณห้าพันคำครับ”

ห้าพันคำ เท่ากับวันละ 15 หยวน ! ฟังดูเหมือนไม่เยอะ ? ไม่เลย ! คนทำงานโรงงานทั่วไปทั้งวันยังได้ไม่ถึงนี่ด้วยซ้ำ !

เรียกว่าใครรู้…มีสิทธิ์อ้าปากค้างจนกรามค้าง !

นี่มันไม่ใช่แค่ทำเงินแล้ว แต่มันคือ ‘ตักเงิน’ เข้ากระเป๋าต่างหาก !

ชายคนหนึ่งถึงกับหัวเราะลั่น “เสี่ยวจู้ ! ถ้าแปลได้คุณภาพดี ฉันพร้อมจ่ายให้พันคำ 5 หยวนเลยก็ยังได้ ! ขอแค่เร็ว ขอแค่แปลแม่น ฉันยอมควักหมดกระเป๋า !”

พวกพ่อค้าเหล่านี้ พูดจริงทำจริง พวกเขารู้ว่าเวลาคือเงิน ใครช่วยให้ของเดินหน้าได้เร็วขึ้น… ราคายังไงก็จ่ายไหว !

“เรื่องคุณภาพ ผมกล้ารับประกันครับ”

“ถ้ามีเอกสารเทคนิคแนบมาด้วย จะช่วยให้ผมแปลได้ตรงมากยิ่งขึ้น”

“แต่ช่วงสองสามวันนี้ ผมติดภารกิจเล็กน้อย ขอเริ่มต้นงานในสุดสัปดาห์นี้แทนได้ไหมครับ”

“บ้านผมอยู่ชุมชนเหอหยวน 98 กลางลานตรงกลางของชุมชน ใครจะส่งเอกสารมาก็ส่งไปที่นั่นได้เลยครับ”

พูดจบ เหออวี่จู๋ก็รู้สึกหัวใจฟูฟ่อง เขากำลังมองหาวิธีหาเงินอยู่พอดี ! เดิมกะจะไปฝึกตกปลา จะได้จับปลามาขายเลี้ยงปากท้อง แต่พอเจอโอกาสทองแบบนี้ เขาก็เข้าใจทันทีว่า.....

วันที่ไปห้องสมุดลงเรียนสองภาษานั้น คือวันที่เขาทำการตัดสินใจได้ถูกที่สุดในชีวิต !

นั่งอยู่บ้าน สบาย ๆ แปลเอกสาร จิบชา ลมพัดเย็น แล้วเงินก็ไหลมาเป็นน้ำ

มีอะไรมีความสุขกว่านี้ได้อีกไหม ?

“โอเค งั้นก็ตกลงตามนี้ !”

“สุดสัปดาห์นี้เราจะเอาเอกสารไปให้ด้วยตัวเอง !”

เมื่อทุกคนยืนยันเสร็จ พวกเขาก็หันมองหลัวปั้นเฉิงอีกครั้ง พร้อมเอ่ยล้อเลียนว่า “เหล่าหลัว ! ทีนี้นายยังมีเรื่องอะไรอยากจะพูดกับเสี่ยวจู้อีกไหมล่ะ ?”

หลัวปั้นเฉิงยิ้มขื่น ยังไม่ทันจะตอบ เหออวี่จู๋ก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “ประธานหลัว ผมพอจะเดาออกครับว่าท่านมาหาผมทำไม น่าจะเกี่ยวกับ...เรื่องทำกับข้าวใช่ไหมครับ ?”

เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ อย่างคนที่อ่านใจคนได้ทะลุ

หลัวปั้นเฉิงถึงกับหัวเราะ ไม่ได้ตกใจหรืออึ้งเลย เขารู้ดีว่า…ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา

คนที่สามารถเรียนรู้สองภาษา ไม่มีทางเป็นคนธรรมดาแน่ ๆ !

“ใช่แล้ว เสี่ยวจู้”

“จะไม่ปิดบังเลยนะ เมื่อก่อนที่โรงงานเหล็กของเรา ก็เพราะพ่อของนาย ทำให้ชื่อเสียงเรื่องอาหารในโรงงานเราดังไปทั่ว”

“แขกมาก็ชมทุกคน ทำให้เราตกลงเจรจาได้หลายสัญญาใหญ่ ๆ”

“แต่ตอนนี้เขาจากไปกะทันหัน ฉันก็ยังหาใครมาทดแทนไม่ได้เลย…”

“วันนี้จึงมาขอด้วยใจจริง อยากเชิญนายเข้าร่วมเป็นพนักงานประจำของโรงเหล็ก รับช่วงต่อจากพ่อของนายตำแหน่งเดิมเป๊ะ ๆ”

น้ำเสียงของเขาจริงใจ ในแววตายังแฝงความคาดหวังไว้ชัดเจน...

แม้แต่ตอนนี้ มูลค่าของเหออวี่จู้ก็ไม่ได้อยู่แค่ที่การทำอาหารอีกต่อไป เขายังสามารถแปลภาษาได้อีกด้วย คนเก่งครบเครื่องแบบนี้ ถ้าไม่รีบคว้าไว้ให้แน่น ก็ช่างน่าเสียดายนัก !

“ขอบคุณท่านประธานหลัวที่เมตตา แต่...คงไม่ได้จริง ๆ ครับ ขอพูดตรง ๆ เลยว่า วันนี้เพิ่งครบสามปีฝึกงาน ได้ขึ้นเตาเป็นทางการวันแรกเองครับ”

“แถมอาจารย์ของผมยังยอมแหกกฎให้ผมได้ค่าแรงเท่ากับพนักงานประจำอีกต่างหาก ผมไม่อยากทำให้ท่านผิดหวัง”

“เพราะงั้น สำหรับคำเชิญของท่าน ผมต้องขออภัยจริง ๆ ครับ”

คำพูดนี้ทำให้ท่านประธานหลัวรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่กลับรู้สึกนับถือในตัวคนตรงหน้าแทน เพราะไม่ว่าเวลาไหน คนที่มีคุณธรรม รู้คุณคน ย่อมเป็นผู้ที่ควรได้รับความเคารพเสมอ

“นายช่างเป็นคนมีน้ำใจจริง ๆ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ งั้นฉันคงต้องไปหาทางออกเองอีกทีแล้วล่ะ”

ท่านประธานหลัวถอนหายใจ กล่าวด้วยน้ำเสียงยอมรับในชะตากรรม แต่เหออวี่จู้กลับไม่ปล่อยให้ความเงียบครอบงำ

“ท่านประธานหลัวครับ ถึงผมจะไม่สามารถไปทำงานที่โรงงานเหล็กได้ แต่ถ้าท่านมีแขกที่ต้องการรับรองเป็นพิเศษ...”

“ขอแค่โทรมาหาผม ถ้าผมไม่ติดงาน ผมยินดีไปช่วยครับ”

“ผมจะทิ้งเบอร์ของร้านไว้ให้ ถ้าต้องการเมื่อไหร่ก็โทรมาได้เลย ถ้าผมพอมีเวลาว่าง ผมจะไปทันทีแน่นอนครับ”

จากที่หมดหวังไปแล้ว ประธานหลัวกลับยิ้มกว้างออกมาในทันใด “ต้องการแน่นอน ! ต้องการมากเลยด้วย !”

“ขอบคุณมากนะเสี่ยวจู้ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่มีทางใช้งานนายฟรี ๆ แน่นอน ฉันจะให้ค่าตอบแทนที่เหมาะสม รับรองนายจะต้องพอใจ !”

เหออวี่จู้ยิ้มบาง ๆ อย่างพึงพอใจในใจ รายได้อีกทางหนึ่งที่เปิดขึ้นมาแล้ว มือหนึ่งแปลเอกสาร มือหนึ่งรับรองแขกโรงงาน แค่นี้ก็เพียงพอให้ชีวิตของเขาในตอนนี้เป็นอิสระได้แล้ว

“หลังครัวยังวุ่นอยู่ ถ้าทุกท่านไม่มีอะไรสั่งเพิ่มเติม ผมขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะครับ”

“หากมีอะไรเรียกใช้เพิ่มเติม บอกคนมาเรียกผมได้เลย”

เมื่อพูดคุยกันจบลง เหออวี่จู้จึงขอตัวกลับไป ทุกคนพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม

โดยเฉพาะบรรดาเพื่อนของประธานหลัว พากันยินดีที่มาในวันนี้  ตอนแรกก็นึกว่าแค่จะได้มากินของอร่อย ไม่คาดคิดว่าจะได้รู้จักกับสุดยอดนักแปลอีกด้วย !

สามารถแปลเอกสารคู่มือภายในวันเดียว ! แถมคุณภาพยังเชื่อถือได้ เรื่องที่เมื่อก่อนนึกฝันก็ยังไม่ได้ กลับกลายเป็นจริงในวันนี้

แม้ว่าราคาจะดูสูงนิดหน่อย แต่เมื่อเทียบกับความเร็วของหน่วยงานรัฐแล้ว บอกได้คำเดียวว่า “คุ้ม !”

ไม่มีใครสักคนรู้สึกว่าขาดทุนเลย

หลังดื่มสามรอบ กินอาหารคาวห้ารอบ ประธานหลัวก็ลุกขึ้น อ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่แท้จริงแล้ว เขาตรงไปหาผู้จัดการใหญ่ของร้าน ขอให้ช่วยไปตามเหออวี่จู้ออกมาอีกครั้ง

เหออวี่จู้ออกมาจากครัว เห็นประธานหลัวยืนสูบบุหรี่อยู่เพียงลำพัง

“ท่านประธานหลัว เรียกผมมามีอะไรจะสั่งหรือครับ ?”

ได้ยินเสียงเรียก ท่านประธานหลัวหันกลับมายิ้มด้วยท่าทีอบอุ่น

“เสี่ยวจู้ เมื่อกี้ในห้องมีคนเยอะ เลยไม่สะดวกจะพูดบางเรื่อง คืออย่างนี้ เพื่อเป็นการขอบคุณในความช่วยเหลือของนาย”

“ฉันตัดสินใจจะมอบตำแหน่งพนักงานประจำที่โรงงานเหล็กให้นายหนึ่งตำแหน่ง”

“นายจะจัดการอย่างไรก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะให้คนส่งใบรับรองมาให้นายถึงที่”

“ขอให้นายรับไว้เถอะ อย่าเกรงใจเลยนะ !”