บทที่ 32 ลาออกจากงาน มีงานด่วนเข้ามา !
บทที่ 32 ลาออกจากงาน มีงานด่วนเข้ามา !
บทที่ 32 ลาออกจากงาน มีงานด่วนเข้ามา !
ในขณะที่เหออวี่จู้ได้กลายเป็นพนักงานประจำที่ “เฟิงเจ๋อหยวน” อย่างเป็นทางการ และกำลังเตรียมจะเลี้ยงข้าวเพื่อนร่วมงานที่บ้านในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ ทางด้านเหอต้าชิง หลังจากไปส่งอวี่สุ่ยที่โรงเรียนอนุบาลเสร็จ ก็เดินเตร่เข้าไปในโรงงานเหล็กอย่างไม่รีบร้อน
เขาเดินเข้าไปในโรงอาหาร มองดูภาพของคนงานที่กำลังยุ่งวุ่นวายกันอยู่ ในใจกลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง
ก็แน่นอนล่ะ เขาทำงานที่นี่มาหลายปี จะไม่ผูกพันเลยก็เป็นไปไม่ได้ แถมยังใช้ชีวิตในที่นี่ได้อย่างสุขสบาย
เขาเป็นคนดูแลในครัว แทบไม่ต้องทำงานหนักอะไร แม้แต่ผู้อำนวยการโรงอาหารก็ยังต้องพูดจาให้เกียรติกับเขา เรียกได้ว่ามีหน้ามีตา
งานจริง ๆ ที่เขาต้องลงมือทำ ก็มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นก็คือตอนที่หลัวปั้นเฉิงจะเลี้ยงรับรองแขก เขาถึงจะลุกขึ้นมาทำกับข้าวสักมื้อ
ไม่อย่างนั้น ส่วนใหญ่ก็มาโรงงานตอนเช้า นั่งดื่มชา สูบบุหรี่ ฆ่าเวลาไปวัน ๆ ตกเย็นก็กลับบ้าน พร้อมกับห่อกับข้าวเหลือจากโรงอาหารกลับไปสองกล่อง
หากไม่เจอ "แม่ม่ายไป๋" เข้า เขาก็คงคิดจะทำงานที่นี้ไปเรื่อย ๆ
แต่ก็อย่างว่า... แม่ม่ายไป๋นั้นช่างยั่วเย้าเกินห้ามใจ ไม่เพียงแค่มีของกินของดื่มดี ๆ ยังมีความหอมหวานที่เขารอมานานหลายปี
หลังจากต้องอดมานาน ในที่สุดเขาก็ได้กินของดีสักที มันยากเกินจะหักห้ามใจจริง ๆ
ถ้าเป็นแค่ “เนื้อ” ธรรมดาทั่วไป เขาอาจจะยังสามารถอดกลั้นได้ แต่ “เนื้อ” ของแม่ม่ายไป๋นั้น... ช่างหอมหวานเกินต้าน ราวกับเมนู “พระกระโดดกำแพง” อย่างไรอย่างนั้น
พอได้ลิ้มรสแค่ครั้งเดียว ก็ไม่อาจถอนตัวได้อีกเลย เขาอยากจะกินมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า !
“หวังว่าอวี่จู้กับอวี่สุ่ยจะไม่โกรธเกลียดฉัน โดยเฉพาะอวี่สุ่ย...”
“แต่อย่างน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉันก็อดทนทำงานเพื่อพวกเขา ถือว่าทำหน้าที่พ่อได้พอสมควรแล้วต่อไปถ้าไปอยู่ที่เป่าติ้งแล้วชีวิตดีขึ้น ฉันจะส่งเงินมาให้พวกเขาใช้เยอะ ๆ ทุกเดือน”
ในใจของเขาก็ได้แต่หาเหตุผลมาแก้ตัวกับตัวเอง ก่อนจะหยิบจดหมายลาออกจากกระเป๋า เดินออกจากโรงอาหาร มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของหลัวปั้นเฉิง
ไม่นาน เหอต้าชิงก็นั่งอยู่บนโซฟา สูบบุหรี่ดี ๆ ที่อีกฝ่ายหยิบให้ จิบชาดี ๆ ที่อีกฝ่ายชงด้วยตัวเอง
ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอีกครั้งว่า ก็คงมีแค่ที่นี่เท่านั้น ที่เขาจะได้รับการปฏิบัติอย่างดีแบบนี้ หากเป็นที่อื่น คงไม่ต้องหวัง
แต่พอคิดถึงใบหน้าสวย ๆ หวาน ๆ ของแม่ม่ายไป๋ และรูปร่างที่ชวนหลงใหลนั้น ความลังเลที่เคยมีก็กลับแน่วแน่ขึ้นมาอีกครั้ง
“อาจารย์เหอ มาตั้งแต่เช้า มีธุระอะไรหรือครับ ?”
หลัวปั้นเฉิงอายุสี่สิบกว่า ใบหน้าผอมบาง แต่ดูสุขุมรอบคอบ การพูดการจาแต่ละคำแสดงถึงความไม่ธรรมดา แววตาคมชัด เต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดแบบนักธุรกิจ
“ท่านประธานหลัว วันนี้ผมมาเพื่อแจ้งเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งครับ”
“พูดตรง ๆ ผมต้องขอโทษท่านด้วย เพราะผมตัดสินใจจะลาออกจากงาน”
“นี่คือจดหมายลาออกของผม รบกวนท่านช่วยพิจารณาด้วยครับ”
เหอต้าชิงยื่นจดหมายลาออกให้ พร้อมกับฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
เหตุผลของการลาออก มันพูดออกมาตรง ๆ ไม่ได้จริง ๆ จะมีใครหน้าไหนยอมรับว่า ลาออกจากงานดี ๆ แบบนี้ ทิ้งลูกชายลูกสาว เพื่อจะหนีตามแม่ม่ายไปอยู่เป่าติ้ง
ถึงแม้ว่าเขาจะเดินออกไปอย่างเปิดเผย แต่ใคร ๆ ก็ต้องซุบซิบกันอยู่ดี
ทว่าในตอนนี้ เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว อยากให้รีบดำเนินเรื่องให้เสร็จ พรุ่งนี้เคลียร์งานให้เรียบร้อย แล้ววันมะรืนก็จะเดินทางไปเป่าติ้งกับแม่ม่ายไป๋ทันที
“อาจารย์เหอ คิดดีแล้วใช่ไหม ? จะตามเธอไปอยู่เป่าติ้งจริง ๆ เหรอ ? ไม่ลองพิจารณาดูอีกสักหน่อยเหรอ ?”
ในฐานะผู้บริหารโรงงาน หลัวปั้นเฉิงจะไม่มีหูไม่มีตาได้ยังไง เรื่องราวต่าง ๆ ภายในโรงงาน เขารู้หมดทุกฝีก้าว ยิ่งเหอต้าชิงเป็นพ่อครัวคนโปรดที่เขาไว้ใจ เขายิ่งต้องรู้เรื่องชัดเจน
ตั้งแต่เรื่องเริ่มแพร่กระจาย เขาก็รู้หมดแล้ว พอเห็นเหอต้าชิงเอาจดหมายลาออกมาวางตรงหน้า เขาก็ไม่ถามสาเหตุอะไรให้เสียเวลา เพราะต่างฝ่ายต่างก็รู้กันดีอยู่แล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพูดกล่อมอีกรอบ
เหอต้าชิงตอบกลับอย่างหนักแน่น “คิดดีแล้วครับ !”
“ครึ่งชีวิตผมเดินเดียวดาย เลี้ยงลูกสองคนแบบเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ กว่าจะเจอใครสักคนที่รู้ใจ ไม่ง่ายเลยนะ หวังว่าท่านประธานหลัวจะเข้าใจ ขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้คุณผิดหวัง แต่ก่อนจากกัน ผมอยากฝากคนหนึ่งไว้ให้คุณ ถือเสียว่าเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมช่วยได้”
“ลูกชายผม เหออวี่จู้ ตอนนี้เป็นพ่อครัวรองที่ร้านอาหารเฟิงเจ๋อหยวน ถนัดอาหารเสฉวน แถมพอรู้วิธีทำอาหารตระกูลถาน เป็นศิษย์ของอาจารย์หลี่เว่ยกั๋ว พ่อครัวชื่อดังอาหารเสฉวน หากวันหลังคุณมีงานเลี้ยง ก็เรียกเขามาช่วยได้”
“สุดท้ายก็อยู่ที่คุณตัดสินเองนะ ผมแค่ฝากฝังคนเก่ง ไม่อยากให้คุณลำบากหาพ่อครัวใหม่ตอนผมลาออกกะทันหัน”
เหอต้าชิงพูดอย่างตรงไปตรงมา พร้อมยื่นคำแนะนำสุดท้าย
หลัวปั้นเฉิงฟังจบก็พยักหน้าสบายใจ “ตกลง ในเมื่อคุณตั้งใจจะไป ผมคงไม่รั้ง คนเรามีกิเลส มีรักเป็นเรื่องธรรมดา ผมเข้าใจ”
“ไหน ๆ ก็รู้จักกัน ผมคงไม่ให้คุณทำงานฟรี เดือนนี้กับเดือนก่อนผมจะจ่ายเต็มให้เลย เดี๋ยวผมบอกฝ่ายบัญชี คุณไปทำเรื่องลาออกได้เลย”
ได้ยินดังนั้น เหอต้าชิงก็ไม่เกรงใจ เพราะตอนนี้เงินในมือเขาเหลือไม่ถึงสองพันหยวน หลังเพิ่งให้ลูกชายห้าร้อย ถ้าได้เงินเดือนสองเดือนเต็ม ๆ อีกกว่าร้อยหยวน ก็ช่วยแก้ขัดได้มาก
“ขอบคุณท่านประธาน งั้นผมขอลา”
“ขอให้ทุกอย่างราบรื่นนะ อาจารย์เหอ”
“ขอบคุณครับ !”
ชายชราโค้งลาแล้วออกไปจัดการเอกสารลาออก
…
สายลมพัดพาเวลาเข้าเที่ยง ห้องครัวของเฟิงเจ๋อหยวนเริ่มคึกคัก มือมีดตะหลิวปะทะกระทะเป็นจังหวะเพลงเหล็ก
เหออวี่จู้ยืนประจำเตาสอง กำลังผัด “มันฝรั่งเส้นเปรี้ยวเผ็ด” กลิ่นพริกกับน้ำส้มสายชูฉุนหอมทั่วครัว
ตามแผนของหัวหน้าพ่อครัวหลี่เว่ยกั๋ว เขาตั้งใจจะให้ศิษย์ใหม่อย่างเหออวี่จู้เริ่มจาก “เมนูพื้นฐาน” ก่อน ยังไม่ให้แตะพวกเมนูเสฉวนขั้นสูงที่ต้องอาศัยฝีมือจัดจ้าน แต่หลังจากชิมอาหารสามจานที่ลูกศิษย์ทำเมื่อเช้า หลี่เว่ยกั๋วก็มั่นใจว่าฝีมือหมอนี่ไม่ได้ด้อยไปกว่ามือหนึ่งเตาใหญ่เลย
วันนี้ไม่รู้โชคดีหรือเคราะห์ดี ตั้งแต่สิบโมงครึ่งลูกค้าเริ่มทะยอยเข้าร้าน แถมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กระดาษออเดอร์กองพะเนินจนเตาใหญ่เริ่มทำไม่ทัน หัวหน้าพ่อครัวหลี่เหลือบดูแล้วก็ถอนหายใจ ก่อนหยิบใบสั่งส่วนหนึ่งวางตรงหน้าเหออวี่จู้
“นี่อะไรหรือครับอาจารย์ ?”
เหออวี่จู้ชะล้างกระทะ เทมันฝรั่งเส้นใส่จานอย่างคล่อง ก่อนยกเมนูขึ้นดูด้วยความสงสัย
“คนอื่นไม่ทันแล้ว ฉันมั่นใจในฝีมือแก”
“ใบสั่งพวกนี้ แกจัดการ !”
“แต่ห้ามทำพังเด็ดขาดนะ !”
คำครูคือคำสั่ง จะให้เขาปฏิเสธได้อย่างไร ? ไหน ๆ ก็เบื่อเมนูพื้นฐานเต็มที นี่แหละโอกาสอวดฝีมือของจริง !
“ไม่ต้องห่วงครับอาจารย์ !”
“ผมรับประกันไม่ขายหน้า !”
พูดจบ เขาหันไปตะโกนเรียกหวังเฉียง ลูกมือคนสนิทเสียงดังฟังชัด
“พี่หวัง เตรียมวัตถุดิบหน่อยครับ ! ไก่ผัดพริกแห้งกงเป่า เนื้อหมูผัดเสฉวนกลิ่นปลาหอม หมูทอดสองครั้ง แล้วก็เต้าหู้หม่าโผ….”
เขาสะบัดปลายกระทะเหล็กรอไฟ เสียงเพลงแห่งครัวกำลังขึ้นทำนองใหม่ ที่ชื่อว่า “โชว์ฝีมือพ่อครัวเหอ !”