บทที่ 15 ตบหมาแก่ด้วยความเดือดดาล ด่าสาปแช่งให้ไม่มีลูกหลาน !
บทที่ 15 ตบหมาแก่ด้วยความเดือดดาล ด่าสาปแช่งให้ไม่มีลูกหลาน !
บทที่ 15 ตบหมาแก่ด้วยความเดือดดาล ด่าสาปแช่งให้ไม่มีลูกหลาน !
ตั้งแต่เจี่ยตงซวีโผล่มา เหออวี่จู้ก็เฝ้าสังเกตดูอี้จงไห่ด้วยสายตาเย็นชา เพราะเขารู้จักนิสัยของอี้จงไห่ดี คนแบบนี้ไม่มีทางยืนนิ่งดูเหตุการณ์เฉย ๆ โดยไม่ยื่นมือเข้ามา ยิ่งเกี่ยวกับเจี่ยตงซวี ลูกศิษย์หัวแก้วหัวแหวนของเขา ยิ่งไม่มีทางปล่อยไว้แน่นอน
ย้อนกลับไปตอนแรก คนที่อี้จงไห่วางแผนจะฝากชีวิตวัยชราไว้ไม่ใช่เหออวี่จู้ แต่เป็นเจี่ยตงซวีต่างหาก เขาคิดจะถ่ายทอดฝีมือทั้งหมดให้เจี่ยตงซวี ตั้งใจจะปั้นให้กลายเป็นช่างฝีมือขั้นสูง
เจี่ยตงซวีเองก็ไม่ทำให้ผิดหวัง พอพ้นช่วงฝึกงานไปสองปี ก็เลื่อนขั้นกลายเป็นช่างเหล็กระดับสองได้สำเร็จ ตามแผนของอี้จงไห่ เขาจะให้สอบเลื่อนระดับอีกครั้งในปีหน้า ถ้าสอบผ่าน ถึงจะยังไม่ถึงระดับช่างเหล็กขั้นแปด แต่ระดับกลางก็ถือว่าได้แน่นอนแล้ว
น่าเสียดาย เจี่ยตงซวีดันไม่มีดวงแบบนั้น สอบไม่ผ่านติดกันสามรอบ รอบสุดท้ายหนักสุด เพราะร้อนรนเกินไป ใช้เครื่องจักรผิดพลาดจนตายคาที่
หลังจากนั้น ฉินหวยหรูจึงได้เข้าไปทำงานแทนในโรงงานรีดเหล็ก ในชาติก่อนช่วงเวลานี้ เหออวี่จู้ได้เข้าโรงงานรีดเหล็กแล้ว เป็นถึงหัวหน้าหน่วยโรงอาหาร
อีกทั้งยังถูกอี้จงไห่ล้างสมองอยู่ตลอด ทำให้เหออวี่จู้เกิดความเห็นใจบ้านเจี่ยตงซวี่ แม่นยำกว่านั้นคือ เกิดความคิดไม่ชอบมาพากล
ฉินหวยหรูเองก็รู้อยู่เต็มอก เลยใช้ความรู้สึกนั้นหลอกล่อเขาไว้ ลากเขาไปจนถึงวาระสุดท้าย จนถูกไล่ออกจากบ้านกลางวันตรุษจีน สุดท้ายไปตายคาใต้สะพาน ไม่มีใครเก็บศพ
คิดมาถึงตรงนี้ เหออวี่จู้ก็หันไปมองอี้จงไห่ด้วยสายตาเย็นเยียบ เหมือนมองศัตรูที่ฆ่าพ่อตัวเองยังไงยังงั้น ถ้าไม่ใช่เพราะหมาแก่คนนี้ ที่เอาแต่ล้างสมองเขาเพื่อหวังให้เลี้ยงดูตอนแก่ เขาก็คงใช้ชีวิตเรียบง่าย สมศักดิ์ศรี ไม่ต้องมาจบชีวิตแบบหมาข้างถนน
แต่ผลลัพธ์คืออะไร ? เขาถูกพวกเนรคุณอย่างปั้งเกิ้งไล่ออกจากบ้านในวันปีใหม่ หนาวตายใต้สะพาน ไม่มีแม้แต่คนเอาศพไปฝัง
ทั้งหมดนี้ ต้นตอก็มาจากไอ้แก่เจ้าเล่ห์ตรงหน้าคนเดียว !
“ยังจะมีคนไม่กลัวตายอีกเรอะ ?”
“ฉันพูดแล้วใช่ไหมว่าใครเรียกชื่อเล่นฉันอีก จะได้จบแบบเจี่ยตงซวี !”
“อาจารย์อี้... ดูท่าหัวแกจะค่อนข้างแข็งนะ !”
ไม่รอให้พูดอะไรต่อ เหออวี่ก็จู้เงื้อมือขึ้นตบใส่หน้าอี้จงไห่เต็มแรงทันที
“เพี๊ยะ ! ! !”
เสียงดังสนั่นจนนกในลานตกใจบินหนี ทุกคนที่ยืนมุงถึงกับตาค้าง อี้จงไห่เองก็อึ้งไม่ต่างกัน
เขาไม่เคยโดนใครตบหน้ามาก่อนในชีวิตนี้ ในโรงงานรีดเหล็ก เขาเป็นคนตบคนอื่นเสมอ ไม่เคยมีใครกล้าตบเขา และในเรือนสี่ประสานแห่งนี้ก็เหมือนกัน เขาใช้ฐานะช่างเหล็กขั้นสูงบวกกับการหนุนหลังจากหญิงชราหูหนวก ทำให้ไม่มีใครกล้าหือแม้แต่น้อย
คนเดียวที่เขาเกรงบ้างนิด ๆ คือเหอต้าชิง แต่ก็เพราะเหอต้าชิงเป็นคนสนิทของประธานโรงงาน ไม่ใช่เพราะฝีมือแต่แม้กระทั่งเหอต้าชิง ยังไม่กล้าตบหน้าเขา !
“เจ้าโง่ ! แก”
“เพี๊ยะ ! ! !”
“ไอ้——”
“เพี๊ยะ ! ! ! !”
“เหออวี่จู้ ! ! !”
เขาตบซ้ำไปอีกสองฉาด เสียงดังปานฟ้าผ่า อี้จงไห่ทั้งโกรธทั้งอึ้ง ไม่รู้ว่าเจ็บหน้าหรือเสียหน้ามากกว่ากัน ไฟโทสะพุ่งทะลุหัวอย่างควบคุมไม่ได้
“รู้งี้ตบหน้าไปตั้งนานแล้ว ! ฉันก็มีชื่อมีแซ่นะ ไม่ได้ชื่อไอ้โง่ !”
“แกเอาแต่เรียกชื่อเล่นฉัน แล้วฉันจะตบแกผิดตรงไหนวะ ?”
“ไม่ผิดเลยสักนิด !”
“แกอย่ามามองฉันแบบนั้นนะ อาจารย์อี้”
“ถ้ามีใครมาเรียกแกว่า ไอ้อี้งั่ง ๆ แบบไม่ให้เกียรติ แกจะชอบไหม ?”
“ฉันว่าแกน่ะ คงโมโหมากกว่าฉันอีก !”
อี้จงไห่เบิกตากว้าง มองเหออวี่จู้เหมือนเห็นผี ยกมือสั่น ๆ ชี้หน้า แต่โกรธจนพูดไม่ออก
ขณะที่คนรอบข้างเริ่มซุบซิบเสียงเบา ๆ...
“เฮ้ย เซี้ย...จริงดิ เจ้าโง่ เอ้ย เหออวี่จู้แม่งกล้าตบอาจารย์อี้ !”
“อาจารย์อี้นี่ก็เหมือนกัน คนเขาบอกดี ๆ แล้วว่าอย่าเรียกชื่อเล่น แกยังฝืนปากอีก แบบนี้มันไม่สมควรโดนตบอีกเหรอวะ ?”
“แต่พวกเธอสังเกตไหม...ระยะนี้เหออวี่จู้พูดจาทำตัวแปลกไปนะ เหมือนเปลี่ยนไปคนละคนเลย”
“เงียบไว้ให้ดีเถอะ พวกเธออย่าพูดมั่วนะ ฉันได้ข่าวมาว่า เหอต้าชิงจะหนีตามกับแม่ม่ายคนหนึ่ง ฉันว่าอวี่จู้รู้เรื่องเข้า ถึงได้เดือดขนาดนี้ ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดกับใคร ก็คงไม่ทนเหมือนกัน ตอนนี้สองแม่ลูกตระกูลเจี่ยกับอาจารย์อี้นั่นแหละ ที่เอาซวยมาใส่ตัวเอง !”
“หือ ? จริงดิ เหอต้าชิงกับแม่ม่ายนั่นมีซัมติงกันเหรอ ? ฉันได้ยินว่าแม่ม่ายนั่นมาจากเป่าติ้งไม่ใช่เหรอ ?”
“ใช่เลย คนในทีมฉันเป็นญาติฝั่งแม่ของแม่ม่ายคนนั้น เขาบอกเองว่าอีกไม่กี่วันจะย้ายไปอยู่ด้วยกันที่เป่าติ้งแล้ว”
“โห สงสารอวี่จู้เลย เพิ่งพ้นฝึกงาน พ่อแท้ ๆ ก็จะหนีตามผู้หญิง ทิ้งลูกไว้เฉย ๆ แบบนี้อีก !”
การพูดคุยเริ่มวกจากเรื่องตบมาสู่เรื่องของเหอต้าชิง สุดท้ายกลายเป็นเห็นใจเหออวี่จู้เสียอย่างนั้น
“เหออวี่จู้ ! แกกล้าดียังไงถึงตบผู้ใหญ่แบบนี้ ! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลย !”
“เรื่องนี้ฉันไม่ยอมแน่ !”
“ไหนล่ะ พ่อแกอยู่ไหน ? เรียกออกมาเลย ! ฉันจะคุยให้รู้เรื่อง !”
“ถ้าไม่ออกมาเคลียร์กันตรงนี้ ฉันจะไปฟ้องกองทัพ ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่ากลางเมืองหลวงอย่างปักกิ่ง จะไม่มีที่ให้คนพูดความจริงได้ !”
ถ้าเป็นคนอื่น เจออี้จงไห่ขู่แบบนี้คงกลัวไปแล้ว แต่เหออวี่จู้ไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นคนที่ผ่านยุคอนาคตมาแล้ว รู้ดีว่ากองทัพไม่เคยยุ่งกับเรื่องชาวบ้านตบกัน เรื่องขัดแย้งระหว่างเพื่อนบ้าน ต่อให้ศาลก็ยังตัดสินไม่จบด้วยซ้ำ
“หึ หึ……”
เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน
เหอต้าชิง...
เขาเดินเข้ามา สีหน้าเบิกบาน ด้านหลังยังมีเด็กหญิงคนหนึ่ง—เหออวี่สุ่ยที่เขาไปรับกลับมา เหอต้าชิงเดินฝ่าฝูงชนมาหยุดข้างลูกชาย จากนั้นหันไปมองอี้จงไห่ด้วยสายตาเย็นชา
เมื่อเห็นเขา สีหน้าของอี้จงไห่ก็เปลี่ยนเป็นหมองคล้ำทันที ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเหอต้าชิง รวมถึงตัวเขาเอง เพราะคนอย่างเหอต้าชิง ไม่มีใครเอาชนะได้เลย
“กลับมาถูกจังหวะพอดีเลยนะ เหอต้าชิง”
“ลูกชายแกตบหน้าฉันไปสามที เด็กสมัยนี้ยังมีความเคารพผู้ใหญ่อยู่บ้างไหม ?”
“แกเลี้ยงลูกแบบไหนกัน ?”
“แถมวันนี้ยังไม่ได้ตบแค่ฉันนะ ยัง…”
เขากำลังจะพูดถึงตอนที่เหออวี่จู้ตบเจี่ยจางซื่อกับเจี่ยตงซวี แต่หันไปดูอีกที คนทั้งคู่ก็หายไปแล้ว !
เจี่ยจางซื่อรีบลากลูกชายกลับเข้าบ้านตั้งแต่เห็นเหอต้าชิงเดินมา เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าขัดแย้งกับคนแบบเหอต้าชิง มีแต่ตายกับตายเท่านั้น
“ยังไงต่อล่ะ ? ใครมันโดนตบอีก ?”
เหอต้าชิงหรี่ตามองไปทางบ้านเจี่ย จากนั้นก็หันกลับมาจ้องหน้าอี้จงไห่ น้ำเสียงเรียบแต่เจือเยาะเย้ยชัดเจน
อี้จงไห่เห็นดังนั้นก็ได้แต่ฮึดฮัด “ช่างแม่งเถอะ ! ถือว่าฉันซวย !”
เห็นเจี่ยจางซื่อทิ้งเขาไว้แล้วหนีกลับบ้าน เขาเองก็ไม่โง่พอจะออกรับแทนอีก
แต่ยังไม่ทันได้หันหลังกลับ เหอต้าชิงก็พูดเย้ยหยันใส่ทันที “ไอ้แก่ ! แกมันก็แค่ช่างเหล็กระดับสูง จะมาเบ่งอะไรนักหนา ? จะมาทำเป็นสอนลูกฉันว่าเป็นลูกหลานต้องเคารพผู้ใหญ่ ? แกน่ะเหรอ จะมาเป็นผู้ใหญ่กับเขา แกมันก็แค่ไอ้แก่ไม่มีลูกหลาน !”
“ฉันเตือนไว้เลยนะ ถ้าแกยังกล้ารังแกลูกฉันอีก ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่ ! จะมายุ่งกับวิธีที่ฉันสอนลูก ? แกอยากสอนลูกเหรอ ? ฝันไปเถอะ แกไม่มีลูกด้วยซ้ำ ! ไอ้คนไร้ทายาท !”
แม้เสียงจะไม่ดัง แต่ก็ไม่เบา จนทั้งลานบ้านเงียบกริบ ทุกคนที่ยืนมุงถึงกับหน้าเสีย หันไปมองอี้จงไห่ด้วยสายตาสงสารสุด ๆ