บทที่ 27 ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ กองทัพบุกเมืองแล้ว!

บทที่ 27 ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ กองทัพบุกเมืองแล้ว!

"เจ้าฝันไปเถอะ..."

หัวข้อสนทนายังไม่ทันจบลงดี โหวอู่เต๋อและเหล่าแม่ทัพนายกองผู้จงรักภักดีต่อต้าเฉียนก็รีบส่งเสียงคัดค้านทันควัน

โหวอู่เต๋อประสานมือ ก้าวออกมาจากแถวขุนนางเบื้องล่าง ตะโกนก้องด้วยความเดือดดาล

"ฝ่าบาท! โจรผู้นี้ช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี มันกำลังขุดรากถอนโคนต้าเฉียน พระองค์ห้ามตกลงเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!"

สำหรับพวกเขาแล้ว หลิวจื่อหรานที่เป็นฮ่องเต้จะถูกหยามเกียรติอย่างไรก็ช่างปะไร เพราะไอ้หนุ่มนี่ก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไรอยู่แล้ว

พวกเขาทุกคนต่างคิดกันว่า รอให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไป จะต้องสนับสนุนฮ่องเต้ที่มีความสามารถขึ้นมาใหม่ ดีกว่าปล่อยให้เจ้านี่ครองส้วมแต่ไม่ยอมถ่ายทุกข์อยู่แบบนี้

แต่ตอนนี้กู้ชิงกลับคิดจะขุดรากถอนโคนต้าเฉียน พวกเขาจำต้องออกหน้าขัดขวางให้ถึงที่สุด

"อ้อ? เช่นนั้นขอถามพวกท่านหน่อย พวกท่านมีความเห็นอันใด? หรือว่าหัวเมืองจิงซีทั้งสี่เส้นทาง ไม่ได้ตกอยู่ในมือข้าแล้วหรือไร? ส่วนโยวโจวก็เป็นฐานที่มั่นของข้า หรือพวกท่านยังคิดเพ้อฝันว่าจะเอากลับคืนไปได้?"

กู้ชิงหรี่ตามองตาแก่เหล่านั้น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากทั่วร่าง

"แล้วหัวเมืองเหอตงกับบางส่วนของเขตเมืองหลวงจิงจีเล่า? พื้นที่พวกนี้ไม่ได้อยู่ในมือเจ้า เจ้าเอาสิทธิ์อะไรมาขอแบ่งไป?"

ผู้ตรวจการคนหนึ่งลุกขึ้นยืน ตะโกนด่าทอกลับไป

กู้ชิงไม่สนใจคนโง่เขลาผู้นั้น สายตาจับจ้องเพียงร่างในชุดสีเหลืองทองบนบัลลังก์

หลิวจื่อหรานเห็นกู้ชิงมองมา ทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสตอบ

"โยวโจว, หัวเมืองจิงตงและจิงซีทั้งสี่เส้นทาง... พื้นที่เหล่านี้เจิ้นสามารถออกราชโองการมอบให้เจ้าได้ หรือแม้แต่หัวเมืองเหอตงและเขตเมืองหลวงจิงจีทั้งหมด เจิ้นก็ยกให้เจ้าได้

เจิ้นยอมออก 'ราชโองการสำนึกผิด' ก็ยังได้... แต่อวี่เยียนคือนคน ไม่ใช่สิ่งของ เรื่องนี้เจิ้นให้เจ้าไม่ได้!"

สิ้นวาจานี้ เหล่าขุนนางเบื้องล่างรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอโดยไม่ทราบสาเหตุ

คิ้วของกู้ชิงเลิกขึ้นสูง ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่น่าขันที่สุดในหล้า "เมื่อครู่ฝ่าบาทตรัสว่ากระไรนะ? หัวเมืองจิงซี จิงตง โยวโจว เหอตง แม้กระทั่งเมืองหลวงจิงจี พระองค์ก็ยอมยกให้ แต่กลับตัดใจสละเซี่ยอวี่เยียนเพียงคนเดียวไม่ได้งั้นรึ?"

เขาก้าวรุกคืบไปข้างหน้า ร่างกายแผ่กลิ่นอายคาวเลือดจากสนามรบเข้ากดดันผู้บนบัลลังก์มังกร

"ฝ่าบาทลืมไปแล้วหรือ?

ไม่กี่ปีก่อน หัวเมืองจิงซีทั้งสองเส้นทางเกิดภัยแล้ง ข้าหลวงถวายฎีกาขอเปิดฉางหลวงแจกจ่ายเสบียง แต่พระองค์กลับตีตกคำร้องเพื่อนำเงินไปสร้างอุทยานหลวงแห่งใหม่ ตอนนั้นทำไมพระองค์ไม่ตรัสว่า 'ราษฎรไม่ใช่สิ่งของ' บ้างเล่า?

สองปีก่อน เพื่อดึงพวกทูเจวี๋ย (เติร์ก) มาเป็นพวก พระองค์ส่งองค์หญิงในราชวงศ์ไปแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี ตอนนั้นทำไมพระองค์ไม่ตรัสว่า 'สตรีไม่ใช่สิ่งของ' บ้างเล่า?"

ใบหน้าของหลิวจื่อหรานแดงก่ำจนกลายเป็นสีตับหมู นิ้วมือจิกที่วางแขนบัลลังก์แน่นจนข้อขาวซีด "อวี่เยียนไม่เหมือนกัน! นางคือ..."

"นางคืออะไร?"

กู้ชิงพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "คือของเล่นที่พระองค์ซุกซ่อนไว้ในวังหลัง? หรือคือคนที่พระองค์เพิ่งจะเกิดมโนธรรมสำนึกอยากจะปกป้องขึ้นมา?"

"เจ้าบังอาจ!"

หลิวจื่อหรานตบโต๊ะดังปัง ดิ้นทองบนชุดคลุมมังกรสะท้อนแสงแห่งความหงุดหงิดในความสลัว "เจิ้นบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้! แผ่นดินยกให้ได้ เงินทองยกให้ได้ แต่นางเพียงคนเดียว... เจ้าอย่าหวังว่าจะพาไปได้!"

วาจานี้ทำเอาทั้งท้องพระโรงเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

โหวอู่เต๋อที่เมื่อครู่ยังรีบร้อนคัดค้านเรื่องแบ่งดินแดนถึงกับตะลึงค้าง มือที่ประสานค้างไว้กลางอากาศแข็งทื่อ

เขาหลงนึกว่าฮ่องเต้อาลัยอาวรณ์ในราชบัลลังก์และแผ่นดิน ที่ไหนได้... กลับเป็นเพราะสตรีเพียงนางเดียว

อัครมหาเสนาบดีขวาที่หมอบอยู่กับพื้นแอบเหลือบตามอง เห็นขุนนางคนอื่นๆ รอบกายต่างมีสีหน้าตกตะลึงไม่ต่างจากตน

พวกเขาทะเลาะกันแทบตายเรื่องดินแดน จนกษัตริย์และขุนนางแทบจะแตกหัก แต่สุดท้าย ปมปัญหาของทางตันนี้กลับไม่ใช่เรื่องบ้านเมือง แต่เป็นเรื่องผู้หญิง?

"ฝ่าบาท..."

ต้วนหงเอ่ยปากเสียงสั่น "หัวเมืองที่แม่ทัพกู้ต้องการ รวมกันแล้วเกือบครึ่งค่อนแผ่นดิน พระองค์ยังยอมยกให้... ไฉนกลับมาติดที่..."

"หุบปาก!"

หลิวจื่อหรานตวาดก้อง แม้รอบนี้จะไม่ได้เตะข้าวของ แต่หน้าอกกลับกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง "อวี่เยียนคือสนมของเจิ้น คือว่าที่มารดาของแผ่นดินต้าเฉียน จะยกให้กบฏได้อย่างไร?"

"ว่าที่มารดาของแผ่นดิน?"

กู้ชิงหัวเราะ เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ฝ่าบาทครองราชย์มาสามปี ตำแหน่งในวังหลังว่างเปล่า มีเพียงนางที่ถูกพระองค์ซุกซ่อนไว้ในตำหนักเฟิ่งอี๋ แม้แต่ยศตำแหน่งก็ยังไม่มอบให้ นี่น่ะรึ 'ว่าที่มารดาของแผ่นดิน' ของพระองค์?"

ทันใดนั้นเขาก็ล้วงหยกพกชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ เนื้อหยกนวลเนียน บนนั้นสลักรูปดอกอวี่เยียนดอกเล็กๆ เอาไว้ "ตอนที่นางถูกเนรเทศ เวลานั้นฝ่าบาทอยู่ที่ใด? ตอนนั้นทำไมพระองค์ไม่บอกว่านางคือว่าที่มารดาของแผ่นดิน?"

"เป็นข้า... เป็นข้าที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยนางกลับมา นางต้องเป็นของข้าเท่านั้น"

หยกพกสะท้อนแสงวาววับในความมืด ราวกับฝ่ามือที่ตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของหลิวจื่อหราน

เหล่าขุนนางเบื้องล่างงุนงงสับสนไปหมดแล้ว

พวกเขานึกว่าแม่ทัพกู้ต้องการครองใต้หล้า ที่ไหนได้ สิ่งที่เขาต้องการกลับเป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง!

หรือว่าที่เขาก่อกบฏ ก็เพื่อผู้หญิงคนนี้?

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เหล่าขุนนางก็อดไม่ได้ที่จะซุบซิบกันในใจ

คนพวกนี้บ้าไปแล้วหรือไร?

ครองแผ่นดินหมื่นลี้ จะหาสตรีแบบไหนไม่ได้?

ชายผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดินสองคน กลับจะมาสู้กันจนตัวตายเพียงเพื่อผู้หญิงคนเดียว

'หลินเหวินหยวน' ที่หมอบอยู่กับพื้น ในยามนี้บอกไม่ถูกว่าตนเองรู้สึกเช่นไร

"นั่นมันเรื่องในอดีต!"

น้ำเสียงของหลิวจื่อหรานแฝงความตื่นตระหนกที่ยากจะสังเกตเห็น "ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว! นางเป็นคนของเจิ้น ใครก็แย่งไปไม่ได้!"

แววตาของกู้ชิงจมดิ่งลง ราวกับผิวน้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง "ฝ่าบาทคิดว่า พระองค์ตรัสว่าไม่ให้ ก็จะรั้งนางไว้ได้หรือ?"

เขาค่อยๆ ชักกระบี่เล่มใหญ่ออกมาจากเอว ปลอกกระบี่ร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดัง "เคร้ง" ทำให้เหล่าขุนนางสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน

"กองทัพ 300,000 นาย ล้อมเมืองหลวงมาสองเดือน ไม่ได้มาเพื่อต่อรองราคากับฝ่าบาท"

คมกระบี่สะท้อนแสงเย็นเยียบในความสลัว รับกับใบหน้าอันแข็งกร้าวของกู้ชิง "ดินแดน... ข้าจะเอา; ราชโองการสำนึกผิด... ข้าก็จะเอา; และเซี่ยอวี่เยียน... ข้ายิ่งต้องเอา"

"หากฝ่าบาทไม่ยอม!"

เขาหยุดเว้นจังหวะ น้ำเสียงราวกับชุบด้วยเลือด "เก้าอี้มังกรตัวนี้... เปลี่ยนคนนั่งบ้างก็คงไม่ต่างกัน"

ภายในตำหนักเงียบสงัดราวป่าช้า มีเพียงแสงจากคมกระบี่ของกู้ชิง และเสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ของเหล่าขุนนาง

พวกเขามองดูฮ่องเต้หน้าซีดเผือดบนบัลลังก์ สลับกับกู้ชิงที่ถือกระบี่ยืนตระหง่าน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าทิศทางของละครฉากนี้ มันเหนือความคาดหมายของพวกเขาไปไกลลิบแล้ว

"ฝ่าบาท! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองทัพข้าศึกบุกโจมตีเมืองแล้ว!"