บทที่ 23 มนุษย์นี่เรื่องมากจริง

บทที่ 23 มนุษย์นี่เรื่องมากจริง

"บรู๊ว——" ทันใดนั้น เสียงหอนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

อา! เจ้าสัตว์โลหิตคำรามกลับมาแล้ว!

โม่ชูสาบานได้เลยว่า เธอไม่เคยดีใจที่ได้เห็นใบหน้าอ้วนกลมของเจ้าสัตว์โลหิตคำรามเท่านี้มาก่อนในชีวิต

และเป็นไปตามคาด ทันทีที่เจ้าสัตว์โลหิตคำรามปรากฏตัวขึ้น เจ้างูจอมตะกละที่เมื่อครู่ยังแผ่รังสีอำมหิตเตรียมจะกลืนกินโม่ชู ก็พลันหงอลงทันตาเห็น มันมองดูอาหารอันโอชะที่อยู่แค่เอื้อม สลับกับมองเจ้าสัตว์โลหิตคำรามที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะหลับตาปี๋ แล้วจำใจละทิ้งโม่ชู วิ่งหนีเตลิดไปในที่สุด

โชคร้ายที่เจ้างูจอมตะกละตัวนี้ดันมาเจอกับคู่ปรับที่เจ้าคิดเจ้าแค้นเข้าให้แล้ว

"บรู๊ว——" เวลานี้เจ้าสัตว์โลหิตคำรามกำลังโกรธจัด มันอยู่ในป่าไม้หนาทึบมาตั้งนาน ยังไม่เคยเจอใครกล้ามาแย่งของของมันมาก่อน ฮึ่ม! วันนี้ดันมาเจอพวกไม่รักตัวกลัวตาย คอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการแกยังไง!

เมื่อเห็นสีหน้าดุร้ายของเจ้าสัตว์โลหิตคำราม เจ้างูจอมตะกละก็รู้ตัวว่าคราวนี้คงเจอตอเข้าให้แล้ว มันไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ได้แต่เลื้อยหนีไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต หวังว่าจะรอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ไปได้

แต่น่าเสียดาย ไม่ว่ามันจะดิ้นรนแค่ไหน ก็ถูกเจ้าสัตว์โลหิตคำรามที่ระเบิดพลังเต็มพิกัดไล่ตามทันในพริบตา อุ้งเท้าขนาดใหญ่ราวกับเหล็กกล้าตบเข้าที่หน้าของเจ้างูจอมตะกละเต็มแรง เพียงแค่ฝ่ามือเดียวก็ทำเอามันมึนงงจนดาวขึ้น

ภาพเหตุการณ์นี้ทำเอาหัวใจของโม่ชูเต้นรัว ดูจากสถานการณ์แล้ว ตอนที่เจ้าสัตว์โลหิตคำรามเล่นกับเธอก่อนหน้านี้คงจะออมแรงไว้เยอะมาก ไม่อย่างนั้นร่างกายของเธอคงแหลกเหลวคามือมันไปตั้งแต่ตบทีสองทีแรกแล้ว

แน่นอนว่าเจ้าสัตว์โลหิตคำรามจัดการกับงูจอมตะกละตัวนี้ด้วยวิธีที่เรียบง่ายและป่าเถื่อนที่สุด มันระดมตบเข้าไปอีกหลายทีติดต่อกัน ใช้กำลังดิบๆ ทุบจนเจ้างูสลบเหมือดคาที่

"บรู๊ว——" ฝีมือแค่นี้ยังกล้ามาแหยมกับข้า? เชอะ!

เจ้าสัตว์โลหิตคำรามกลอกตา ใชมือข้างหนึ่งจับจุดตายของงูจอมตะกละแล้วเหวี่ยงไปมาในอากาศ เล่นราวกับมันเป็นเชือกเส้นหนึ่ง ในขณะเดียวกันก็กระโดดดึ๋งๆ กลับมาหาโม่ชูด้วยใบหน้าเทิดทูนบูชา

อารมณ์เปลี่ยนไวยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษเสียอีก!

เมื่อมาถึงตรงหน้าโม่ชู เจ้าสัตว์โลหิตคำรามก็โยนงูจอมตะกละลงพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วทิ้งตัวนั่งทับดังปึก ใช่งูต่างเก้าอี้ไปหน้าตาเฉย จากนั้นก็ล้วงเอาผลไม้ลูกหนึ่งออกมาจากไหนไม่รู้ ยื่นส่งให้โม่ชู

นี่มันคืออะไร?

แม้โม่ชูอยากจะถาม แต่ด้วยกำแพงภาษาทำให้เธอทำไม่ได้ และเจ้าสัตว์โลหิตคำรามก็คงตอบเธอไม่ได้เช่นกัน เธอทำได้เพียงรับมาเงียบๆ ผลไม้นั้นมีขนาดพอๆ กับลูกองุ่น สีแดงเข้มดูสวยงามทีเดียว

เมื่อเห็นโม่ชูเอาแต่จ้องผลไม้ในมือตาแป๋วแต่ไม่ยอมขยับ เจ้าสัตว์โลหิตคำรามก็เริ่มร้อนรน มันรีบใช้อุ้งเท้าอูมๆ ดันผลไม้ไปจ่อที่ปากของโม่ชู "บรู๊ว——" รีบกินสิ! กินเข้าไปเร็ว!

โม่ชูเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตากลมโตที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและความจริงใจของเจ้าสัตว์โลหิตคำราม ความลังเลสุดท้ายในใจพลันมลายหายไป ถ้าเจ้านี่คิดจะทำร้ายเธอจริงๆ คงไม่ต้องลำบากทำขนาดนี้หรอกมั้ง?

เมื่อคิดได้ดังนั้น โม่ชูจึงจับผลไม้ใส่ปากและเคี้ยวกลืนลงไปในไม่กี่คำ พูดตามตรง รสชาติมันดีมาก เปรี้ยวอมหวานคล้ายๆ กับเชอร์รี่

ยังไม่ทันที่โม่ชูจะได้ดื่มด่ำกับรสชาติ จู่ๆ พลังงานสายหนึ่งก็พุ่งพล่านขึ้นมาจากกลางอกและไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณทั่วร่างอย่างบ้าคลั่ง

"อึก——" ความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้โม่ชูอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าซีดเผือดลงทันที เธอล้มลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น

"บรู๊ว——" เป็นอะไรไป?

เจ้าสัตว์โลหิตคำรามนั่งยองๆ เอียงคอมอง ตาโตๆ กะพริบปริบๆ ตอนแรกมันก็งุนงง แต่แล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา—นี่เล่นเกมใหม่เหรอ?

เมื่อความสนใจถูกจุดติด เจ้าสัตว์โลหิตคำรามก็เลียนแบบท่าทางของโม่ชูบ้าง มันหงายหลังทิ้งตัวอ้วนกลมลงไป แล้วเริ่มกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นหญ้า

จนกระทั่งหญ้าแถบนั้นถูกทับจนราบเป็นหน้ากลอง เจ้าสัตว์โลหิตคำรามถึงได้หยุดอย่างเสียดาย แล้วกระโดดกลับมาหาโม่ชู

จิ้ม! จิ้มอีกที! เจ้าสัตว์โลหิตคำรามใช้นิ้วจิ้มตามตัวโม่ชูอย่างซุกซน ปากก็บ่นอุบอิบ "นี่ ลุกขึ้นสิ เกมนี้ไม่เห็นสนุกเลย!"

**

กว่าความเจ็บปวดจะค่อยๆ ทุเลาลง โม่ชูก็ลืมตาขึ้น เสื้อผ้าของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อจนแทบจะบิดน้ำออกมาได้

ยังไม่ทันที่โม่ชูจะได้ถอนหายใจโล่งอก วิสัยทัศน์ของเธอก็ถูกบดบังด้วยใบหน้าอ้วนกลมขนาดใหญ่

"บรู๊ว——" ในที่สุดก็ตื่นแล้ว เร็วเข้า! เจ้าสัตว์โลหิตคำรามกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างๆ อย่างดีใจ โม่ชูรู้สึกได้เลยว่าพื้นสะเทือนเล็กน้อย... น้ำหนักตัวของหมอนี่ไร้เทียมทานจริงๆ!

โม่ชูพยุงตัวลุกขึ้นด้วยขาที่สั่นเทา พอยืนทรงตัวได้ เจ้าสัตว์โลหิตคำรามก็ใช้ก้นอวบๆ ของมันเบียดกระแซะเข้ามาอย่างแรง จนเธอแทบจะล้มลงไปอีกรอบ

เจ้าหมอนี่นิ!

โม่ชูเงยหน้าขึ้น เห็นเจ้าสัตว์โลหิตคำรามใช้อุ้งเท้าทั้งสองข้างชูเจ้างูจอมตะกละที่สลบเหมือดขึ้นสูง เหมือนตั้งใจจะยื่นให้โม่ชู

เอามาทำไม?

โม่ชูกะพริบตาปริบๆ เธอไม่ได้นิยมสะสมสัตว์เป็นๆ สักหน่อย

เมื่อเห็นว่าโม่ชูไม่เข้าใจความหมาย เจ้าสัตว์โลหิตคำรามก็เกาแก้มด้วยความร้อนใจ โดยไม่สนใจงูจอมตะกละที่ตกลงพื้นเลยสักนิด

จริงสิ! มุมปากของเจ้าสัตว์โลหิตคำรามยกยิ้มขึ้นทันที มันใช้อุ้งเท้าข้างหนึ่งกดงูไว้กับพื้น ส่วนอีกข้างกางกรงเล็บแหลมคมกรีดลงไปตามลำตัวของงูจอมตะกละ แล้วกระชากลงมา หนังงูทั้งผืนถูกลอกออกมาอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นเนื้องูสีแดงสด

งูจอมตะกละที่แค่สลบไปแต่ยังไม่ตาย ถูกการกระทำของเจ้าสัตว์โลหิตคำรามปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส มันอ้าปากกว้าง ร่างกายสั่นระริก ดิ้นรนขัดขืนพร้อมส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนบาดใจ! หัวใจของโม่ชูเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว

ทว่าเจ้าสัตว์โลหิตคำรามกลับดูไม่ยี่หระเลยสักนิด มันโยนหนังงูทิ้งไปส่งๆ แล้วฉีกเนื้อชิ้นใหญ่ออกมาจากตัวงู ยื่นส่งให้โม่ชูด้วยแววตาคาดหวัง แถมยังเลียริมฝีปากเปรี้ยวปากให้ดูอีกต่างหาก

ถึงตอนนี้ โม่ชูเข้าใจความหมายของมันแล้ว

สรุปคือเจ้านี่กะจะหาเนื้อมาให้เธอทำอาหารงั้นสินะ?

โม่ชูไม่รังเกียจที่จะเป็นแม่ครัวจำเป็นให้ฟรีๆ หรอก แต่พอได้ยินเสียงงูจอมตะกละที่ยังคงกรีดร้องไม่หยุด เลือดสดๆ ไหลทะลักไม่ขาดสาย แล้วหันมามองเนื้องูโชกเลือดบนอุ้งเท้าใหญ่ยักษ์ของเจ้าสัตว์โลหิตคำราม โม่ชูก็หมดอารมณ์จะทำอาหารไปโดยสิ้นเชิง

ตอนนี้เองที่โม่ชูตระหนักได้ว่าข้อมูลที่เคยได้ยินมานั้นไม่ผิดเพี้ยนเลย การได้เห็นความชำนาญในการถลกหนังแล่เนื้อของเจ้าสัตว์โลหิตคำรามเมื่อครู่ ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความโหดเหี้ยมและอำมหิตของมัน มิน่าล่ะใครๆ ถึงได้หวาดกลัวนัก

เมื่อเห็นสีหน้าต่อต้านของโม่ชู แล้วหันไปมองงูจอมตะกละที่กำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด เจ้าสัตว์โลหิตคำรามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง มันรีบกระโดดไปหางูจอมตะกละ ใช้อุ้งเท้าใหญ่นั้นบีบเข้าที่จุดตายอย่างแม่นยำ แล้วออกแรงบีบทีเดียว... ปลิดชีพมันทันที