บทที่ 15 อสูรโลหิตที่ไม่สมคำร่ำลือ

บทที่ 15 อสูรโลหิตที่ไม่สมคำร่ำลือ

เสียงกรีดร้องของหูชิงทำลายความสงบลงในพริบตา!

ความดุร้ายของ 'อสูรโลหิตคำราม' เป็นที่รู้กันดีปากต่อปาก พอได้ยินเสียงเตือน ทุกคนก็แตกตื่นตกใจ กรีดร้องและวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง ทว่าโมฉู่กลับยืนทื่ออยู่กับที่ราวกับคนโง่งม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อขณะจ้องมองสัตว์ที่กำลังวิ่งตรงเข้ามา

นี่น่ะเหรออสูรโลหิตคำรามในตำนาน?

เป็นไปไม่ได้!

ในครรลองสายตาของเธอ สิ่งมีชีวิตหัวกลมดิก หางสั้นกุด ลายขาวดำชัดเจนกำลังวิ่งตรงดิ่งมาทางนี้ ท่าทางต้วมเตี้ยมที่ดูน่ารักน่าชังนั่นมัน 'สมบัติแห่งชาติ' (ของจีน) อย่างแพนด้ายักษ์ชัดๆ!

แพนด้ายักษ์แสนน่ารัก = อสูรโลหิตคำรามที่ชั่วร้ายน่าสะพรึงกลัว? โมฉู่รู้สึกว่าเธอรับเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ!

ความแตกต่างระหว่างสองสิ่งนี้มันมากเกินไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม จนกระทั่งสายตาของโมฉู่ได้สบเข้ากับดวงตาของแพนด้ายักษ์ตัวนั้น เธอถึงเพิ่งตระหนักว่าเจ้าตัวนี้มีดวงตาสีแดงฉานราวกับทับทิม!

"ฉู่ฉู่ หนีเร็ว!" ความสามารถของอสูรโลหิตคำรามนั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แม้แต่โมหยางเองก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะเอาชนะมันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

ยังไม่ทันที่โมฉู่จะตั้งสติได้ เธอก็เห็นดวงตาของแพนด้ายักษ์เปล่งประกายวาวโรจน์ยามจ้องมองมาที่เธอ ราวกับทับทิมที่สะท้อนแสงอาทิตย์ ก่อนจะกระโจนเข้าใส่เธอด้วยท่าทางอุ้ยอ้าย

เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของผู้คนรอบข้างดึงสติโมฉู่ให้กลับมา เธอรีบออกตัววิ่งทันที นี่ไม่ใช่แพนด้ายักษ์แสนเชื่องในสวนสัตว์ แต่เป็นอสูรโลหิตคำรามที่กินเนื้อมนุษย์เป็นอาหาร!

ผิดคาดที่เจ้าอสูรโลหิตคำรามดูเหมือนจะล็อกเป้าไปที่โมฉู่เพียงคนเดียว มันวิ่งไล่กวดเธอโดยไม่แลเหลียวคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว ขาสั้นป้อมนั่นกลับคล่องแคล่วอย่างเหลือเชื่อ การกระโดดเพียงครั้งเดียวของมันเทียบเท่ากับโมหยางวิ่งหลายก้าว

คุณพระช่วย!

โมฉู่เหนื่อยจนแทบขาดใจ แต่พอหันกลับไปมอง เจ้าอสูรโลหิตคำรามก็ไล่กวดมาจนห่างจากตัวเธอไม่ถึงครึ่งเมตร แถมยังกระพริบตาปริบๆ อย่างน่ารักราวกับจะประจบเอาใจ

ทำตัวน่ารักมันผิดกฎนะรู้ไหม?!

ในชั่วขณะที่เธอกำลังสับสน อสูรโลหิตคำรามก็ไล่ตามทันและกระโจนเข้าใส่ กดร่างบอบบางของโมฉู่ลงไปอยู่ใต้ร่างของมันทันที

"ฉู่ฉู่!" เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังลอดออกมาจากลำคอของโมหยางที่อยู่ด้านหลัง!

เมื่อเห็นอสูรโลหิตคำรามตะปบโมฉู่อย่างดุร้าย เขากลับทำอะไรไม่ได้ ความรู้สึกไร้หนทางและความคับแค้นใจเอ่อล้นขึ้นมาในอก! เป็นเพราะเขาไม่แข็งแกร่งพอ น้องสาวถึงต้องมาเจออันตรายแบบนี้! ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา!

จู่ๆ กลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งก็ระเบิดออกมาจากร่างของโมหยาง ในนาทีวิกฤตินี้ เขาสามารถทลายกำแพงระดับห้าและก้าวเข้าสู่ระดับหกได้สำเร็จ!

อาศัยพลังที่พุ่งพล่านนี้ โมหยางโจมตีใส่อสูรโลหิตคำรามอย่างเกรี้ยวกราด สายฟ้าเปรี้ยะปร๊ะฟาดตรงเข้าใส่มัน!

แต่อสูรโลหิตคำรามราวกับมีตาหลัง มันพลิกตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับพาตัวโมฉู่หลบสายฟ้านั้นไปด้วย

เมื่อพลาดเป้า โมหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย รวบรวมพลังในมือต่อ สายฟ้าฟาดใส่อสูรโลหิตคำรามลูกแล้วลูกเล่า ประกายไฟแตกกระจายเสียงดังสนั่น

ทว่าอสูรโลหิตคำรามกลับดูเหมือนจะล่วงรู้การโจมตีของโมหยางล่วงหน้า และหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย

"พี่คะ หยุดก่อน!" ด้วยความร้อนใจ การโจมตีของโมหยางยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น แต่จู่ๆ โมฉู่ก็ตะโกนห้ามไว้

เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอรู้สึกเสมอว่าแพนด้ายักษ์ตัวนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเธอ เมื่อกี้ตอนที่มันตะปบเธอลง มันสามารถกัดคอหอยเธอให้ขาดได้สบายๆ แต่มันกลับไม่ทำ ตรงกันข้าม ลิ้นเปียกลื่นของมันกลับเลียลงบนใบหน้าของเธอ ดูน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ! แม้แต่ตอนที่โมหยางโจมตีมาอย่างอันตราย มันก็ยังไม่ลืมที่จะเอาตัวบังเธอไว้ข้างใต้

แม้โมหยางจะไม่เข้าใจ แต่เขาก็ยอมหยุดมือ ทว่าประจุสายฟ้ายังคงแล่นพล่านอยู่ในมือ พร้อมที่จะตอบโต้ทันทีหากอสูรโลหิตคำรามขยับตัวตุกติก

อสูรโลหิตคำรามเงยหน้าขึ้น พอเห็นโมหยางหยุดโจมตี มันก็ยืดตัวขึ้น ดวงตาสีแดงฉานคู่สวยจ้องเขม็งไปที่โมฉู่ จมูกชื้นๆ ดมฟุดฟิดไปทั่วซอกคอของเธอ น้ำลายแทบจะหยดแหมะออกจากมุมปาก

"งึ้ด—งึ้ด—" (เสียงร้องประท้วง) ของอร่อยอยู่ไหน? เมื่อกี้ได้กลิ่นนะ รีบเอาออกมาเร็วเข้า!

ทีแรกโมฉู่อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะตระหนักว่าท่าทางของอสูรโลหิตคำรามนี้ดูคุ้นตาพิกล สักพักเธอก็นึกออกว่าแววตาที่เป็นประกายแบบนี้ เหมือนกับหมาปักกิ่งที่หิวโซที่เธอเคยเลี้ยงไว้ไม่มีผิด

งั้นแปลว่า... ตอนนี้มันกำลังขออาหารเหรอ?

โมฉู่นึกขึ้นได้ว่าตอนพักผ่อนเมื่อครู่ เธอเพิ่งหยิบเฟรนช์ฟรายส์ออกมาจากเทอร์มินัลเพื่อกิน หรือว่ามันจะเห็นเธอตอนนั้น?

บ้าน่า! สายตาเจ้านี่จะดีเกินไปแล้วมั้ง!

เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัย โมฉู่จึงลองหยิบเฟรนช์ฟรายส์กำมือหนึ่งออกมาจากเทอร์มินัล ทันทีที่กลิ่นหอมจางๆ ลอยฟุ้งออกมา เจ้าอสูรโลหิตคำรามก็ตื่นเต้นสุดขีด ร่างกลมๆ ของมันเริ่มส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาโดยไม่รู้ตัว

ของอร่อย! ของอร่อย!

ร่างกายที่ดูอุ้ยอ้ายก่อนหน้านี้พลันคล่องแคล่วขึ้นทันตา อสูรโลหิตคำรามยื่นอุ้งเท้าหนาๆ ออกมาคว้าเฟรนช์ฟรายส์จากมือโมฉู่ไปจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว ราวกับห่านป่าบินโฉบผ่านโดยไม่ทิ้งร่องรอย

จ้องมองเฟรนช์ฟรายส์ในอุ้งมือ กลิ่นหอมเย้ายวนเตะจมูก ประกายดาววิบวับผุดขึ้นในดวงตาของอสูรโลหิตคำราม มันยัดเฟรนช์ฟรายส์ทั้งหมดเข้าปากในคำเดียว

"งั่ม—งั่ม—อา—" อร่อยจัง! อร่อยสุดๆ!

ดวงตาของอสูรโลหิตคำรามเป็นประกายในขณะที่เคี้ยวตุ้ยๆ แถมยังส่ายหัวด๊อกแด๊กอย่างมีความสุขเพื่อลิ้มรสชาติ พอ ลืมตาขึ้นมาอีกที ของในมือก็หมดเกลี้ยงแล้ว มันกินหมดในคำเดียว แววตาฉายแววเสียดายอย่างชัดเจน แถมยังไม่ลืมเลียรสชาติที่ติดอยู่ตามอุ้งมืออย่างพึงพอใจ

ทว่า เมื่อสายตาของมันเบนกลับมาที่โมฉู่ ดวงตาก็ลุกวาวขึ้นมาอีกครั้ง

ตัวมันไม่มีของกินแล้ว แต่ผู้หญิงคนนี้ต้องมีอีกแน่ๆ!

ดังนั้น อสูรโลหิตคำรามจึงกระเด้งตัววิ่งกลับมาหาโมฉู่ พยายามประจบประแจงไม่หยุด ทั้งทำท่าออดอ้อน กลิ้งเกลือกไปมา ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นสื่อความหมายชัดเจน: เอาของอร่อยมาให้เค้าหน่อย! ตะเองก็เห็นว่าเค้าเป็นเด็กดีใช่ไหมล่า?

โมหยางที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เขาไม่เคยเจออสูรโลหิตคำรามตัวเป็นๆ มาก่อน แต่เคยได้ยินกิตติศัพท์มามาก ภาพจำที่มีต่อมันคือถ้าเลี่ยงได้ให้เลี่ยง ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องสู้ตายถวายชีวิต

แต่สถานการณ์ตอนนี้มันคืออะไรกัน?

โมหยางรู้สึกอย่างรุนแรงว่าข้อมูลที่ได้รับมาต้องผิดพลาดแน่ๆ! ไม่อย่างนั้นเจ้าอสูรโลหิตคำรามตรงหน้านี้ก็ต้องเป็นตัวประหลาดผ่าเหล่า!

ไม่ใช่แค่โมหยางที่รู้สึกแบบนี้ แม้แต่โมฉู่ก็ยังรู้สึกทะแม่งๆ

ความหวาดกลัวและตื่นตระหนกของทีมหมาป่าก่อนหน้านี้ไม่ใช่การแสดง และป่านนี้พวกเขาคงหนีไปไกลลับตาแล้ว ทิ้งไว้เพียงแค่สองคนกับหนึ่งตัวในพื้นที่กว้างใหญ่นี้ สิ่งนี้เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงชื่อเสียงอันโด่งดังและความดุร้ายโหดเหี้ยมของสัตว์อสูรที่ชื่อ 'อสูรโลหิตคำราม' ได้เป็นอย่างดี

แต่เจ้าตัวตรงหน้านี้... ดูยังไงก็ไม่เห็นจะมีส่วนไหนที่เข้าข่ายคำว่า 'น่าสะพรึงกลัว' เลยสักนิด?