บทที่ 14 พบคนคุ้นเคย

บทที่ 14 พบคนคุ้นเคย

หลังจากพักผ่อนครู่หนึ่ง โม่ฉู่ก็จัดการเก็บเกี่ยพืชน้ำในลำธารไปเกือบหมดและนำมันเก็บเข้าสู่เทอร์มินัลส่วนตัว ก่อนจะออกเดินทางต่อด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ

แม้ว่าพื้นที่ชั้นในของป่าไม้รกทึบจะเต็มไปด้วยอันตราย แต่แหล่งอาหารของที่นี่กลับอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง เพียงแค่เดินต่อไปอีกสองถึงสามชั่วโมง โม่ฉู่ก็เก็บรวบรวมวัตถุดิบได้เพิ่มอีกหลายอย่าง

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องของผู้หญิงก็ดังขึ้นจากไม่ไกลนัก "กรี๊ด—ออกไปนะ รีบออกไปให้พ้น พ่อคะ ช่วยหนูด้วย!"

คิ้วของโม่หยางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ป่าไม้รกทึบแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน นอกจากกลิ่นคาวเลือดแล้ว เสียงกรีดร้องของมนุษย์ก็สามารถดึงดูดความสนใจของเหล่าสัตว์อสูรได้เช่นกัน เจ้าโง่ที่ไหนกันถึงได้ขุดหลุมฝังศพตัวเองแบบนี้?

"พวกแกออกไปนะ ออกไปเดี๋ยวนี้! ช่วยด้วย!" เสียงของผู้หญิงคนนั้นแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเห็นผี ทำเอาโม่ฉู่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"หูชิง หุบปากเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดต่ำๆ หยุดเสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนนั้นได้ชะงัด และนั่นก็กระตุ้นความสงสัยของโม่ฉู่ขึ้นมาทันที

หูชิง?

จะเป็นหูชิงคนเดียวกับที่เธอรู้จักหรือเปล่านะ?

ดูเหมือนโม่หยางจะฉุกคิดเรื่องนี้ได้เช่นกัน คิ้วของเขาจึงขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม

เขาไม่ได้มีความประทับใจที่ดีต่อหูชิงนัก หนำซ้ำยังรู้สึกรังเกียจเล็กน้อยด้วยซ้ำจากท่าทีร้ายกาจที่เธอมีต่อฉู่ฉู่ แต่เขาก็ยังมีความผูกพันลึกซึ้งกับสมาชิกทีมหมาป่าคลั่ง จะให้เขายืนดูพวกนั้นตายไปต่อหน้าต่อตาก็คงทำไม่ได้

"หัวหน้า เราจะเอายังไงกันดีครับ?" ใบหน้าของเว่ยหยวนเต็มไปด้วยเหงื่อไคล แต่เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะเช็ดมัน มือของเขาส่งพลังออกไปไม่หยุดเพื่อสร้างกำแพงดินขึ้นมาชั้นแล้วชั้นเล่า แต่มันก็ทำได้เพียงต้านทานการโจมตีของฝูงมดเหล็กได้อย่างทุลักทุเลเท่านั้น

ตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนถูกต้อนจนมุม หากยังคิดหาวิธีแก้ไขไม่ได้ในเร็วๆ นี้ พวกเขาคงถูกฝูงมดเหล็กพวกนี้รุมกัดกินทั้งเป็นแน่

หัวหน้าหูซึ่งได้รับการคุ้มกันจากเว่ยหยวนมีสภาพย่ำแย่ บนแขนขวาของเขามีบาดแผลลึกยาวเห็นได้ชัด เลือดไหลชุ่มแขนเสื้อไปหมด เมื่อได้ยินคำพูดของเว่ยหยวน ใบหน้าของเขาก็ยิ่งซีดเผือดลงไปอีก

นับตั้งแต่โม่หยางออกจากทีม อันดับโดยรวมของทีมหมาป่าคลั่งก็ตกลงไปหลายอันดับ เพื่อรักษาตำแหน่งที่สามเอาไว้ เขาจึงรับภารกิจระดับ S ที่มีความเสี่ยงสูง นั่นคือการนำปีกของสัตว์อสูรลมกรดกลับมา

สัตว์อสูรลมกรดสมชื่อของมัน มันบินได้เร็วอย่างเหลือเชื่อ และกรงเล็บของมันยังมีฤทธิ์ทำให้ชาอย่างรุนแรง

หากถูกสัตว์อสูรลมกรดข่วน ระบบประสาทจะกลายเป็นอัมพาตทันที ในอีก 48 ชั่วโมงข้างหน้า คนผู้นั้นจะมีสภาพไม่ต่างจากคนพิการ ไม่สามารถใช้พลังธาตุใดๆ ได้เลย แต่หลังจากผ่านพ้น 48 ชั่วโมงไปแล้ว บาดแผลนั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เพื่อให้ภารกิจนี้สำเร็จ พวกเขาวางแผนกันมาอย่างยาวนานและรอบคอบ หัวหน้าหูถึงกับยอมเอาตัวเข้าแลกจนได้รับบาดเจ็บที่แขนจากการโจมตีของสัตว์อสูรลมกรด แต่น่าเสียดายที่คนคำนวณมิสู้ฟ้าลิขิต ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะจับสัตว์อสูรลมกรดได้สำเร็จ ฝูงมดเหล็กกลุ่มใหญ่ก็โผล่เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

ลำพังมดเหล็กแค่ตัวสองตัวย่อมไม่น่ากลัว แม้แต่ผู้มีพลังระดับหนึ่งขั้นต่ำสุดก็ยังฆ่าพวกมันได้สบายๆ แต่ถ้าเป็นฝูงมดเหล็กขนาดมหึมาล่ะ? ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับห้าขึ้นไปก็ยังต้องหวั่นเกรง! คำกล่าวที่ว่า 'สามัคคีคือพลัง' ช่างเหมาะสมกับพวกมันจริงๆ!

ถ้าหัวหน้าหูไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาคงพอจะสู้ไหว แต่ตอนนี้เขาใช้พลังธาตุไม่ได้เลย จึงทำได้เพียงสั่งให้กระจายกำลังทีมเป็นกลุ่มย่อยเพื่อลดความสูญเสีย

ถึงกระนั้น สถานการณ์ของพวกเขาทั้งสามคนก็ยังคงอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"พ่อ! มีมดเหล็กกัดหนู! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!" แม้จะมีกำแพงดินของเว่ยหยวนคอยกันไว้ แต่ก็ไม่อาจกันมดเหล็กได้ทั้งหมด ยังมีพวกที่หลุดรอดเข้ามาได้บ้างประปราย

ความจริงแล้ว หูชิงก็เป็นผู้ใช้พลังธาตุไฟระดับสอง แต่เธอไม่เคยมีประสบการณ์ต่อสู้จริงเลย นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก ไม่แม้แต่จะเล็งเป้าหมาย ได้แต่สาดเส้นใยไฟออกไปมั่วซั่ว ซึ่งนอกจากจะไม่ระคายผิวพวกมดเหล็กแล้ว ยังเป็นการสิ้นเปลืองพลังธาตุไปโดยเปล่าประโยชน์อีกด้วย

หูชิงนึกเสียใจจริงๆ! ทำไมเธอถึงนึกครึ้มอยากมาร่วมภารกิจนี้ด้วยนะ? ซวยจริงๆ เลย!

ในขณะที่ทั้งสามกำลังตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤต สายฟ้าขนาดมหึมาก็ฟาดเปรี้ยงลงมาใส่ฝูงมดเหล็ก ช่วยคลี่คลายสถานการณ์คับขันตรงหน้าได้ทันท่วงที เมื่อมองไปทางต้นเสียง ก็พบว่าเป็นโม่หยางที่ลงมือ!

"โม่หยาง!"

"พี่โม่ คุณมาแล้ว!"

เมื่อเห็นการปรากฏตัวของโม่หยาง หัวหน้าหูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ส่วนหูชิงที่อยู่ด้านหลังเขานั้นยิ่งตื่นเต้นดีใจ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและยินดี ในช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด โม่หยางปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าดุจวีรบุรุษและช่วยชีวิตเธอไว้ จะไม่ให้เธอหวั่นไหวได้อย่างไร?

"เชอะ! ฉันก็อยู่ด้วยนะ!" โม่ฉู่กระแอมไอสองครั้งเพื่อเตือนให้พวกเขารู้ถึงการมีตัวตนของเธอ ก่อนจะรีบเข้าร่วมการต่อสู้

ตอนนี้เธอสามารถใช้ลูกบอลน้ำได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว เมื่อเธอขว้างลูกบอลน้ำใส่มดเหล็ก โม่หยางก็จะซ้ำด้วยสายฟ้า น้ำเป็นสื่อนำไฟฟ้าชั้นดี พลังทำลายล้างจากการประสานงานของทั้งคู่จึงพุ่งสูงขึ้น หลังจากผ่านไปสักพัก มดเหล็กส่วนใหญ่ในฝูงมหึมานี้ก็ถูกกำจัดไปโดยความร่วมมือของสองพี่น้อง

มดเหล็กที่เหลือรอดเห็นท่าไม่ดีจึงรีบถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นดังนั้น เว่ยหยวนและหูชิงก็ผ่อนคลายลงได้ในที่สุด ทว่าหัวหน้าหูที่อยู่ข้างๆ กลับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ในเวลาเพียงเดือนกว่าๆ ความแข็งแกร่งของโม่หยางก้าวกระโดดไปอีกขั้น ความเร็วในการพัฒนานี้น่าทึ่งจริงๆ แต่สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าในตอนนี้คือเด็กสาวคนนี้... โม่ฉู่

ตอนที่เธอเพิ่งฟื้นขึ้นมา คำเดียวที่จะนิยามเธอได้คือ "อ่อนแอ" ในตอนนั้นอย่าว่าแต่เรื่องพลังธาตุเลย แค่จะมีชีวิตรอดต่อไปได้หรือไม่ยังเป็นคำถาม!

แต่ตอนนี้ โม่ฉู่กลับบำเพ็ญเพียรจนถึงระดับสองอย่างเงียบๆ และดูจากการต่อสู้เมื่อครู่ เธอน่าจะถึงขั้นกลางของระดับสองแล้วด้วยซ้ำ ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรระดับนี้ เผลอๆ จะเร็วกว่าโม่หยางเสียอีก!

คิดแล้วหัวหน้าหูก็อดทอดถอนใจไม่ได้ อย่างที่เขาว่ากันว่า 'คลื่นลูกใหม่ไล่หลังคลื่นลูกเก่า' พวกเขาแก่กันแล้วจริงๆ

"หัวหน้า คุณเป็นยังไงบ้างครับ?" โม่หยางหันมาถามด้วยความเป็นห่วง แม้เขาจะออกจากทีมหมาป่าคลั่งไปแล้ว แต่เขาก็ยังเคารพหัวหน้าหูในฐานะผู้อาวุโสคนหนึ่ง

"ไม่เป็นไรหรอก แค่โดนสัตว์อสูรลมกรดข่วนที่แขนนิดหน่อย" หัวหน้าหูโบกมือ ไม่เก็บอาการบาดเจ็บมาใส่ใจ แต่แววตาของเขากลับฉายแววกังวล "โม่หยาง..."

เมื่อครู่ตอนที่ถอยหนี มีมดเหล็กตามพวกเขามาแค่หนึ่งในสาม ส่วนใหญ่ตามสมาชิกทีมกลุ่มอื่นไป เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้คนอื่นจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง

"โม่หยาง" เวลามีน้อย หัวหน้าหูจึงตัดสินใจเอ่ยปากขอร้อง "นายช่วยไปดูสมาชิกคนอื่นๆ หน่อยได้ไหม? ทางฝั่งนั้นมีมดเหล็กเยอะกว่า น่าจะรับมือลำบาก!"

เว่ยหยวนรีบหยิบเทอร์มินัลออกมาติดต่อสมาชิกทีมคนอื่นๆ หลังจากสอบถามพิกัดที่แน่นอนแล้ว ทั้งกลุ่มก็ออกเดินทางทันที

เป็นไปตามที่หัวหน้าหูคาดการณ์ การต่อสู้ทางฝั่งนั้นดุเดือดกว่ามาก สมาชิกหลายคนได้รับบาดเจ็บ บางคนพลังธาตุหมดเกลี้ยงจนต้องใช้มีดสั้นต่อสู้ประชิดตัวอย่างทุลักทุเล แต่เปลือกนอกของมดเหล็กนั้นแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า มีดสั้นธรรมดาจะไปทำอะไรมันได้?

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้โม่หยางและโม่ฉู่เข้ามาเสริมทัพ สถานการณ์ที่เสียเปรียบก็ค่อยๆ พลิกกลับมา พวกเขาใช้เวลาเต็มๆ หนึ่งชั่วโมงกว่าจะขับไล่มดเหล็กที่เหลือไปได้หมด

เมื่อนั้นเองที่ทุกคนได้ถอนหายใจและพักผ่อนกันเสียที

โม่ฉู่เองก็หมดแรง ใบหน้าของเธอซีดเผือดเล็กน้อย การต้องเข้าร่วมการต่อสู้ที่ดุเดือดทันทีแบบนี้ เป็นเรื่องปกติที่สมรรถภาพทางร่างกายของเธอจะยังตามไม่ค่อยทัน

"เป็นอะไรไหมฉู่ฉู่?" โม่หยางมองน้องสาวด้วยความเป็นห่วง ตัวเขาเองชินกับสถานการณ์แบบนี้มานานแล้ว แต่เขาลืมคำนึงถึงสภาพร่างกายของน้องสาวไป

"ไม่เป็นไรค่ะ" โม่ฉู่ส่ายหน้า แล้วซุกหน้าลงกับอ้อมอกของโม่หยาง ใช้ตัวเขาบังใบหน้าเอาไว้ "พี่คะ หนูจะกินอะไรสักหน่อย พี่ช่วยบังให้หนูที"

อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครมองเห็น โม่ฉู่รีบยัดมันฝรั่งทอดเข้าปากไปหลายกำมือ ทันทีที่กลืนมันฝรั่งทอดลงท้อง พลังธาตุที่เกือบจะเหือดแห้งก็ค่อยๆ ฟื้นฟูกลับมา สีหน้าของเธอก็เริ่มมีเลือดฝาดขึ้น

"พี่คะ พี่ก็กินบ้างสิ เดี๋ยวจะ..."

ยังพูดไม่ทันจบประโยค เธอก็ถูกเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของหูชิงขัดจังหวะเสียก่อน