บทที่ 16 เจ้าอสูรจอมแปรปรวน

บทที่ 16 เจ้าอสูรจอมแปรปรวน

"อะแฮ่ม อะแฮ่ม"

โม่หยางแสร้งกระแอมไอสองสามครั้ง เพื่อเตือนสติหนึ่งคนหนึ่งสัตว์ที่กำลังเล่นกันอย่างเพลิดเพลินจนลืมโลก

ใช่แล้ว!

โม่ฉู่กำลังเล่นสนุกอยู่กับเจ้าอสูรโลหิตคำรามจริงๆ!

ก็อย่างที่เห็น เฟรนช์ฟรายส์ถูกเจ้าอสูรโลหิตคำรามจัดการจนเกลี้ยง แล้วโม่ฉู่ก็งัดเอาปลาย่างที่เหลืออยู่ออกมา โบกสะบัดขึ้นลงไปมา ดวงตาของเจ้าอสูรโลหิตคำรามเป็นประกายวิบวับ มันโยกหัวซ้ายทีขวาทีตามจังหวะการเคลื่อนไหว ไม่ยอมให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว

ทันใดนั้น โม่ฉู่ก็โยนปลาย่างออกไป

เจ้าอสูรโลหิตคำรามระเบิดศักยภาพไร้ขีดจำกัดออกมาทันที ร่างที่ดูอุ้ยอ้ายกระโจนขึ้นกลางอากาศเป็นเส้นโค้งที่งดงาม ก่อนจะยื่นอุ้งเท้าออกไปคว้าปลาย่างไว้ได้อย่างแม่นยำ

มันส่งเสียงร้อง "โฮกฮาก" อย่างมีความสุข เจ้าอสูรโลหิตคำรามสูดดมกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ น้ำลายไหลย้อยออกมาเป็นทาง จนสุดท้ายก็อดใจไม่ไหว ยัดปลาย่างทั้งตัวเข้าปากไปในคำเดียว

นี่... ก้างปลาจะไม่ติดคอเอาเหรอ?

โม่ฉู่มองดูด้วยความกังวลเล็กน้อย แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ เจ้าอสูรโลหิตคำรามก็คายก้างปลาออกมาเป็นโครงสวยงาม ส่วนเนื้อปลาที่เหลือนั้นถูกกลืนลงท้องไปเรียบร้อยแล้ว

โห! ทักษะนี้ช่างยอดเยี่ยมกระเทียมดองจริงๆ!

"เสี่ยวฉู่ พวกเรามาที่นี่เพื่อเอาแผงคอของมันนะ" เมื่อเห็นว่าทั้งคู่เมินเฉยต่อสัญญาณเตือน โม่หยางจึงได้แต่เอ่ยปากพูดตรงๆ

"อ้อ จริงด้วยแฮะ" ถ้าโม่หยางไม่ทัก โม่ฉู่ที่กำลังเล่นเพลินคงลืมเรื่องนี้ไปแล้วจริงๆ ช่วยไม่ได้ก็น่าตาเจ้านี่มันดูน่ารักเหมือนหมาปักกิ่งตัวเก่าของเธอไม่มีผิด แถมเกมรับจานร่อนเมื่อกี้ก็เข้าขากันสุดๆ

เมื่อเห็นดังนั้น โม่หยางก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วเดินเข้าไปเอง เตรียมจะตัดแผงคอของอสูรโลหิตคำรามออกมาสักส่วนหนึ่ง

ใครจะไปคิดว่าเจ้าอสูรโลหิตคำรามที่เมื่อกี้ยังทำตัวเชื่องเป็นแมวต่อหน้าโม่ฉู่ จู่ๆ จะเปลี่ยนท่าทีเป็นดุร้ายขึ้นมา!

ตอนที่โม่หยางยังอยู่ห่างจากมันถึงสองเมตรเต็มๆ เจ้าอสูรโลหิตคำรามก็เปลี่ยนจากท่าทางไร้พิษสงเข้าสู่โหมดระวังภัยทันที ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวดูดุร้าย ดวงตาสีแดงฉานฉายแววโหดเหี้ยมอำมหิตราวกับเลือด จ้องเขม็งไปที่โม่หยาง กรงเล็บที่ยกขึ้นมานั้นคมกริบราวกับเหล็กกล้า

โม่หยางสัมผัสได้ถึงท่าไม่ดีจึงหยุดฝีเท้าทันที

ถึงกระนั้น เจ้าอสูรโลหิตคำรามก็ยังคงส่งเสียงขู่คำราม "โฮก—โฮก—" แววตาคมกริบ ย่อตัวลงต่ำ พร้อมที่จะพุ่งเข้าจู่โจมได้ทุกเมื่อ

ตอนนี้แหละโม่หยางถึงเพิ่งจะเชื่อว่า เจ้านี่คืออสูรโลหิตคำรามตัวจริงเสียงจริง!

"พี่คะ เดี๋ยวค่ะ" โม่ฉู่ร้องทัก เธอเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติของอสูรโลหิตคำราม จึงลองขยับเข้าไปใกล้มันอีกสองก้าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่กลับพบว่าอสูรโลหิตคำรามไม่เพียงไม่ตั้งท่าโจมตี แต่กลับดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย...

โม่หยางเองก็สังเกตเห็นปรากฏการณ์นี้ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย... หรือว่าพวกตะกละจะสื่อสารถึงกันได้จริงๆ?

โม่ฉู่ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเจ้าอสูรโลหิตคำราม "พี่คะ ส่งเครื่องมือมาให้หนูหน่อย"

ขนแผงคอของอสูรโลหิตคำรามนั้นเหนียวทนทานมาก เครื่องมือธรรมดาไม่สามารถตัดให้ขาดได้ ต้องใช้กรรไกรตัดแผงคอแบบพิเศษของสหพันธรัฐเท่านั้น

"โอเค ระวังตัวด้วยนะ" แม้จะยังเป็นห่วง แต่โม่หยางก็จำต้องโยนกรรไกรไปให้โม่ฉู่ "ถ้าท่าไม่ดี ให้รีบหนีออกมาเลยนะ"

หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ โม่หยางก็ระแวงเจ้าอสูรตัวนี้ไม่น้อย เพราะเจ้านี่อารมณ์แปรปรวนเกินคาดเดา เกิดมันบ้าคลั่งขึ้นมาทำร้ายโม่ฉู่จะทำยังไง?

โม่ฉู่เดินไปข้างกายเจ้าอสูรโลหิตคำราม แล้วลูบหัวมันเบาๆ เจ้าอสูรโลหิตคำรามที่เมื่อกี้ยังแยกเขี้ยวใส่โม่หยาง กลับเชื่องเชื่ออย่างไม่น่าเชื่อ แถมยังเอาหัวมาถูไถฝ่ามือโม่ฉู่อย่างออดอ้อน พร้อมส่งเสียงครางอย่างสบายใจ

"เจ้าตัวเล็ก ฉันขอตัดแผงคอบนหัวแกหน่อยนะ เป็นเด็กดีอยู่นิ่งๆ นะ เข้าใจไหม?" แม้จะไม่รู้ว่ามันฟังรู้เรื่องหรือเปล่า แต่โม่ฉู่ก็ยังเจรจากับมันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"งั้นฉันตัดละนะ" โม่ฉู่หยิบกรรไกรขึ้นมา จ่อไปที่หัวของมัน แต่พอจะลงมือตัด เจ้านั่นก็สะบัดหน้าหนีอย่างถือตัว ทำให้โม่ฉู่ตัดพลาด

โม่หยางที่เฝ้ามองอยู่ข้างๆ ถึงกับใจหายวาบ กลัวว่ามันจะอาละวาดขึ้นมา

"เป็นอะไรไป? ไม่อยากให้ตัดเหรอ?" โม่ฉู่สัมผัสได้ว่าเจ้านี่ไม่ได้คิดร้ายกับเธอ แต่ทำไมจู่ๆ ถึงงอแงขึ้นมาล่ะ?

จนกระทั่งโม่ฉู่ลูบขนกล่อมมันอยู่พักใหญ่ เจ้าอสูรโลหิตคำรามถึงได้ส่งเสียงร้องฮึดฮัดพลางบุ้ยใบ้ไปที่กองก้างปลาบนพื้น

โม่ฉู่ถึงเพิ่งจะเข้าใจ ต้องเอาปลาย่างมาแลกงั้นเหรอ? เจ้านี่มันจะหัวหมอเกินไปแล้ว!

โชคดีที่เมื่อกี้เธอเผื่อปลาไว้อีกนิดหน่อย โม่ฉู่ทยอยเอาปลาออกมาทีละตัว จนกระทั่งเสบียงในคลังข้อมูลของเธอหมดเกลี้ยง เจ้านั่นถึงจะยอมพอใจ มันเอาหัวดุนๆ โม่ฉู่ ส่งสัญญาณว่า "รีบๆ ตัดเข้า ตัดเสร็จข้าจะได้กินของอร่อยต่อ!"

โม่ฉู่ไม่รู้ว่าต้องใช้ปริมาณเท่าไหร่ เลยจัดการเล็มขนแผงคอหนาๆ บนหัวมันจนเกลี้ยงเกลา อืม มองดูแบบนี้แล้ว ทรงผมใหม่นี่ก็เท่ระเบิดไปเลยแฮะ!

เจ้าอสูรโลหิตคำรามไม่สนใจเรื่องทรงผมสักนิด มันกอบโกยปลาย่างสองสามตัวเข้าสู่อ้อมกอด หยิบขึ้นมาแทะกินอย่างมีความสุข

โม่ฉู่ชูแผงคอกำเบ้อเริ่ม "พี่คะ แค่นี้พอไหม?"

คิ้วของโม่หยางกระตุกยิกๆ "พอสิ เกินพอเลยล่ะ"

เมื่อก่อน ถ้าใครหาได้สักหนึ่งในสามของที่โม่ฉู่ถืออยู่ ก็ถือว่าภารกิจสำเร็จแล้ว ครั้งนี้เล่นขนไปส่งเยอะขนาดนี้ คงได้รางวัลตอบแทนกลับมาอื้อซ่าแน่นอน

ประเด็นคือ ภารกิจครั้งนี้มันจะง่ายดายเกินไปไหม!

ไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ ไม่มีการบาดเจ็บล้มตาย แค่เสียเฟรนช์ฟรายส์กับปลาย่างไปไม่กี่ตัว... นี่มันต้นทุนศูนย์ชัดๆ!

ทว่าโม่ฉู่ไม่ได้สังเกตความคิดของพี่ชาย เธอเก็บขนแผงคอลงในคลังข้อมูลส่วนตัวอย่างระมัดระวัง คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความดีใจ "งั้นภารกิจของพวกเราก็เสร็จแล้วใช่ไหมคะ?"

"ใช่" โม่หยางต้องยอมรับเลยว่า นี่เป็นภารกิจที่ง่ายที่สุดตั้งแต่เขาเคยรับงานมา "เดี๋ยวเรากลับไปส่งภารกิจที่ศูนย์ได้เลย"

"เยี่ยมไปเลย!" ก่อนหน้านี้โม่ฉู่เก็บวัตถุดิบมาได้ตั้งเยอะ พอกลับไปถึงจะได้ลองเอามาปรุงอาหารดูทีละอย่าง

"นี่ เจ้าตัวเล็ก" โม่ฉู่ตบตัวเจ้าอสูรโลหิตคำรามที่กำลังก้มหน้าก้มตาแทะปลาเบาๆ "งั้นพวกเราไปก่อนนะ ถ้าคราวหน้ามีโอกาส ฉันจะเอาของอร่อยมาฝากอีก!"

เมื่อเจ้าอสูรโลหิตคำรามจัดการปลาย่างจนหมด มันก็ลูบพุงมันแผล็บอย่างพอใจ พเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าคลังอาหารเคลื่อนที่ของมันหายไปแล้ว!

"โฮก—ฮาก—" พวกเขาอยู่ไหน? มนุษย์ที่ทำของอร่อยๆ แบบนั้นได้อยู่ที่ไหน? ทำไมจู่ๆ ถึงหายตัวไปซะงั้นล่ะ!