บทที่ 37 ตกลง

บทที่ 37 ตกลง

ในยุคภัยพิบัติ ประเทศฮวายังคงสั่งห้ามประชาชนครอบครองอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต

แน่นอนว่า หากคุณแบกปืนยิงจรวดอยู่นอกเขตปลอดภัยคงไม่มีใครว่า แต่ทันทีที่คุณจะเข้าเขตปลอดภัย คุณจะต้องผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวด ดังนั้นอาวุธที่เซี่ยชิงใช้มาตลอดจึงมีแค่มีดสปาร์ตาและหนังสติ๊ก

หลังจากการวิวัฒนาการครั้งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตบนดาวบลูสตาร์ เพื่อรับมือกับอันตรายถึงชีวิตจากสิ่งมีชีวิตวิวัฒนาการ ทีมต่างๆ ที่ลงทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายในเขตปลอดภัยได้รับอนุญาตให้ครอบครองอาวุธได้ แต่ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด หากฝ่าฝืน ไม่เพียงอาวุธจะถูกยึด แต่ยังจะได้รับโทษหนัก

เซี่ยชิงที่ออกมาทำไร่นอกเขตปลอดภัยมีสิทธิ์ครอบครองอาวุธ แต่เธอไม่มีทั้งแต้มสะสมและช่องทางในการซื้อหา เธอจึงคิดวิธีใช้น้ำพุไม่ปนเปื้อนแลกเปลี่ยนกับทีมชิงหลง

เป้าหมายของเธอคือแลกปืนซุ่มยิงหนึ่งกระบอกพร้อมกระสุนสองร้อยนัด แต่ไม่นึกเลยว่าข้อเสนอของหยางจิ้นจะเหนือกว่าความคาดหมายไปไกล

เซี่ยชิงพยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัว มองผ่านกองไฟเข้าไปในดวงตาของหยางจิ้น "คุณต้องการแลกอุปกรณ์และอาวุธเหล่านี้กับน้ำพุกี่ลิตรคะ?"

ความรอบคอบของเซี่ยชิงทำให้หยางจิ้นรู้สึกพอใจ "ด้วยของทั้งหมดนี้ ขอเพิ่มปริมาณน้ำจากหนึ่งหมื่นห้าพันลิตร เป็นหนึ่งหมื่นเจ็ดพันห้าร้อยลิตรได้ไหม? อีกสองพันห้าร้อยลิตรที่เพิ่มขึ้นมา สำหรับให้พี่ลั่วดื่มระหว่างการรักษา"

ยังไม่มีผลการทดลองที่ชัดเจนยืนยันว่าการดื่มน้ำพุไม่ปนเปื้อนจะช่วยเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายมนุษย์ ไม่ใช่เพราะน้ำพุทำไม่ได้ แต่เพราะไม่มีน้ำพุมากพอให้ทดลองต่างหาก ประโยชน์ของน้ำพุไม่ปนเปื้อนต่อมนุษย์ไม่ใช่คำถามว่ามีหรือไม่มี แต่เป็นคำถามว่ามีมากแค่ไหน

การแลกเปลี่ยนน้ำพุหนึ่งหมื่นเจ็ดพันห้าร้อยลิตรในอีกสี่เดือนข้างหน้า กับการรักษาความปลอดภัยจากหน่วยย่อยทีมชิงหลงสิบคนเป็นเวลาหนึ่งปี ชุดป้องกันระดับสูงสุดสามชุด ปืนสามกระบอก กระสุนเก้าร้อยนัด และการสอนยิงปืนแบบตัวต่อตัวจากมือปืนสายตาพระกาฬอย่างลั่วเพ่ย ถือว่าคุ้มค่ามากสำหรับเซี่ยชิง

หยางจิ้นที่ขึ้นชื่อเรื่องความขี้เหนียวไม่เคยยอมเสียเปรียบใคร ยื่นข้อเสนอนี้มา ทำให้เซี่ยชิงตระหนักถึงมูลค่ามหาศาลของน้ำพุได้ชัดเจน

แม้ในใจเซี่ยชิงจะอยากยกกีบเท้าทั้งสี่ของลูกพี่แกะสนับสนุนข้อเสนอนี้ แต่ภายนอกเธอยังคงรักษามาดนิ่งขรึมแบบผู้เจรจา พยักหน้าตอบรับ "ตกลงค่ะ"

หยางจิ้นโยนฟืนเข้ากองไฟสองท่อน ก่อนจะเริ่มเจรจาข้อต่อไป "ผมยังมีอีกข้อเสนอ ไม่รู้ว่าคุณจะสนใจไหม"

สมองเซี่ยชิงประมวลผลสิ่งของที่เธอต้องการอย่างรวดเร็ว แต่สีหน้ายังคงราบเรียบ "ลองว่ามาสิคะ"

หยางจิ้นเสนอเงื่อนไข "ถ้าพี่ลั่วรักษาตัวในที่ดินหมายเลข 1 เรื่องน้ำพุในที่ดินของคุณจะถูกเปิดเผยไม่ช้าก็เร็ว ซึ่งจะรบกวนชีวิตคุณ ดังนั้นผมอยากให้พี่ลั่วเข้ามารักษาตัวในที่ดินของคุณ เขาจะพาคนมาแค่สี่คน พักในบ้านหลังนี้หรือที่ไหนก็ได้ที่คุณจัดให้ นอกจากรับเสบียงที่จำเป็นและตักน้ำแล้ว พวกเขาจะไม่ออกนอกเขตที่คุณกำหนด เมื่อพี่ลั่วขยับตัวได้จะเริ่มสอนคุณยิงปืน รับประกันว่าจะพาคนออกไปภายในสี่เดือน ถ้าตอนนั้นคุณยังเรียนไม่จบ พี่ลั่วจะย้ายไปอยู่ที่ดินหมายเลข 1 และสอนต่อจนกว่าคุณจะเป็น"

เห็นเซี่ยชิงยังขมวดคิ้ว แววตาของหยางจิ้นก็ฉายแววขบขัน ยื่นข้อเสนอที่เซี่ยชิงปฏิเสธไม่ลง "เพื่อการนี้ เราจะมอบน้ำมันดีเซลสองร้อยลิตร และรถไถนาขนาดเล็กแบบตีนตะขาบอเนกประสงค์หนึ่งคัน สามารถไถพรวน ยกร่อง กลบดิน กำจัดวัชพืช และพ่นยาได้ พร้อมด้วยกล้าแอปเปิล สตรอว์เบอร์รี พุทรา และองุ่นที่กินได้ อย่างละสองต้น"

รถไถนา น้ำมันดีเซล กล้าไม้ผล ทุกอย่างกระแทกใจเซี่ยชิงอย่างจัง แบบนี้จะปฏิเสธลงได้ยังไง?

เซี่ยชิงเลิกวางมาด รีบพยักหน้าทันที "ตกลงค่ะ หมู่บ้านนี้ยกให้พี่ลั่วใช้ได้เลยสี่เดือน"

"เพื่อความปลอดภัย ให้พี่ลั่วและทีมย้ายเข้ามาตอนนี้เลยได้ไหม?"

"ได้ค่ะ"

"เพื่อความสะดวกในการขนส่งเสบียงและยาจากที่ดินหมายเลข 1 มายังที่ดินหมายเลข 3 โดยไม่ให้ใครเห็น เราขอขุดอุโมงค์เชื่อมจากที่พักพี่ลั่วไปยังที่ดินหมายเลข 1 ได้ไหม? หลังพี่ลั่วออกไปแล้ว เราจะถมกลับให้เหมือนเดิมทันที"

"...ได้ค่ะ"

หยางจิ้นยิ้ม "ดี งั้นถ้ามีปัญหาอะไรหลังจากนี้ คุณคุยกับพี่ลั่วได้โดยตรงเลย"

รอยยิ้มของหยางจิ้นหล่อเหลาจนเซี่ยชิงเกือบจะเผลอชวนเขากินมื้อดึกก่อนกลับ โชคดีที่สติยังอยู่ครบ เธอส่งหยางจิ้นออกจากที่ดินก่อนฟ้าสาง

ประสิทธิภาพการทำงานของทีมชิงหลงน่าทึ่งมาก เพียงครึ่งชั่วโมง ลั่วเพ่ยก็ถูกย้ายเข้ามาในที่ดินหมายเลข 3 อย่างเงียบเชียบ ไม่นานหลังฟ้าสาง เฮลิคอปเตอร์ขนาดเล็กก็บินมาลงจอดที่ที่ดินหมายเลข 1 อยู่ยี่สิบนาที ก่อนจะบินจากไป

สองชั่วโมงต่อมา ทังหวายโทรรายงานสวีพิน รองหัวหน้าทีมซู่เฟิง "...ครับ ยืนยันว่าลั่วเพ่ยถูกหยางจิ้นส่งเฮลิคอปเตอร์มารับตัวไปแล้ว ตอนนี้ที่ดินหมายเลข 1 ไม่มีคนเฝ้า คนข้างในเริ่มถางหญ้าทำไร่กันแล้ว... ครับ ส่งคนเข้าไปตรวจสอบแล้ว ยืนยันว่าลั่วเพ่ยไม่อยู่ในที่ดิน... ครับ เฮลิคอปเตอร์บินไปทางทิศตะวันตก มีลำเดียวครับ"

วางสายเสร็จ ทังหวายอารมณ์ดีตะโกนเรียกน้องชาย ทังเหิง "ไป ไปล่าสัตว์กัน วันนี้ย่างเนื้อกินแกล้มเหล้า!"

วันที่สี่หลังจากลั่วเพ่ยย้ายเข้ามา กล้าไม้หกต้นและกล้าสตรอว์เบอร์รีสองต้นถูกทีมชิงหลงแอบส่งเข้ามาในที่ดินเซี่ยชิง เซี่ยชิงปลูกพวกมันทั้งหมดในเขตเพาะปลูกที่เตรียมไว้ รดน้ำพุจนชุ่มฉ่ำ

เพื่อประหยัดน้ำพุไว้รดต้นไม้ ช่วงนี้เซี่ยชิงประหยัดน้ำสุดขีด ขนาดจะต้มโจ๊กกินยังเสียดายน้ำ

กล้าไม้ผลอายุหนึ่งปีสูงเมตรกว่ามีแต่กิ่งก้าน ส่วนกล้าสตรอว์เบอร์รีก็มีใบแค่ห้าใบ เซี่ยชิงเสียดายไม่กล้าเด็ดใบหรือหักกิ่งมาตรวจสอบ เลยไม่รู้ว่าเป็นไฟเขียวหรือไฟเหลือง

เพื่อป้องกันลูกพี่แกะมากัดกิน เซี่ยชิงยอมเสี่ยงตายเข้าไปในป่าวิวัฒนาการ ตัดกิ่งพุทราป่าวิวัฒนาการที่มีหนามแหลมคมยาวเท่าฝ่ามือมาทำรั้วล้อมรอบต้นกล้า

พอล้อมรั้วเสร็จ เซี่ยชิงอารมณ์ดีสุดๆ โทรหาลั่วเพ่ยเบอร์ใหม่ หิ้วตะกร้าผักไปเยี่ยม

ลั่วเพ่ยและทีมพักอยู่มาสี่วันแล้ว พวกเขาทำตามสัญญาของหยางจิ้นอย่างเคร่งครัด เก็บตัวอยู่แต่ในหมู่บ้าน แม้แต่จะตักน้ำก็รอทำตอนกลางคืน ไม่รบกวนชีวิตเซี่ยชิงแม้แต่น้อย

ในที่ดินหมายเลข 3 มีหมู่บ้านร้างสามแห่งตั้งอยู่เป็นรูปตัวอักษรจีน '品' (สามเหลี่ยม) เซี่ยชิงอยู่หมู่บ้านทางทิศเหนือ ลั่วเพ่ยอยู่หมู่บ้านทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ส่วนหมู่บ้านทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ยังว่างอยู่ เซี่ยชิงกะว่าว่างเมื่อไหร่จะเคลียร์พื้นที่ไว้เลี้ยงไก่ เป็ด ห่าน ถ้าหามาเลี้ยงได้นะ

ลั่วเพ่ยพักอยู่ในบ้านหลังที่เซี่ยชิงใช้เจรจากับหยางจิ้น พอเข้าไปเซี่ยชิงถึงรู้ว่า แม้ภายนอกจะดูเหมือนเดิม แต่พวกเขาขุดห้องใต้ดินเพิ่มไว้หลายห้อง ทางเข้าอยู่ในบ้านหลังนี้แหละ

ขุดตอนไหน? เอาดินไปทิ้งไว้ไหน?

ผนังห้องใต้ดินไม่เพียงกันชื้นและเก็บเสียง แต่ยังติดไฟสว่างไสว พร้อมอุปกรณ์การแพทย์ล้ำสมัยที่ดูขัดกับสภาพวันสิ้นโลก

ติดตั้งตอนไหน? ขนเข้ามายังไง?

เห็นเซี่ยชิงทำหน้างง เว่ยเฉิงต้งก็ยิ้มกว้างจนเห็นเหงือก ลั่วเพ่ยที่ยังปิดตาอยู่ร้องทัก "เซี่ยชิง มานั่งสิ"

ได้รับน้ำพุรักษามาห้าวัน ลั่วเพ่ยก็ลุกขึ้นนั่งได้แล้ว เซี่ยชิงส่งตะกร้าผักให้เว่ยเฉิงต้ง น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม "ดูท่าผลการรักษาจะดีนะคะพี่ลั่ว"

"เพราะเธอแท้ๆ" ลั่วเพ่ยยิ้มจริงใจ "รถไถคันใหญ่อยู่ ต้องหาจังหวะเหมาะๆ ขนเข้ามาอย่างเปิดเผย ส่วนปืนกับกระสุนมาถึงแล้ว เพราะเธอเป็นมนุษย์วิวัฒนาการสายพละกำลัง ฉันเลยเลือกปืนกลมือขนาดเล็ก ปืนไรเฟิลอัตโนมัติ และปืนซุ่มยิงแบบไม่ใช่อัตโนมัติให้"

เว่ยเฉิงต้งเปิดกล่องไม้ยาวที่หิ้วเข้ามา เผยให้เห็นปืนใหม่เอี่ยมสามกระบอกกลิ่นน้ำมันหอมฉุย แม้เซี่ยชิงจะดูปืนไม่เป็น แต่จำได้แม่นว่าปืนซุ่มยิงในกล่องเหมือนกับกระบอกที่ลั่วเพ่ยใช้ตอนออกภารกิจเปี๊ยบ!

ของดีแน่นอน

ลั่วเพ่ยอธิบายต่อ "เพื่อการอำพราง ปืนทั้งสามกระบอกมีอุปกรณ์เก็บเสียง ลดแสงไฟ และลดควันมาให้ด้วย อยู่ในกล่องนั่นแหละ วันนี้ให้เฉิงต้งสอนเธอใช้ปืนพกก่อน เอาไว้ป้องกันตัว ส่วนปืนยาวรอตาฉันหายดีแล้วฉันจะสอนเอง"

"ขอบคุณค่ะพี่ลั่ว รบกวนพี่ต้งด้วยนะคะ" เซี่ยชิงไม่ได้บอกว่าเคยใช้ปืนไรเฟิลตอนออกภารกิจกับทีมตงหยางครั้งหนึ่ง เพราะปืนประดิษฐ์เองเก่าคร่ำครึกระบอกนั้น เทียบไม่ได้เลยกับปืนสามกระบอกตรงหน้า