บทที่ 33 สาเหตุที่ลั่วเพ่ยต้องออกจากเขตปลอดภัย

บทที่ 33 สาเหตุที่ลั่วเพ่ยต้องออกจากเขตปลอดภัย

หู่จื่อนำล้อจักรยานที่ถอดยางออกเหลือแต่ดุมล้อ ยึดติดกับแผ่นไม้หนากว้างเท่าฝ่ามือยาวกว่าสองเมตร แล้วตอกแผ่นไม้ลงไปในอ่างเก็บน้ำ ให้ระดับน้ำท่วมดุมล้อ จากนั้นต่อท่อเหล็กสองท่อนเข้ากับข้อต่อสามทางเป็นท่อตรงยาว ยึดไว้กับสันเขื่อนอ่างเก็บน้ำ ร้อยเชือกไนลอนที่มีแผ่นพลาสติกกลมๆ ร้อยอยู่เข้าไปในท่อเหล็ก ใช้เชือกเส้นนี้เชื่อมดุมล้อในน้ำเข้ากับดุมล้อหลังจักรยาน สุดท้ายก็ตั้งขาตั้งจักรยาน ยึดให้แน่นอยู่บนฝั่ง

หู่จื่อขึ้นไปปั่นจักรยาน เซี่ยชิงก็เห็นน้ำในอ่างเก็บน้ำถูกแผ่นพลาสติกบนเชือกไนลอนกวาดเข้าท่อเหล็ก ไหลพรั่งพรูออกมาทางช่องทางออกของข้อต่อสามทาง ทำเอาเธอเปิดหูเปิดตาจริงๆ "พี่ชิงแค่ปั่นจักรยานเหมือนปั่นจักรยานเล่น น้ำก็จะไหลขึ้นมาตามท่อสามทาง ยิ่งปั่นเร็วน้ำก็ยิ่งไหลแรง ใช้ไอ้นี่สะดวกกว่าหาบน้ำเยอะครับ"

"เข้าใจแล้ว ใช้งานดีมากเลย" เซี่ยชิงพยักหน้าไม่หยุด อดชมไม่ได้ "ใครคิดไอเดียดีๆ แบบนี้เนี่ย ฉลาดจริงๆ!"

หลังภัยพิบัติ น้ำมันและไฟฟ้าหายาก ราคาแลกเปลี่ยนเลยสูงลิ่ว กังหันวิดน้ำที่ใช้แรงคนล้วนๆ แบบนี้เหมาะกับเธอที่สุด

พอได้รับคำชมจากเซี่ยชิง หน้าของหู่จื่อก็แดงก่ำ ไม่กล้าเงยหน้า "ยังมีตะบันน้ำที่ไม่ต้องใช้น้ำมันและไฟฟ้า ใช้แค่พลังงานจลน์จากน้ำไหลสูบน้ำขึ้นที่สูงได้ แต่เครื่องนั้นซับซ้อนกว่านี้ ชิ้นส่วนเยอะ ถอดประกอบยาก วางไว้ริมน้ำกลัวโดนสัตว์ฟันแทะวิวัฒนาการกัดพัง แถมตะบันน้ำน้ำไหลไม่แรงเท่าตัวนี้ด้วยครับ"

เซี่ยชิงนึกภาพตะบันน้ำไม่ออก แต่พอได้ยินว่าชิ้นส่วนเยอะแถมถอดประกอบยาก ก็รู้ว่าไม่เหมาะจะใช้ตอนนี้ "เครื่องนี้เวลาจะใช้ก็ติดตั้ง ไม่ใช้ก็ถอดเก็บกลับบ้าน ง่ายๆ ใช้งานดี ดีกว่าตะบันน้ำเยอะ"

"ผมได้ยินผู้กองถานบอกว่า พี่ชิงอยากให้ลูกพี่แกะปั่นกังหันน้ำ" หู่จื่อเห็นเซี่ยชิงชอบจริงๆ ก็ล้วงเอาบันไดจักรยานที่ดัดแปลงเป็นทรงรองเท้าแกะกับอานจักรยานขนาดใหญ่ออกมา เปลี่ยนใส่จักรยานอย่างรวดเร็ว แล้วปรับเบาะลงต่ำสุด "ลูกพี่แกะแรงเยอะแถมฉลาด ถ้าพี่ชิงหลอกล่อให้มันขึ้นมานั่งได้ มันต้องเรียนรู้ที่จะปั่นได้แน่ๆ"

ลูกพี่แกะนอนเคี้ยวเอื้องอย่างสบายใจอยู่ใต้ต้นเซียงชุนบนเนินเขาไกลๆ ไม่รู้เลยว่าเซี่ยชิงที่ยืนอยู่ริมอ่างเก็บน้ำตาวาววับแค่ไหน

หู่จื่อเตือนเซี่ยชิง "โครงรถคันนี้ผมคัดมาแข็งแรงสุดแล้ว แต่ก็ต้านแรงบ้าของลูกพี่แกะไม่ไหวหรอก พี่ชิงเพลาๆ มือหน่อยนะครับ"

เซี่ยชิงยิ้มตาหยีพยักหน้า

จงเทาก็ยิ้มร่า "ในความคิดพี่นะ ตรงทางออกน้ำไม่ต้องต่อท่อยาวหรอก จากตรงนี้ไปถึงที่นาของเธอแค่สามสี่ร้อยเมตร ถมดินทำคูส่งน้ำเอาก็ได้"

เซี่ยชิงเกรงใจ ไม่กล้ารบกวนพวกเขา "คูส่งน้ำฉันขุดเองได้ค่ะ ครึ่งวันก็เสร็จ"

จงเทาก็ไม่เซ้าซี้ อาศัยจังหวะที่หู่จื่อปรับแต่งกังหันน้ำ ชวนเซี่ยชิงคุย "หัวหน้าทีมชิงหลง ลั่วเพ่ย ก็ย้ายออกจากเขตปลอดภัยมาอยู่ที่ดินแถวนี้ น้องสาวเคยเจอเขาหรือยัง?"

"รู้ว่าเขามาแล้วค่ะ แต่ยังไม่มีโอกาสได้เจอ" จงเทามาจากเขตปลอดภัย ข่าวสารย่อมรวดเร็ว เซี่ยชิงฉวยโอกาสถามข่าว "ทำไมหัวหน้าลั่วถึงไม่อยู่ในเขตปลอดภัยแล้วล่ะคะ?"

"เฮ้อ" พอพูดถึงลั่วเพ่ย จงเทาก็หน้าบึ้งด้วยความโกรธ "หลังฝนธาตุเชียง ป่าวิวัฒนาการทางทิศตะวันออกมีพืชและนกวิวัฒนาการระดับสูงโผล่มา หัวหน้าลั่วรับภารกิจไปเคลียร์พื้นที่ ไม่รู้โดนไอ้สารเลวตัวไหนวางยา โดนพิษสังเคราะห์ธาตุเชียงเข้าไป"

พิษสังเคราะห์ธาตุเชียง คือการนำธาตุเชียงเข้มข้นสูงมาผสมกับสารพิษต่างๆ เมื่อพิษนี้เข้าสู่ร่างกายสัตว์หรือมนุษย์วิวัฒนาการธาตุอี๋ จะทำลายร่างกายอย่างรุนแรงและขับพิษออกยากมาก เรียกได้ว่าเป็นวิธีการทำร้ายคนที่อำมหิตที่สุดหลังการวิวัฒนาการครั้งใหญ่ จนรัฐบาลต้องสั่งห้ามผลิตและใช้งานเด็ดขาด

ในสถานการณ์ภัยพิบัติเช่นนี้ ลั่วเพ่ย มือปืนสายตาพระกาฬ วิวัฒนาการสายการมองเห็นระดับสูง คือกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดของฐานฮุยซานในการต่อต้านสัตว์ปีกวิวัฒนาการ ใครก็ตามที่ใช้พิษสังเคราะห์ธาตุเชียงทำร้ายลั่วเพ่ย ไม่ว่าด้วยจุดประสงค์ใด สมควรโดนสับเป็นหมื่นชิ้น

เซี่ยชิงเกร็งตัว สายตาคมกริบ "ในเมื่อหัวหน้าลั่วโดนพิษ ทำไมไม่รักษาตัวอยู่ในเขตปลอดภัยล่ะคะ?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ จงเทายิ่งโมโห "การถอนพิษสังเคราะห์ธาตุเชียงให้หัวหน้าลั่วต้องใช้น้ำไม่ปนเปื้อนจำนวนมาก ไม่รู้ไอ้ชาติชั่วตัวไหนปล่อยข่าวลือว่า เพื่อรักษาหัวหน้าลั่ว ฐานต้องเอาน้ำไม่ปนเปื้อนทั้งหมดของโรงพยาบาลมาใช้จนหมด แถมยังดึงน้ำสำหรับเพาะปลูกธัญพืชวิวัฒนาการเกรดเอของศูนย์เพาะปลูกมาใช้ด้วย คนในเขตปลอดภัยหลายหมื่นคนโดนยุยงให้ไปบุกถล่มกองบัญชาการทีมชิงหลง เรียกร้องให้ลูกพี่หยางส่งตัวหัวหน้าลั่วออกมาฆ่าทิ้ง!"

ไอ้แม่ย้อย!

เซี่ยชิงข่มใจไม่ให้สบถออกมา "ฝีมือทีมซู่เฟิงเหรอคะ?"

"นอกจากไอ้พวกเวรนั่นแล้วจะมีใคร?" จงเทายิ่งด่ายิ่งขึ้น "ตอนที่คนธรรมดาฝ่าแนวป้องกันของทีมชิงหลงเข้าไปไม่ได้ ไอ้พวกซู่เฟิงยังแกล้งทำเป็นเข้าไปช่วยรักษาความสงบหวังจะพังประตู จนโดนลูกพี่หยางเก็บไปไม่กี่ศพถึงยอมถอย ถุย! ไอ้พวกสารเลว! น้ำไม่ปนเปื้อนห่าเหวอะไรเอาไปให้หัวหน้าลั่วหมด มารดามันเถอะ คิดว่าข้าไม่รู้หรือไง? ทังลู่ที่ใช้รูจมูกมองคน ยัยนั่นใช้น้ำ..."

"เสร็จแล้ว พี่เทากลับกันเถอะ" ได้ยินจงเทาเริ่มพูดจาเลอะเทอะ หู่จื่อรีบปรับแต่งกังหันน้ำให้เสร็จ แล้วเรียกจงเทากลับ

เซี่ยชิงเอาสัตว์วิวัฒนาการที่ล่ามาได้แลกน้ำยาตรวจวัด และมอบโหระพาวิวัฒนาการสองมัดเล็กเป็นของขวัญขอบคุณ ก่อนจะไปส่งพวกเขาที่หน้าเขตที่ดิน

เรื่องที่เหลือไม่ต้องให้จงเทาเล่า เซี่ยชิงก็เดาได้ ทีมซู่เฟิงไม่อยากให้ลั่วเพ่ยหายดี เลยปล่อยข่าวลือยุท่องให้คนในเขตปลอดภัยไม่พอใจและก่อจลาจล ลั่วเพ่ยเลยต้องย้ายออกมา

แน่นอนว่าการที่ลั่วเพ่ยออกมา ไม่ใช่เพราะยอมแพ้การรักษา แต่เพื่อให้รักษาได้สะดวกขึ้นต่างหาก

ด้วยศักยภาพของทีมชิงหลง พวกเขาต้องหาน้ำไม่ปนเปื้อนมาถอนพิษให้ลั่วเพ่ยได้แน่ ข้อนี้เซี่ยชิงไม่สงสัยเลย แต่ก็เดาได้ว่าพวกเขาคงต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาล

อำนาจฝ่ายหนึ่งลดลง อีกฝ่ายก็เพิ่มขึ้น การทำให้ทีมชิงหลงอ่อนแอลง ก็เท่ากับทำให้ทีมซู่เฟิงแข็งแกร่งขึ้น

ยิ่งทีมซู่เฟิงแข็งแกร่ง ความแค้นของพ่อเซี่ยชิงก็ยิ่งชำระยากขึ้น

เซี่ยชิงหลอกล่อให้ลูกพี่แกะช่วยขนดิน ถมเป็นถนนดินระดับเดียวกับแปลงนา แล้วขุดคูน้ำเชื่อมไปยังแปลงนา จากนั้นปักพลั่วลงดินลึก ศัตรูของศัตรู คือมิตรที่ร่วมมือกันได้

บ่ายวันนั้น ถานจวินเจี๋ยมาที่ที่ดินของเซี่ยชิงเพื่อรับของแลกเปลี่ยน เซี่ยชิงส่งยอดเซียงชุนและโหระพาให้เขา แล้วถามถึงอาการของลั่วเพ่ย "ผู้กองถาน อาการของหัวหน้าลั่วดีขึ้นบ้างไหมคะ?"

ช่วงนี้ ลั่วเพ่ยพูดคุยในช่องสื่อสารเจ้าของที่ดินน้อยมาก เซี่ยชิงฟังจากน้ำเสียงไม่ออกว่าอาการเขาเป็นยังไง ในเมื่อถานจวินเจี๋ยสนิทกับหยางจิ้น เซี่ยชิงคิดว่าเขานน่าจะไปเยี่ยมลั่วเพ่ยที่ที่ดินหมายเลข 1 มาแล้ว

ถานจวินเจี๋ยตอบเลี่ยงๆ "อาการของเขาต้องค่อยๆ รักษา"

ความหมายก็คือคงไม่หายในเร็ววันแน่ พิษสังเคราะห์ธาตุเชียงต้องรีบรักษา ยิ่งลากยาวร่างกายยิ่งพัง แสดงว่าน้ำไม่ปนเปื้อนที่ทีมชิงหลงหามาได้คงไม่พอ