บทที่ 34 การแลกเปลี่ยนกับลั่วเพ่ย

บทที่ 34 การแลกเปลี่ยนกับลั่วเพ่ย

หลังจากส่งถานจวินเจี๋ยกลับไป เซี่ยชิงก็ปีนขึ้นไปบนเนินเขา นั่งลงข้างลูกพี่แกะที่เฝ้าตาน้ำพุอยู่ แล้วกดโทรศัพท์หาลั่วเพ่ย "พี่ลั่ว ฉันเจอผักปวยเล้งในที่ดิน อยากเอาไปให้พี่ลองชิมหน่อย ไม่ต้องให้ใครมารับหรอกค่ะ ฉันไปเองดีกว่า ใคกล้นิดเดียว"

เซี่ยชิงไม่ได้ให้สมาชิกทีมชิงหลงมารับ และไม่ได้ฝากทีมตรวจสอบไปให้ เธอหิ้วตะกร้าผักเดินข้ามแนวกันไฟไปทักทายเว่ยเฉิงต้งที่ยืนรอรับอยู่หน้าป่ากันชนของที่ดินหมายเลข 1 "พี่ต้ง"

เว่ยเฉิงต้งเป็นสมาชิกในทีมของลั่วเพ่ย รับหน้าที่ประสานงานภายนอกและคำนวณแต้มภารกิจ เซี่ยชิงออกปฏิบัติภารกิจกับทีมลั่วเพ่ยบ่อยๆ ย่อมคุ้นเคยกันดี

"พวกเราทิ้งตำแหน่งไม่ได้ ต้องรบกวนให้เธอเอาเสบียงมาส่งเองแล้วล่ะ" เว่ยเฉิงต้งดูซูบผอมลงกว่าแต่ก่อนมาก รอยยิ้มก็ดูฝืนๆ เขาขยิบตาให้เซี่ยชิงแล้วพูดต่อ "ผักพวกนี้ต้องตรวจสอบก่อนถึงจะรับไว้ได้ เธอช่วยตามฉันไปหน่อยได้ไหม?"

ดูท่าแถวนี้จะมีคนดักฟัง เซี่ยชิงพยักหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ได้ค่ะ แต่แค่ครั้งเดียวนะ ครั้งหน้าแลกเปลี่ยนกันที่แนวกันไฟ ไม่งั้นยกเลิก"

ที่ดินหมายเลข 1 มีป่ากันชนสองพันหมู่ พื้นที่เพาะปลูกกว่าหนึ่งพันเก้าร้อยหมู่ และหมู่บ้านร้างสองแห่ง มีแม่น้ำกว้างสามเมตรกว่าไหลผ่านจากทิศตะวันตก ผ่านพื้นที่เพาะปลูกระหว่างหมู่บ้านทั้งสอง แล้วไหลลงสู่ทิศใต้ไปยังที่ดินหมายเลข 8

เห็นได้ชัดว่าคนในที่ดินหมายเลข 1 ไม่มีกะจิตกะใจจะทำไร่ไถนา นอกจากพื้นที่สองสามหมู่ที่ปลูกธัญพืชไว้พอเป็นพิธี ที่เหลือล้วนเต็มไปด้วยหญ้ารกสูงท่วมหัว แต่พอเดินเข้าหมู่บ้าน เซี่ยชิงก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

พวกเขาทำความสะอาดหมู่บ้านจนเกลี้ยงเกลา ด้วยหูที่วิวัฒนาการ เซี่ยชิงได้ยินเสียงลมหายใจหนักๆ ของคนซ่อนอยู่หลังกำแพงบ้านและบนต้นไม้ที่เธอเดินผ่าน แสดงว่าทีมชิงหลงยังไม่ทอดทิ้งลั่วเพ่ย การแลกเปลี่ยนของเธอยังเป็นไปได้

ลานบ้านที่ลั่วเพ่ยพักอาศัยปูด้วยอิฐแดงเรียบกริบ โล่งเตียนไม่มีสิ่งกีดขวาง น่าจะเพื่ออำนวยความสะดวกให้ลั่วเพ่ยที่สายตามีปัญหาเดินเหินได้สะดวก

หลังจากเชิญเซี่ยชิงเข้าบ้าน เว่ยเฉิงต้งถึงค่อยอธิบายเสียงเบา "ในที่ดินหมายเลข 2 มีมนุษย์วิวัฒนาการสายการได้ยินคอยดักฟังอยู่ คุยกันในป่ากันชนไม่สะดวก แต่ในหมู่บ้านปลอดภัยแล้ว หัวหน้าลั่วออกไปรับเธอไม่สะดวก ต้องขออภัยด้วยนะ"

เซี่ยชิงพยักหน้า เดินตามเว่ยเฉิงต้งเข้าไปในห้องรับแขกที่ทาสีผนังขาวสะอาด เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น พอเห็นคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เอน เธอก็ชะงักไป

ดวงตาของเขาพันด้วยผ้าก๊อซสีขาว ริมฝีปากม่วงคล้ำ ผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามีสีแดงคล้ำเหมือนคนโดนพิษเช่นเดียวกับเธอ ใบหน้าและมือผอมตอบจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้

คนคนนี้... คือลั่วเพ่ยจริงๆ เหรอ?

ลั่วเพ่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เอนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มถาม "เซี่ยชิงมาแล้วเหรอ?"

น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบเหมือนที่ได้ยินผ่านวิทยุสื่อสาร แม้จะผ่านความเป็นความตายจนด้านชามาตลอดหลายปี แต่เซี่ยชิงก็ยังอดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้

นี่คือลั่วเพ่ยเชียวนะ

ลั่วเพ่ยที่แค่เห็นแผ่นหลังแบกปืนซุ่มยิงของเขา เซี่ยชิงก็อุ่นใจทุกครั้งที่ออกภารกิจ

เซี่ยชิงกำหมัดแน่น ตอบกลับเสียงเรียบ "พี่ลั่ว ฉันเซี่ยชิงค่ะ ไม่รู้เลยว่าพี่เจ็บหนักขนาดนี้ ขอโทษที่มารบกวนพี่พักผ่อนนะคะ"

"มานั่งสิ" ลั่วเพ่ยที่ถูกพิษสังเคราะห์ธาตุเชียงเล่นงานจนยืนแทบไม่ไหว ยังมีอารมณ์ขัน "เป็นไง สีหน้าฉันดูเจริญตาดีไหม?"

ลั่วเพ่ยเป็นคนรักศักดิ์ศรี ไม่อยากให้ใครมาสมเพช เซี่ยชิงที่มีสีผิวเดียวกันพยักหน้า "อื้ม อย่างน้อยก็ดูดีกว่าสีม่วงหรือสีเขียวล่ะนะ"

เสียงหัวเราะของลั่วเพ่ยดังขึ้นอีกนิด แต่เซี่ยชิงสัมผัสได้ถึงความอ่อนแรงของเขา "โชคดีที่ไม่ใช่สีเขียว ไม่งั้นคงโดนหัวเราะเยาะตาย พอดีเลย โหระพากับยอดเซียงชุนที่เธอส่งมาคราวก่อนรสชาติดีมาก ฉันกำลังอยากจะขอแลกเพิ่มอยู่พอดี เธอก็มาพอดี ในที่ดินเจอผักปวยเล้งเหรอ?"

"เพิ่งเจอเมื่อวันสองวันนี้เองค่ะ ปริมาณธาตุเชียง 3 ต่อพันส่วน เพราะมีไม่เยอะ เลยเด็ดมาแต่ใบ"

เซี่ยชิงพูดจบ เว่ยเฉิงต้งที่ถือตะกร้าอยู่ก็ถามยิ้มๆ "เซี่ยชิง ในขวดนี้นี่เหล้าเหรอ? ขวดใหญ่เชียว ตั้งลิตรครึ่งแน่ะ"

ลั่วเพ่ยโดนลอบทำร้ายจนบาดเจ็บ คนของทีมชิงหลงย่อมต้องตรวจสอบทุกคนและทุกสิ่งที่เข้าใกล้เขาอย่างเข้มงวด

เซี่ยชิงไม่ตอบ แต่หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนข้อความไว้ออกมา:

น้ำไม่ปนเปื้อน

เว่ยเฉิงต้งเบิกตากว้าง รีบกระซิบข้างหูลั่วเพ่ย

ลั่วเพ่ยใช้ฝ่ามือที่ไร้เนื้อหนังยันที่พักแขนเก้าอี้ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ผายมือเชิญเซี่ยชิง แล้วให้ลูกน้องที่ยืนประกบอยู่ช่วยพยุงเขาเข้าไปในห้องข้างๆ

ห้องนี้เป็นห้องเก็บเสียงที่ดัดแปลงมาเป็นพิเศษ ไม่มีหน้าต่าง ผนัง เพดาน และพื้นบุด้วยแผ่นซับเสียงทั้งหมด

พอประตูปิดลง เว่ยเฉิงต้งก็รีบถามอย่างอดรนทนไม่ได้ "เซี่ยชิง น้ำนี่เธอเอามาจาก..."

"เฉิงต้ง" ลั่วเพ่ยขัดจังหวะเว่ยเฉิงต้ง หุบยิ้มแล้วพูดกับเซี่ยชิงด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แผลของฉันไม่ใช่น้ำแค่ไม่กี่ชั่งจะรักษาหาย น้ำใจของเธอฉันรับไว้ แต่เธอเอาน้ำกลับไปดื่มเองเถอะ เธอเก็บไว้กินเองมีประโยชน์กว่าเอามาใช้กับฉัน"

ความดีใจบนใบหน้าเว่ยเฉิงต้งที่ถือขวดน้ำอยู่เปลี่ยนเป็นความเสียดาย แต่เขาก็ยังค่อยๆ วางขวดน้ำกลับลงในตะกร้าอย่างระมัดระวัง ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างลั่วเพ่ยจ้องมองเซี่ยชิงนิ่ง ราวกับจะมองให้ทะลุปรุโปร่ง

เซี่ยชิงเมินสายตาเขา พูดเสียงเบา "พี่ลั่วให้คนตรวจสอบคุณภาพน้ำดูก่อนเถอะค่ะ ฉันมีแค่เครื่องตรวจปริมาณธาตุเชียง เลยไม่รู้ว่าน้ำนี่ใช้ได้หรือเปล่า"

เห็นเซี่ยชิงยืนกราน ลั่วเพ่ยจึงพยักหน้าให้เว่ยเฉิงต้งเอาน้ำไปตรวจ ไม่นานนัก เว่ยเฉิงต้งก็กลับมาด้วยความตื่นเต้นจนเสียงสั่น "หัวหน้าลั่ว คุณภาพน้ำดีเยี่ยมเลยครับ เซี่ยชิง น้ำแบบนี้เธอมีเท่าไหร่ จะแลกยังไง?"

เซี่ยชิงถามกลับ "ต้องใช้เท่าไหร่ถึงจะรักษาแผลพี่ลั่วหายคะ?"

ลั่วเพ่ยตอบตามตรง "พิษที่ฉันโดน นอกจากต้องให้น้ำเกลือและเช็ดแผลแล้ว ยังต้องแช่น้ำยาด้วย วันละครั้ง อย่างน้อยสี่เดือน น้ำยาที่แช่ต้องเปลี่ยนใหม่ทุกวัน ใช้ซ้ำไม่ได้ ต้องใช้น้ำพุไม่ปนเปื้อนอย่างน้อยหนึ่งหมื่นห้าพันลิตร"

เท่าที่เซี่ยชิงรู้ ตาน้ำพุสี่แห่งที่ค้นพบในฐานฮุยซานมีปริมาณน้ำไม่ต่างจากในที่ดินของเธอมากนัก เป็นไปไม่ได้ที่จะแบ่งน้ำหนึ่งหมื่นห้าพันลิตรมาให้ลั่วเพ่ยใช้ มิน่าอาการของลั่วเพ่ยถึงได้ทรุดลงขนาดนี้

เซี่ยชิงคำนวณปริมาณน้ำพุของตัวเอง แล้วพยักหน้า "สี่เดือน หนึ่งหมื่นห้าพันลิตร ตกวันละร้อยยี่สิบห้าลิตร แลกได้ค่ะ"

คราวนี้ไม่ใช่แค่เว่ยเฉิงต้ง แม้แต่ลั่วเพ่ยยังตื่นเต้น เขาค่อยๆ แกะผ้าก๊อซที่ปิดตาออก ใช้ดวงตาแดงก่ำในเบ้าตาจ้องมองเซี่ยชิง เสียงแหบพร่า "ทำไมถึงช่วยฉัน?"

พลังวิวัฒนาการของลั่วเพ่ยรวมอยู่ที่ดวงตา ดังนั้นเมื่อโดนพิษสังเคราะห์ธาตุเชียง ส่วนที่เสียหายหนักที่สุดจึงเป็นดวงตา จ้องเซี่ยชิงได้เพียงไม่กี่วินาที น้ำตาก็ไหลออกมาเอง

เซี่ยชิงจ้องตอบอย่างสงบ "ไม่ได้ช่วยฟรีๆ ค่ะ ฉันมีเงื่อนไข ฉันอยากให้พี่ลั่วสอนยิงปืน แล้วก็อยากได้อาวุธ นอกจากนี้ พี่ลั่วต้องรับปากว่าจะไม่เปิดเผยแหล่งที่มาของน้ำให้ใครรู้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน"

เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ จะนับเป็นเงื่อนไขได้ยังไง ลั่วเพ่ยหลับตาที่เจ็บปวดราวกับเข็มทิ่ม น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "รวมถึงหยางจิ้นกับเซี่ยอวี้ด้วยเหรอ?"