บทที่ 14 - น้ำปราศจากไอออน

บทที่ 14 - น้ำปราศจากไอออน

☆☆☆☆☆

จากการคำนวณ แบตเตอรี่พวกนี้เก็บไฟได้ 100 กิโลวัตต์ชั่วโมง

แค่นี้ก็พอให้ใช้งานได้สักพักใหญ่ แต่ตามแผนการหลบหนี การใช้เครื่องจักรไอน้ำขับเคลื่อนคงไม่ได้จบในวันสองวัน การไล่ล่าอย่างบ้าคลั่งของฝ่ายตรงข้ามไม่รู้จะกินเวลานานแค่ไหน

ซูหมิงเลยตั้งค่าอินเวอร์เตอร์เป็นแบบสองทิศทาง เอาสายพานเครื่องปั่นไฟต่อผ่านชุดเกียร์เข้ากับระบบขับเคลื่อน แล้วเชื่อมเข้าวงจรหลัก

แบบนี้พอเครื่องจักรไอน้ำทำงาน ก็จะปั่นไฟชาร์จกลับเข้าแบตเตอรี่ได้ พอเครื่องปั่นไฟหยุดหรือกำลังตก แบตเตอรี่กับอินเวอร์เตอร์ก็จะจ่ายไฟเลี้ยงระบบแทน

พอมีระบบไฟ ซูหมิงก็ต่อหลอดไฟ LED เพิ่มความสว่างได้หลายดวง

พอกลไกทุกอย่างเข้าที่ นาฬิกาปลุกก็เตือนว่าที่โลกฝั่งนู้นมืดแล้ว

ซูหมิงบังคับเจ้าหนามออกจากโรงงานร้าง วิ่งไปที่ซ่อนมอเตอร์ไซค์ริมถนน แล้วขี่ออกไป

อู่ต่อเรือนั่นต้องมีปั๊มลมแน่ แต่ตอนนี้เขาไม่กล้ากลับไปเหยียบที่นั่น หรือแม้แต่เขตนิคมอุตสาหกรรมนั่นเขาก็คงไม่เฉียดเข้าไปพักใหญ่

เพิ่งโดนปล้นไปหมาดๆ แถวนั้นคงตื่นตูมกันน่าดู

เขาเปิดแผนที่ออฟไลน์ในมือถือ ตรงดิ่งไปย่านขายเครื่องมือช่างและอุปกรณ์ไฟฟ้าในตัวเมือง ไม่นานก็เจอร้านที่มีของที่ต้องการ ปั๊มลมขนาด 3.2 กิโลวัตต์ ใช้ไฟ 220 โวลต์

ซูหมิงเลือกท่อลม ข้อต่อสวมเร็วสารพัดขนาด โซลินอยด์วาล์ว คอยล์ควบคุม แล้วก็หยิบพวกสายไฟ เบรกเกอร์ หางปลา คีมย้ำสายไฟ เทปพันสายไฟ และของจุกจิกที่น่าจะได้ใช้ติดมือมาด้วย

ซูหมิงพ่นสีกำแพงทิ้งข้อความไว้ตามธรรมเนียม แล้วเริ่มร่ายเวทอัญเชิญ ของมีไม่เยอะ การส่งของเลยราบรื่น เขารู้สึกว่าตัวเองควบคุมเวทอัญเชิญได้คล่องมือขึ้นเรื่อยๆ

ทางฝั่งต่างโลกต้องจ่ายค่าแลกเปลี่ยนด้วยวัสดุที่เท่าเทียมกัน เหล็กน่ะพอหาได้ แต่ทองแดงมีจำกัด มอเตอร์ของปั๊มลมรอบนี้กินทองแดงไปไม่น้อย ตอนเลือกสายไฟซูหมิงเลยเจาะจงเลือกสายอลูมิเนียม เพื่อประหยัดทรัพยากรทองแดง

ตัวถังรถยนต์พลังงานใหม่ทั้งสองคันเป็นอลูมิเนียมอัลลอย ตอนนี้เลยยังมีอลูมิเนียมเหลือเฟือ

เดิมทีซูหมิงกะว่าจะไปหาอุปกรณ์ทำน้ำปราศจากไอออนต่อ แต่ตอนจัดเรียงวัสดุก็เจอเข้ากับปัญหาใหญ่ ต่างโลกไม่มีเรซิน!

ซูหมิงซ่อนมอเตอร์ไซค์กับเจ้าหนามไว้ แล้วกลับไปปรึกษาไป๋กู่

“จำเป็นต้องใช้เหรอ” ไป๋กู่ถาม

“เครื่องกรองน้ำระบบแลกเปลี่ยนไอออนที่ใช้เรซิน เป็นอุปกรณ์ที่กระบวนการซับซ้อนน้อยที่สุดแล้วครับ” ซูหมิงอธิบาย

“เปล่า ฉันหมายถึงไอ้น้ำปราศจากไอออนเนี่ย จำเป็นต้องใช้จริงๆ เหรอ”

“น้ำจากการกลั่นตัวจะสร้างตะกรันมหาศาลครับ” ซูหมิงตอบ “ถ้าแค่ทำให้ประสิทธิภาพหม้อต้มกับเครื่องจักรลดลงก็พอทน แต่เทสต์ไปนานๆ อุปกรณ์จะพังเอา แต่ถ้าแค่ใช้หนีออกไป ก็น่าจะพอถูไถได้อยู่”

ไป๋กู่ครุ่นคิด “อย่ามองสั้นไป ศัตรูของเราไม่ปล่อยเราไปง่ายๆ หรอก เราไม่ได้แค่ต้องหนีออกไป แต่ต้องรับมือกับการไล่ล่าหลังจากนั้นด้วย แถม” เธอเว้นจังหวะ “เราไม่ได้ต้องรับมือแค่กองอัศวินวิหาร เรื่องนี้ขอฉันหาวิธีหน่อย นายไปพักเถอะ”

นี่ก็เข้าคืนที่สามของแผนการหลบหนีด้วยไอน้ำแล้ว ซูหมิงตรากตรำทำงานมาทั้งวันอีกครั้ง

เขาพยักหน้า รื้ออุปกรณ์อาบน้ำออกจากกระเป๋าเดินทางมาล้างหน้าล้างตาแบบลวกๆ เขาหอบผ้าห่มมา กะว่าจะใช้กล่องไม้ใบนั้นต่างเตียงนอน แต่ปรากฏว่ามันหายไปแล้ว

“กล่องใบเบ้อเริ่มเมื่อกี้ไปไหนแล้วครับ” เขาถามไป๋กู่

“กล่องอะไร”

ซูหมิงเกาหัว ขี้เกียจเซ้าซี้ เขาเอาเบาะรถมาปูพื้นนอนแทนแล้วหลับไป

เช้าวันต่อมาตอนที่ตื่นขึ้น บริวารโครงกระดูกก็ยื่นแก้วน้ำให้เขา

ซูหมิงกระดกทีเดียวหมดปาก แล้วเดาะลิ้น รู้สึกว่าน้ำมีรสชาติแปลกๆ

“นี่น้ำอะไรครับเนี่ย” เขารีบถามไป๋กู่

ตอนนี้เขาสามารถเริ่มการเชื่อมต่อจิตกับไป๋กู่ได้เองแล้ว แต่อยู่ได้ไม่นาน ไม่เหมือนไป๋กู่ที่เปิดโหมดบอทค้างไว้ได้ตลอด

“น้ำปราศจากไอออนไง” ไป๋กู่ตอบ “จริงๆ ในตำราเล่นแร่แปรธาตุก็มีบันทึกวิธีไว้อยู่ แค่ปรุงน้ำยาเล่นแร่แปรธาตุสูตรเฉพาะใส่ลงไปในน้ำแต่ละชนิดก็ทำได้แล้ว”

วิธีทางเคมีซูหมิงก็เคยคิดไว้ ร้านขายสารเคมีบนโลกหาไม่ยาก แต่ที่นี่ไม่มีสารตั้งต้นที่ตรงกัน นั่นแหละปัญหา ถ้ามีวัตถุดิบเขาจะส่งของข้ามโลกมาทำไม

ให้ไปหาปูนขาวที่ต่างโลก แล้วส่งปูนขาวจากโลกมาแลกเปลี่ยนงั้นเหรอ บ้าบอที่สุด!

โชคดีที่ระบบเล่นแร่แปรธาตุของต่างโลกก็มีอะไรคล้ายๆ กัน

“งั้นปัญหานี้ก็จบแล้วใช่ไหมครับ” ซูหมิงถาม

“ไม่ น้ำยาฉันมีจำกัด น่าจะทำน้ำได้แค่หนึ่งในสิบของบ่อ การกลั่นน้ำทะเลกินพลังเวทมาก ฉันหยุดไปแล้ว”

“นั่นพอแค่ลองเครื่องนะ ถ้าเดินเครื่องจริงต้องเติมน้ำเรื่อยๆ นะครับ!”

“แค่นั้นก็พอ คืนนี้เราจะมีน้ำสะอาดใช้พอแน่” ไป๋กู่บอก

ตามแผนการ วันนี้ช่วงกลางวันจะทดสอบระบบเครื่องจักรไอน้ำ ถ้าสำเร็จ คืนนี้จะเริ่มการหลบหนี เผ่าพันธุ์ของไป๋กู่อาจมาถึงเมื่อไหร่ก็ได้ พวกเขาต้องแข่งกับเวลา ทำทุกขั้นตอนให้เชื่อมต่อกันเป๊ะๆ และทำให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ต่อปั๊มลม เติมน้ำปราศจากไอออนใส่หม้อต้มและระบบหล่อเย็นจนเต็ม ซูหมิงไล่เช็กระบบย่อยทีละจุด ตรงไหนไม่เข้าที่ก็ปรับแต่ง จนทุกอย่างทำงานปกติ

เผลอแป๊บเดียวก็หมดไปครึ่งวัน

จากนั้นก็เริ่มจุดเตาหม้อต้ม

จริงๆ ซูหมิงก็ไม่ได้รู้ลึกเรื่องหม้อต้มอะไรมากมาย แต่อุปกรณ์สมัยใหม่พวกนี้รวมระบบทุกอย่างไว้หมดแล้ว เปลือกโลหะสีสวยห่อหุ้มเครื่องจักรไว้อย่างเรียบร้อยเป็นทรงสี่เหลี่ยม ซูหมิงแค่จิ้มหน้าจอสัมผัสไม่กี่ทีก็เรียบร้อย

ส่วนงานหนักอย่างการเติมเชื้อเพลิง แน่นอนว่าเป็นหน้าที่ของเหล่าซอมบี้ผู้ไม่เคยบ่น

อุปกรณ์ขนาดเล็กทำงานได้ค่อนข้างเร็ว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแรงดันก็แตะเกณฑ์ต่ำสุด เขาเดินไปที่หน้าเครื่องจักรไอน้ำ แล้วสับสวิตช์

ไอน้ำหวีดร้องพุ่งเข้าสู่ลูกสูบ จากที่ติดๆ ขัดๆ ก็เริ่มลื่นไหล วงล้อตุนกำลังขนาดมหึมาเริ่มหมุนช้าๆ แต่ทรงพลัง สัญญาณไฟบนแท่นควบคุมสว่างขึ้นเมื่อความเร็วได้ระดับ

ซูหมิงเข้าเกียร์เดินหน้าช้าตามคำแนะนำในคู่มือ

ใบจักรเริ่มหมุน ความเร็วไม่มากนัก

“การทดสอบขั้นต่อไปต้องทำในน้ำ” ซูหมิงบอกไป๋กู่ “ระบบนี้ออกแบบมาให้รับแรงต้านของน้ำ การเดินเครื่องตัวเปล่าห้ามเร่งรอบสูงเกินไป”

นักปราชญ์วิญญาณสั่งให้ซอมบี้ตัวหนึ่งเดินเข้าไป กะจะให้ไปลองกำลังของใบจักร แต่ซูหมิงห้ามไว้ทัน

“อย่าหาทำครับ เดี๋ยวโครงสร้างพลศาสตร์ของใบพัดจะเสียหมด” ซูหมิงอธิบาย “ตอนนี้ชิ้นส่วนทุกอย่างทำงานปกติ ถ้าลงน้ำเมื่อไหร่ ผมสามารถเร่งการเผาไหม้และรอบเครื่องได้เต็มสูบ เดินเครื่องเต็มกำลังน่าจะทำความเร็วให้คุณได้สัก 14 นอต”

“มหัศจรรย์จริงๆ” ไป๋กู่รำพึง “แค่เศษหญ้าพวกนี้ กลับเปลี่ยนเป็นพลังมหาศาลได้อย่างต่อเนื่อง!”

“ในสายตาผม เวทมนตร์ของพวกคุณมหัศจรรย์กว่าเยอะครับ” ซูหมิงว่า

“ที่นี่ไม่ว่าจะเวทมนตร์ วงเวท หรือเล่นแร่แปรธาตุ ถ้าจะให้ได้ผลลัพธ์แบบเดียวกัน ต้องจ่ายค่าตอบแทนแพงกว่านี้มาก ยกนี้คุณชนะ ผู้มาเยือนจากโลก”

ซูหมิงเริ่มดับเครื่อง ลดแรงดันและอุณหภูมิ มีท่อบางจุดที่ต้องเชื่อมเพิ่ม น็อตบางตัวต้องขันให้แน่นขึ้น แต่โดยรวมแล้ว การเดินเครื่องครั้งแรกถือว่าประสบความสำเร็จกว่าที่คิด ก็แหงล่ะ มันเป็นเครื่องที่โรงงานเขาจูนมาเรียบร้อยแล้วนี่นา

[จบแล้ว]