21 คุชินะ กับ มินาโตะ
21 คุชินะ กับ มินาโตะ
“ที่หนึ่ง ฮาเนคาวะ”
เออิจิโร่ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม
“ฮาเนคาวะ พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่เข้ามาเรียน
ทุกคนควรเรียนแบบเขา!”
...
ฮาตาเกะ คาคาชิ กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
แม้จะเป็นแค่การฝึกภาคกายเล็ก ๆ
แต่ในใจเขากลับรู้สึก... ไม่พอใจอยู่ลึก ๆ
ก็แน่ล่ะ—
เขาคือคนที่ “เป็นที่หนึ่งในทุกด้าน” ของชั้นมาตลอดนี่นา!
...
“อาาาา!”
ไมโตะ ไก ถึงกับเอามือกุมหัว
ถ้าเขาไม่เกิดป่วยกระทันหันก่อนถึงเส้นชัย
ชัยชนะคงเป็นของเขาแน่
แต่ไม่เป็นไรหรอก...
การฝึกภาคกายไม่ใช่เรื่องใหญ่ สำหรับเขา
สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นจริง ๆ คือการได้พบกับ “คู่แข่งคนใหม่!”
...
“คาคาชิแพ้จริงเหรอ!?”
อุจิวะ โอบิโตะ หน้าซีด
เหมือนจะโดนฟ้าผ่าใส่ยังไงยังงั้น
“ไม่จริง! คาคาชิ ต้องแพ้ให้ฉันคนเดียวเท่านั้น!”
โนฮาระ ริน เหลือบมองเด็กหนุ่มที่ถึงจะเหงื่อท่วม
แต่หน้าตายังดูดีอยู่
เธอกะพริบตาเบา ๆ
ในใจเริ่มสงสัย—
ทำไมนินจาที่มาจากครอบครัวธรรมดา ถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?
เขาชนะ ซารุโทบิ อาซึมะ
แถมตอนนี้ยังวิ่งแซงทั้ง คาคาชิ และ ไมโตะ ไก
หรือว่าชั้นเรียนนี้...
กำลังจะมี อัจฉริยะจากสามัญชน โผล่ขึ้นมา!?
เธอนึกถึง นามิคาเสะ มินาโตะ
ที่เคยได้เป็นศิษย์ของ อาจารย์จิไรยะ
“แค่การฝึกภาคกายเอง...”
อาซึมะ ซารุโทบิ กัดฟันพูด
แต่แล้ว...
เด็กหนุ่มร่างเล็กในสายตาเขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ในวินาทีนั้น
เขารู้สึกอยากกลับบ้านสุด ๆ
เหมือนวิญญาณจะหลุดจากร่าง...
...
“ฮาเนคาวะ! นายสุดยอดมากเลย!”
ยูฮิ คุเรไน วิ่งเข้ามาหาเขา
แล้วนั่งลงข้าง ๆ
เธอหอบหายใจเล็กน้อย
ก่อนจะปัดเส้นผมเปียกเหงื่อไปด้านหลัง
เผยหน้าผากใสสะอาด
ฮาเนคาวะ พยักหน้ารับอย่างอ่อนแรง
เขาใช้แรงทั้งหมด
เพื่อวิ่งแซงทั้ง คาคาชิ และ ไก ในช่วงท้าย
ตอนนี้...
ร่างกายแทบจะหมดพลัง
แต่ในใจ—
กลับตื่นเต้นสุด ๆ
สองรายการความสามารถ
บวกกับความพยายามตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา
ตอนนี้เขาก็ “ไล่ทันพวกนั้น” แล้ว
ระบบนี้มันโกงจริง ๆ
แน่นอนว่า...
แค่เรื่องการวิ่ง เท่านั้น
ถ้าเป็นการต่อสู้ล่ะก็
ตอนนี้เขายังสู้สองคนนั้นไม่ได้แน่นอน
เมื่อการฝึกภาคกายสิ้นสุด
โรงเรียนก็เลิกเรียน
ฮาเนคาวะ บอกให้ คุเรไน กลับบ้านก่อน
ส่วนตัวเขา... มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ
ก่อนหน้านี้
เขาฝึกอยู่แถว ลานฝึกหมายเลขสี่
จึงรู้พื้นที่รอบ ๆ เป็นอย่างดี
ทางทิศเหนือของลานฝึกหมายเลขสี่
คือสถานที่อันเลื่องชื่อ...
“ป่าแห่งความตาย”
สื่งมหัศจรรย์ที่ถูกสร้างขึ้นโดย
ท่านโฮคาเงะรุ่นหนึ่ง — เซนจู ฮาชิรามะ
ด้วย วิชาไม้!
ฮาเนคาวะ เดินไปได้ครู่หนึ่ง
ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาจากด้านหลัง
พอหันกลับไปดู—
ก็พบกับ ฮาตาเกะ คาคาชิ
“จะไปฝึกเหรอ?”
ฮาเนคาวะ ถามขึ้น
คาคาชิ พยักหน้าเล็กน้อย
เขาแค่อยากฝึกเพิ่มอีกหน่อยในวันนี้
เพราะรู้สึกไม่สบายใจ
หลังแพ้ในการฝึกภาคกาย
“นายก็จะไปฝึกเหรอ?”
คาคาชิ ถามกลับบ้าง
“ประมาณนั้นล่ะนะ”
ฮาเนคาวะ คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
โดยปกติ นินจาทั่วไป
ไม่เสียเวลาฝึกกับ แผ่นยันต์ระเบิด
ถ้าไปเล่าให้ใครฟัง
คนคงคิดว่าเขาโง่และรวยจัด
แต่เขามี “แผงควบคุมระบบ”
ต้องกรอก แถบความคืบหน้า
เมื่อถึงลานฝึกหมายเลขสี่
ฮาเนคาวะ ก็ยังเดินต่อไปอีก
คาคาชิ เหลือบมองเล็กน้อยอย่างสงสัย
แต่ก็ไม่ถามอะไร
แล้วเริ่มออกวิ่งแทน
“ขอโทษนะ ฉันมีภารกิจวันนี้ เลยมาช้าไปหน่อย”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ฮาตาเกะ ซาคุโมะ ปรากฏตัวขึ้น
คาคาชิ ส่ายหัวเบา ๆ
เป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไร
“วันนี้มาวิ่งด้วยเหรอ?”
ซาคุโมะ ถามอย่างประหลาดใจ
“อบอุ่นร่างกาย”
คาคาชิ ตอบเรียบ ๆ
เขาไม่รู้ทำไม
แต่ก็ไม่อยากบอกพ่อว่า
ตัวเองแพ้ให้กับฮาเนคาวะ ในการฝึกภาคกาย
แต่ตอนนี้เขาก็ยอมรับแล้วว่า
พ่อของเขา... มองคนแม่นเกินไป
ความเร็วในการพัฒนาของ ฮาเนคาวะ
ทำให้เขารู้สึกกดดันขึ้นเล็กน้อย
แน่นอนว่า
เขายังเชื่อว่าตัวเองจะเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุด
...
ป่าแห่งความตาย
กิ่งไม้หนาทึบปกคลุมเหนือศีรษะ
แสงแดดแทบเล็ดลอดไม่ถึงพื้น
แม้จะเป็นเวลากลางวัน
แต่ที่นี่ก็คล้ายกับยามราตรี
ฮาเนคาวะ เบิกตากว้างทันทีที่เห็น
เขาเร่งฝีเท้า แล้วสายตาก็เปิดกว้างขึ้น
เบื้องหน้า คือ ชายฝั่งแม่น้ำกว้างใหญ่
เขาหยิบ แผ่นยันต์ระเบิด ออกมา
แล้วโยนลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ
ตูม!!
เกิดหลุมตื้นขึ้นบนดิน
ดินรอบ ๆ กลายเป็นสีดำไหม้เกรียม
ของราคาถูก... มันก็แค่นี้แหละ
ปัญหาไม่ใช่เพราะแผ่นยันต์ระเบิดแพง
แต่เป็นเพราะ เขาเองต่างหาก
ฮาเนคาวะ รู้สึกว่า
พลังของแผ่นละ 300 เรียว ยังไม่เท่ากับ
คาถาเพลิง: ลูกไฟยักษ์ ของนักเรียนเกะนินเลยด้วยซ้ำ
เขาเปิดแผงควบคุมระบบ
ดูแถบความคืบหน้า
เพิ่มขึ้น 1%
นั่นหมายความว่า—แผ่นยันต์ระเบิดก็ถูกนับเป็นอาวุธนินจา
ฮาเนคาวะ ฝึกต่อไป
รู้สึกเหมือนได้ย้อนวัย
กลับไปเป็นเด็ก
เล่นประทัดช่วงปีใหม่
ตอนเด็กไม่มีเงิน
ตอนมีเงิน... ไม่มีโอกาสเล่น
ไม่นาน
พื้นก็เต็มไปด้วยหลุมระเบิด
ไอร้อนลอยขึ้นเบา ๆ
“ไอเวรที่ไหนเนี่ย?!”
เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก
ฮาเนคาวะ หันไปตามเสียง
แล้วเห็นหญิงสาวผมแดงคนหนึ่งเดินตรงมา
“ทำแบบนี้น่ะ... ฝีมือนายเหรอ?”
พอหญิงสาวคนนั้นเห็นเขา
สีหน้าก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
“ผมแค่ฝึกใช้แผ่นยันต์ระเบิดครับ”
ฮาเนคาวะ กะพริบตาตอบ
“แผ่นยันต์ระเบิด?”
เธอเม้มปาก
“ถึงว่า... ทำไมวันนี้ตกปลาไม่ได้ซักตัว!”
แต่เห็นว่าเขาเป็นเด็ก
เธอก็ไม่ได้โกรธอะไร
“ตกปลา?”
ฮาเนคาวะ เพิ่งนึกออก
“แป๊บนะครับ!”
เขาเดินไปที่ริมแม่น้ำ
ปลาระแวกนั้นหนีหมดเพราะเสียงระเบิด
รู้สึกผิดเล็กน้อย
ฮาเนคาวะ เดินขึ้นไปทางต้นน้ำ
เจอฝูงปลา
เขาโยน แผ่นยันต์ระเบิด ลงไปทันที
ตูม!!
ปลาจำนวนมากลอยขึ้นมาจากน้ำ
ในสภาพสลบเหมือด
“มาทางนี้เร็ว!”
ฮาเนคาวะ โบกมือเรียก
“ใช้แผ่นยันต์ระเบิดจับปลาเนี่ยนะ...คิดได้ไงเนี่ย ฮ่า ๆ”
หญิงสาวผมแดงหัวเราะออกมา
ปลาทั้งหมดรวมกัน
ยังไม่คุ้มกับแผ่นยันต์ระเบิดซักแผ่นด้วยซ้ำ
เธอประสาน อิน
สร้างตาข่ายจักระขึ้นมา
ลากปลาขึ้นฝั่งรวดเดียว
ฮาเนคาวะ มุมปากกระตุก
ควบคุมจักระได้น่ากลัวชะมัด...
เขาเริ่มเดาออกแล้ว
เพราะ “ผมแดง” นั้นมีความหมายพิเศษในโลกนินจา
“เด็กน้อย... นายชื่ออะไรเหรอ?”
หญิงสาวโยนปลาลงในถังที่พกมาด้วย
“ผมชื่อ ฮาเนคาวะ ครับ”
“อุซึมากิ คุชินะ”
เธอยกถังขึ้น
แล้วยิ้มกว้างชวน
“ปลามีเยอะ สองคนคงกินไม่หมดหรอก
จะมาด้วยกันไหม?”
สองคน...? นามิคาเสะ มินาโตะ!?
ในฐานะคนที่รู้เนื้อเรื่อง
เขาจะพลาดโอกาสนี้ได้ยังไง!
ฮาเนคาวะ พยักหน้าแรง
“ตามฉันมา~”
คุชินะ แบกถังแล้วเดินนำไป
ไม่กี่นาทีต่อมา
ฮาเนคาวะ ก็เห็นเด็กหนุ่มผมทองคนหนึ่ง
กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร
“มินาโตะ! ดูสิ!”
คุชินะ ยิ้มระรื่น
“ฉันว่ามีตั้งสามสี่กิโลแน่ะ!”
ใครบอกให้เธอพูดแบบนั้นฟะ...!
อยู่ดี ๆ ก็มีความทรงจำแปลก ๆ แวบเข้ามาในหัวของเขา
ในชาติก่อน
เพื่อนบ้านของเขาคนหนึ่งชอบตกปลามาก
ทุกครั้งที่เดินผ่าน
จะพูดอวดเสียงดังว่าจับได้กี่กิโล
ครั้งนึงจับได้ตั้งเจ็ดแปดกิโล
เดินวนรอบหมู่บ้านสามรอบไม่ยอมกลับบ้าน
“กลิ่นแผ่นยันต์ระเบิด...”
นามิคาเสะ มินาโตะ พูดขึ้นพลางสูดจมูก
“มือโปรล่ะสิ~”
คุชินะ หัวเราะ
“เขาใช้แผ่นยันต์ระเบิดจับปลาน่ะ!”
มินาโตะ รับถังไปวาง
แล้วเริ่มจัดการกับปลา
คุชินะ ดึงตัว ฮาเนคาวะ ไปนั่งคุยด้วย
ราวกับคนที่ไม่ได้คุยกับใครมานาน
พูดไม่หยุด
แถมพูดเก่งอีกต่างหาก
ฮาเนคาวะ ไม่มีโอกาสแทรกแม้แต่คำเดียว
จบตอน