บทที่ 27 คุณสมบัติ ป้าครับ ผมไม่อยากพยายามแล้ว!

วันต่อมา

ผู้ดูแลเฉินแห่งศาลากิจการทั่วไปตรงมาเยือนถึงบ้าน

เฉินอวิ๋นรีบก้าวออกไปต้อนรับ ดึงมือผู้ดูแลเฉินอย่างกระตือรือร้นพาเข้ามาในห้องรับแขก

"เสี่ยวฟาง เอาชาวิเศษดีที่สุดมาเสิร์ฟ" เฉินอวิ๋นโบกมือสั่ง

ผู้ดูแลเฉินเดินล้วงมือไว้ข้างหลัง เดินชมบ้านไปรอบๆ พลางลูบเคราและพยักหน้าเป็นระยะ

"ไม่เลว บ้านหลังนี้ไม่เลวเลย น้องเฉินไม่เพียงมีวรยุทธ์เพิ่มขึ้น แม้แต่ที่อยู่อาศัยก็หรูหราขนาดนี้" ผู้ดูแลเฉินได้เห็นกับตาว่าเฉินอวิ๋นย้ายจากห้องเช่าเล็กๆ มาอยู่บ้านหลังใหญ่เช่นนี้

"ผู้ดูแลเฉิน เชิญดื่มชา ท่านคงมีธุระสำคัญใช่ไหมขอรับ" เฉินอวิ๋นรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางมาหาตนโดยไม่มีเรื่อง

"ถูกต้อง ข้าจะพูดตรงๆ เจ้ารู้จักเขาเหมยซานไหม? อยู่ห่างจากเมืองอวิ๋นเมิ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้หนึ่งพันแปดร้อยหลี่"

"ที่นั่นมีเหมืองแร่ชิงจิน เป็นอาณาเขตของตระกูลเฉินพวกเรา ช่วงนี้ที่เหมืองต้องการหัวหน้าคนงาน ข้าคิดว่านี่เป็นตำแหน่งที่ดี เหมาะกับเจ้าพอดี"

"เงินเดือนหนึ่งพันห้าร้อยหินวิเศษต่อเดือน หากทำยอดแร่ได้เกินเป้า ยังมีค่าคอมมิชชั่นเพิ่มอีก โดยทั่วไปจะได้ประมาณสองพันหินวิเศษ"

"หัวหน้าคนก่อนประสบเหตุไม่คาดฝัน เสียชีวิตระหว่างเดินทาง"

"เหมืองมีคนงานหนึ่งพันสามร้อนคน แบ่งเป็นสามกะ มีผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณสี่คนช่วยแบ่งเบาภาระ เจ้าเพียงแค่ตรวจสอบปริมาณแร่ทุกวันเท่านั้น เวลาที่เหลือก็บำเพ็ญได้ตามสบาย ตำแหน่งอู้แต่เงินดีนี้มีคนหมายตาถามหาไม่น้อย ข้าตั้งใจเก็บไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ"

ผู้ดูแลเฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย จิบชาแล้วหัวเราะเบาๆ "ชาไม่เลว ชาปี๋หลิงนี้หนึ่งต้ำลึงก็ราวสิบหินวิเศษสินะ"

"อ้อ ถูกต้อง" เฉินอวิ๋นยิ้มพลางคิดหนัก ตำแหน่งนี้นับว่าดี ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เมื่อได้ยินเรื่องตำแหน่งนี้ เขาคงดีใจกระโดดขึ้นมาสูงหนึ่งเมตร

เงินเดือนสองพันหินวิเศษ แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานหลายคนยังได้แค่สามพันต่อเดือนเท่านั้น

เงินเดือนไม่น้อยเลย

แต่อันตรายก็คืออันตราย ที่นั่นไกลถึงหนึ่งพันแปดร้อยหลี่ หลายพื้นที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา ยังเป็นดินแดนแห่งความมืดมนที่เต็มไปด้วยไอพิษ มีสัตว์อสูรใหญ่อยู่มากมาย

ยังไม่นับจอมโจรที่ฆ่าปล้นผู้คนอีกนับไม่ถ้วน

แต่ตอนนี้เขาก็กำลังขาดแคลนหินวิเศษพอดี หาหินวิเศษมาชดเชยขาดทุนได้ก็จะดี

เฉินอวิ๋นรู้สึกคันๆ ในใจ แต่อีกด้านหนึ่ง หลังจากแต่งงานกับลู่หลิงซินแล้ว เขาต้องระมัดระวังมากกว่าเดิม

สำคัญที่สุดคือ เดือนหน้าเขาจะได้คุณสมบัติใหม่ เขาอยากรู้ว่าจะได้คุณสมบัติอะไร ค่อยตัดสินใจว่าจะไปทำงานหรือไม่

แต่เวลาก็ไม่รอใคร

เห็นเฉินอวิ๋นลังเล

สีหน้าของผู้ดูแลเฉินแปรเปลี่ยนไปทันที แสดงความไม่พอใจ แฝงน้ำเสียงตำหนิ "น้องเฉินเอ๋ย ถึงจะสานสัมพันธ์กับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะวางใจได้"

"ต่อไปมีที่ต้องใช้หินวิเศษอีกเยอะ"

"ยิ่งกว่านั้น กว่าลูกสาวเจ้าจะโตต้องใช้เวลาอีกเจ็ดปี เจ็ดปีนี้ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

"ถ้าเจ้าฉลาด ก็ควรสะสมหินวิเศษไว้ให้เร็ว ส่งเสียให้จวี๋ซีเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐาน จึงจะทำให้สายของเจ้ากลมกลืนเข้ากับสายหลักได้อย่างสมบูรณ์"

เฉินอวิ๋นรู้ว่าแม้คำพูดอีกฝ่ายจะฟังไม่ไพเราะ แต่ก็หวังดี งานนี้ค่อนข้างดี ทั้งสบายมีเงินเดือนสูง เหมาะกับเขาพอดี

เพียงแต่เฉินอวิ๋นอยากหางานที่ใกล้บ้านกว่านี้

"ผู้ดูแลเฉินล้อเล่นแล้ว เพียงแต่ที่บ้านมีลูกหลายคน ข้าอยากหางานที่ใกล้บ้าน จวี๋ซีเป็นคนที่ท่านเฉียนเป้ยเอ่ยชื่อว่าจะรับเป็นศิษย์ หากนางเกิดอันตราย ข้าผู้เป็นพ่อจะไม่มีหน้าไปพบท่าน"

ผู้ดูแลเฉินลูบเคราครุ่นคิดครู่หนึ่ง สีหน้าผ่อนคลายลงไม่น้อย พูดเรียบๆ "ข้าชราไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล ในบ้านมีเจ้าเป็นสายโลหิตชายเพียงคนเดียว หากจวี๋ซีเกิดเรื่อง จะทำอย่างไร ถึงเวลานั้นหากท่านผู้ดูแลใหญ่ตำหนิลงมา ข้าก็คงหนีความผิดไม่พ้น"

"ได้ ข้าจะช่วยเจ้าสอดส่องหางานดีๆ ใกล้ๆ ในอาณาเขตของตระกูลเฉิน"

"ขอบคุณท่านผู้ดูแล นี่คือชาวิเศษเมื่อครู่ ประมาณหนึ่งชั่ง ขอมอบให้ท่าน เรื่องงานฝากท่านช่วยดูแลด้วย"

"ดีๆๆ" ผู้ดูแลเฉินยิ้มกว้างโบกแขนเสื้อจากไป

เฉินอวิ๋นกำลังคิดว่า ตำแหน่งหัวหน้าคนงานที่เงินดีนี้ แม้จะผลักไสออกไป ก็น่าเสียดาย

เดือนละสองพันหินวิเศษ ปีหนึ่งก็สองหมื่นแล้ว

ตอนนี้เขามีค่าใช้จ่ายมาก จริงๆ แล้วต้องการตำแหน่งเงินเดือนสูงแบบนี้

แต่สถานที่นั้นอันตรายเกินไป ทุกวันมีคนตายอย่างไร้สาเหตุในป่าเถื่อน

ยังคงระวังไว้ดีกว่า

หนึ่งเดือนครึ่งให้หลัง

ในห้องหิน

คลื่นพลังวิเศษที่คุกรุ่นค่อยๆ สงบลง หลังจากการคู่บำเพ็ญ ผิวของเฉินอวิ๋นแดงดั่งเหล็กร้อน กล้ามเนื้อทั่วร่างแข็งเป็นแผ่นเดียวกัน

เฉินอวิ๋นพบว่า หากไม่ร่วมคู่บำเพ็ญกับผู้อื่น ฝึกวิชานี้เพียงลำพัง ร่างกายจะระเบิดตาย

ต้องรวมหยินหยางจึงจะระบายพลังในร่างกายได้

เมื่อผิวกลับคืนสู่สีเดิม ลู่หลิงซินที่อยู่ข้างๆ ก็กลับมามีผิวขาวดั่งหิมะ นางค่อยๆ สวมเสื้อผ้าโค้งกายคำนับ "รบกวนท่านสามีแล้ว บ่าวขอตัว"

"อืม" เฉินอวิ๋นตอบเรียบๆ

ลู่หลิงซินผูกเข็มขัดอย่างช้าๆ แล้วถอยออกไป ความจริงนางไม่คิดว่าวิชาคู่บำเพ็ญของเฉินอวิ๋นจะทรงพลังถึงเพียงนี้

เพียงไม่กี่เดือนของการบำเพ็ญ ขอบเขตฝึกลมปราณขั้นที่แปดของนางที่หยุดชะงักมาสองปีก็เริ่มมีแนวโน้มที่จะเคลื่อนไหว

ยิ่งไม่คิดว่าเฉินอวิ๋นที่มีเพียงขอบเขตฝึกลมปราณขั้นที่ห้าจะขยันบำเพ็ญเพียงนี้ ใช้เวลากับการบำเพ็ญมากกว่านางหลายเท่า

น่าเสียดายที่รากฐานพิเศษแย่เกินไป ไม่เช่นนั้น วรยุทธ์คงไม่ด้อยกว่านางแน่

เฉินอวิ๋นเป็นคนดี หากมีพรสวรรค์ดีกว่านี้ วันหนึ่งคงได้ทะลุเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน ถึงตอนนั้นก็จะเป็นสามีในอุดมคติของนาง

ลู่หลิงซินถอนหายใจเบาๆ ปิดประตูหิน

...

เฉินอวิ๋นค่อยๆ ลืมตา ชำนาญในการกินยาบ่มพลังวิเศษชั้นกลางหนึ่งเม็ด

ทะเลพลังและจุดตันเถียนที่สงบแล้วเริ่มเดือดขึ้นอีกครั้ง หนึ่งชั่วยามต่อมา เฉินอวิ๋นเปิดตาทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีที่ไม่ต้องปิดบัง

"ทะลวงขั้น"

เมื่อลมปราณของเฉินอวิ๋นเพิ่มสูงขึ้นอีกระดับ เขารู้สึกชัดว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าไวขึ้นกว่าเดิม ทะเลพลังในร่างแน่นหนาและแข็งแกร่งขึ้นอีกหลายส่วน

"หน้าต่างระบบ"

[คุณสมบัติ]: ลูกหงส์ลูกมังกร (สีรุ้ง), ปิดบังความเจ็บป่วย (ขาว), คนพิการทางประสาทสัมผัส (ขาว), เกราะสะท้อนโจมตี (ขาว), ย่างควันเขียว (น้ำเงิน)

[ทักษะ]: จอมคัมภีร์ (30/10000) ยังไม่เข้าขั้น

[วิชา]: 《คัมภีร์ดูดซับลมปราณทะเลสาบทอง》《คัมภีร์หงส์มังกร 69》(เข้าขั้นแล้ว)

เมื่อลมปราณทะลวงขั้นแล้ว คุณสมบัติก็ปรากฏขึ้น

1.  
2.

ชื่อคุณสมบัติ: ป้าครับ ผมไม่อยากพยายามแล้ว สีคุณสมบัติ: น้ำเงิน คำอธิบาย: ทุกขั้นย่อยที่คู่บำเพ็ญของเจ้าสูงกว่าเจ้า เมื่อเจ้าบำเพ็ญวิชาคู่บำเพ็ญ ความเร็วในการบำเพ็ญจะเพิ่มขึ้นร้อยละสิบ

3.

คำอธิบาย: ทุกครั้งที่เจ้าขายสินค้า จะได้รับหินวิเศษเพิ่มหนึ่งก้อน

เมื่อเห็นคุณสมบัติสามข้อนี้ เฉินอวิ๋นรู้สึกถึงความร้ายกาจของระบบ

(จบบท)