บทที่ 4 ชิงไหวพริบ

บทที่ 4 ชิงไหวพริบ

เมื่อกลับถึงเรือนพัก กู้หยวนก็สั่งการเสี่ยวเถาทันที "เตรียมตัวให้พร้อม ตามข้าออกจากจวน"

"นายน้อย แต่นายท่านสั่งห้าม..."

"ยกเลิกคำสั่งแล้ว" กู้หยวนขยิบตาเจ้าเล่ห์ "แลกกับบทกวีเมื่อครู่นี้"

ย่านการค้าฝั่งตะวันออกของเมืองตานหยางคลาคล่ำไปด้วยผู้คน

กู้หยวนสวมชุดคลุมเรียบง่าย มือถือพัดจีบ เดินนำหน้าเสี่ยวเถาที่คอยมองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง

ผิดกับทุกครั้ง วันนี้เขาไม่ได้กวาดตามองหาแหล่งบันเทิงเริงรมย์ แต่มุ่งหน้าตรงไปยังตลาดสมุนไพร

เสียงจอแจของพ่อค้าแม่ขายดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ

"โอ๊ะ นี่มันคุณชายใหญ่สกุลกู้มิใช่หรือ?"

ฝีเท้าของกู้หยวนชะงักลง เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง

พบชายหนุ่มในชุดไหมหรูหรากำลังโบกพัดด้ามทองด้วยท่าทางเย้ยหยัน เบื้องหลังมีองครักษ์ร่างยักษ์สี่คนคอยอารักขา

หวังหลง นายน้อยสามแห่งตระกูลหวัง ผู้มีวรยุทธ์ขั้นชำระปราณระดับสี่

ในความทรงจำของร่างเดิม เจ้านี่มีนิสัยอวดเบ่งวางอำนาจ อาศัยบารมีตระกูลหวังข่มเหงผู้คนไปทั่ว

ที่สำคัญ มันคือพี่น้องท้องเดียวกันกับหวังเทิง คนที่ทำลายตันเถียนของเจ้าของร่างเดิม

"หวังซาน (เจ้าสามแซ่หวัง)" กู้หยวนหรี่ตาลง น้ำเสียงราบเรียบ "มีธุระ?"

หวังหลงกวาดตามองเสื้อผ้าเรียบๆ ของกู้หยวน แล้วแสร้งทำท่าปิดจมูก "คุณชายใหญ่กู้ ไฉนจึงแต่งตัวซอมซ่อราวกับบัณฑิตไส้แห้งเช่นนี้? หรือว่าถูกท่านผู้เฒ่ากู้ตัดเบี้ยเลี้ยง จนไม่มีปัญญาซื้ออาภรณ์ดีๆ มาสวมใส่เสียแล้ว?"

เหล่าองครักษ์ด้านหลังพากันหัวเราะครื้นเครง เรียกสายตาของผู้คนรอบข้างให้หันมามุงดู

ตระกูลหวังกับตระกูลกู้เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาเนิ่นนาน เรื่องสนุกพรรค์นี้ชาวบ้านร้านตลาดย่อมไม่พลาด

กู้หยวนสะบัดพัดไม้ไผ่ในมืออย่างใจเย็น "เจ้าสามแซ่หวัง ต่อให้ข้าตกอับเพียงใด ก็คงไม่ถึงขั้นแพ้พนันจนหมดตัว ต้องให้ที่บ้านเอาเงินไปไถ่ตัวออกมาจากบ่อนดอกกระมัง"

นี่คือวีรกรรมอันน่าอับอายเมื่อตอนอายุสิบหกของหวังหลง และเป็นเกล็ดย้อนที่ห้ามใครแตะต้อง

เป็นไปตามคาด ใบหน้าของหวังหลงเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ แววตาฉายประกายอำมหิต "กู้หยวน เจ้าแส่หาที่ตาย!"

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ปลดปล่อยกลิ่นอายขั้นชำระปราณระดับสี่ออกมากดดัน ทำให้อากาศรอบบริเวณดูอึดอัดขึ้นถนัดตา

เสี่ยวเถาหน้าซีดเผือด รีบดึงแขนเสื้อกู้หยวน "นายน้อย อย่า..."

แต่กู้หยวนกลับไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังก้าวสวนเข้าไปจนปลายจมูกแทบชนกัน "ทำไม อยากลงไม้ลงมือ?"

เขายกยิ้มมุมปาก พลางลดเสียงต่ำลง "ช่วงนี้ท่านปู่ของข้าอารมณ์ไม่ค่อยดีเสียด้วย หากรู้ว่ามีใครมารังแกหลานชายสุดที่รัก..."

หวังหลงชะงักกึก

ความรักหลานแบบไม่ลืมหูลืมตาของกู้ไหวโจวนั้นเลื่องลือไปทั่วเมืองตานหยาง

คราวที่แล้วหวังเทิงทำลายตันเถียนกู้หยวนได้ เพราะกู้หยวนเป็นฝ่ายหาเรื่องลวนลามจวงเสี่ยวเมิ่งก่อน ถือว่ามีเหตุผลรองรับ กู้ไหวโจวจึงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน

แต่ถ้าวันนี้เขาลงมือโดยไร้เหตุผล ผลที่ตามมาคง...

หวังหลงกลอกตาไปมา แผนการชั่วร้ายพลันผุดขึ้นในหัว

"กู้หยวน ในเมื่อเจ้ามั่นใจนัก เช่นนั้นเรามาพนันกันหน่อยเป็นไร?"

เขาล้วงปึกตั๋วเงินออกมาโบกไปมาตรงหน้ากู้หยวน "สามพันตำลึง แลกกับเงินทั้งหมดในตัวเจ้า! เรามาประลองกันสักตั้ง หากเจ้าชนะ เงินพวกนี้เป็นของเจ้า แต่ถ้าเจ้าแพ้..."

เขายิ้มเหี้ยมเกรียม "แค่โขกศีรษะให้ข้าสามที ก็พอแล้ว เป็นไง?"

เสี่ยวเถากระทืบเท้าเร่าๆ "นายน้อย อย่าหลงกลนะเจ้าคะ! ตันเถียนของท่าน..."

กู้หยวนกลับหัวเราะร่า "ตกลง! ข้ารับคำท้านี้!"

ฝูงชนฮือฮาขึ้นมาทันที

"คุณชายกู้เสียสติไปแล้วรึ? ตันเถียนเขาพังไปแล้วไม่ใช่หรือ?"

"นายน้อยสามตระกูลหวังอยู่ขั้นชำระปราณระดับสี่ กู้หยวนจะเอาอะไรไปสู้?"

"วู่วามเกินไปแล้ว!"

หวังหลงเองก็นึกไม่ถึงว่ากู้หยวนจะกล้ารับคำท้าจริง ลอบยินดีในใจ

เขาอยู่ขั้นชำระปราณระดับสี่ จะจัดการคนพิการตันเถียนแตกคนหนึ่ง ย่อมง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ

"แต่ว่า..." กู้หยวนลูบไล้พัดไม้ไผ่ในมือ ยิ้มอย่างมีเลศนัย "พัดเล่มนี้ของข้าเป็นของวิเศษ เจ้าสาม ต้องระวังตัวให้ดีล่ะ"

"ของวิเศษ?!"

รูม่านตาของหวังหลงหดเกร็ง เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างเงียบกริบลงทันที

ในทวีปเทียนเสวียน ของวิเศษนั้นล้ำค่ามหาศาล แม้แต่ระดับต่ำสุดก็มีราคาสูงลิ่ว

ตระกูลกู้ยอมมอบของวิเศษให้ไอ้ขยะนี่พกติดตัวเชียวรึ?

ในขณะที่หวังหลงกำลังลังเลสงสัย กู้หยวนก็ชูพัดชี้ขึ้นไปบนฟ้า ตะโกนลั่น "ดูนั่น! กระบี่บิน!"

หลอกล่อให้หันเหความสนใจ!

ทุกคนรวมถึงหวังหลงเผลอเงยหน้ามองตามโดยสัญชาตญาณ

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กู้หยวนก็ลงมือ!

"ปึก!"

เท้าขวาของเขาพุ่งแหวกอากาศราวสายฟ้า ฟาดเข้าใส่จุด 'ชีไห่' ใต้สะดือสามนิ้วของหวังหลงอย่างแม่นยำ!

"อั้ก!" หวังหลงไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกพื้นห่างออกไปสามวา ฝุ่นตลบอบอวล

จุดชีไห่ถูกกระแทกอย่างแรง ลมปราณพลันติดขัด!

หวังหลงนอนตัวงอเป็นกุ้งต้ม ใบหน้าซีดเผือด รีดเร้นพลังไม่ออกแม้แต่น้อย

กู้หยวนไหนเลยจะปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอย เขาพุ่งปราดเข้าไปนั่งคร่อมร่างหวังหลง แล้วระดมหมัดใส่ไม่ยั้ง!

ทุกหมัดล้วนเล็งไปที่จุดอ่อนซึ่งสร้างความเจ็บปวดสูงสุดแก่ร่างกาย!

ชายโครง, ร่องไหล่, ต้นขาด้านใน...

จุดเหล่านี้เมื่อถูกกระแทกจะเจ็บปวดเจียนตาย แต่ไม่ถึงกับบาดเจ็บสาหัส

ตอนแรกหวังหลงยังพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่เมื่อกู้หยวนเน้นทุบแต่จุดตาย ไม่นานเขาก็ทำได้เพียงส่งเสียงร้องโหยหวน

องครักษ์ตระกูลหวังทำท่าจะพุ่งเข้ามาช่วย แต่กลับถูกฝูงชนเบียดเสียดขวางทางไว้อย่างจงใจ

ตระกูลหวังทำชั่วในเมืองตานหยางมามาก วันนี้เห็นหวังหลงถูกเล่นงาน ชาวบ้านต่างพากันสะใจ!

"ยะ... อย่าตีแล้ว... ข้ายอมแพ้..." หวังหลงหน้าตาบวมปูด ร้องขอชีวิตเสียงอู้อี้

กู้หยวนจึงยอมหยุดมือ ค่อยๆ ล้วงเอาปึกตั๋วเงินออกมาจากอกเสื้อของหวังหลง แล้วถือวิสาสะปลดหยกพกและถุงเงินของอีกฝ่ายมาด้วย

ตอนลุกขึ้น ยังมิวายเช็ดคราบเลือดบนมือกับเสื้อคลุมราคาแพงของหวังหลงจนสะอาดเอี่ยม

"ขอบคุณคุณชายหวังที่เมตตามอบเงินให้ใช้"

กู้หยวนประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ราวกับคนเถื่อนที่นั่งทุบคนเมื่อครู่ไม่ใช่เขา

ท่วงท่าสง่างาม แต่กวนโทสะจนคนมองแทบกระอักเลือด!

หวังหลงโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม แต่เจ็บจนพูดไม่ออก

ในที่สุดองครักษ์ก็แหวกฝูงชนเข้ามาได้ รีบหามเจ้านายวิ่งหนีไปอย่างทุลักทุเล

ชาวบ้านรอบข้างต่างพากันปรบมือโห่ร้องด้วยความสะใจ!

กู้หยวนเก็บตั๋วเงินเข้าอก หันไปประสานมือคารวะรอบทิศด้วยท่าทีสบายๆ

การประลองครั้งนี้ ไม่เพียงได้เงินมาฟรีๆ แต่ยังช่วยเปลี่ยนภาพลักษณ์ในสายตาชาวเมืองตานหยางไปในทางที่ดีขึ้นด้วย!

"ไปเถอะ ได้เวลาทำธุระสำคัญแล้ว"

เขาพาเสี่ยวเถาเดินต่อ นิ้วมือลูบคลำตั๋วเงินที่เพิ่งได้มา ในใจวางแผนการหลอมโอสถอย่างรวดเร็ว

เมื่อเลี้ยวผ่านหัวมุมถนน กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นก็ลอยมาแตะจมูก เบื้องหน้าคือถนนสายสมุนไพร

"เสี่ยวเถา" กู้หยวนหยุดเดิน ส่งตั๋วเงินปึกหนึ่งให้นาง "เจ้าไปที่ร้านร้อยสมุนไพร ซื้อของตามรายการนี้"

เขายื่นใบสั่งยาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้นาง "จำไว้ ต้องเลือกแต่อย่างดีที่สุดเท่านั้น"

เสี่ยวเถารับใบสั่งยามาดู เห็นรายชื่อสมุนไพรยิบย่อยกว่าสามสิบชนิด บางชื่อนางไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ

"นายน้อย นี่มัน..."

"ไปเถอะ" กู้หยวนตบไหล่นางเบาๆ ส่วนตัวเองเดินเลี้ยวเข้าร้านเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามที่ชื่อว่า 'เรือนหญ้าวิญญาณ'

ภายในร้านแสงไฟสลัว ชั้นวางเต็มไปด้วยสมุนไพรนานาชนิด

สายตาของกู้หยวนกวาดมองปราดเดียว ก็ประเมินสินค้าได้เกือบหมด

"เถ้าแก่ ข้าต้องการเห็ดหลินจือม่วงสองตำลึง เถาวัลย์ใจเหมันต์ห้าสลึง บุปผาเปลวอัคคีสามดอก..."

เขาสั่งสมุนไพรกว่ายี่สิบชนิดในรวดเดียว ซึ่งบางอย่างก็เป็นของหายาก

เถ้าแก่ร้านเป็นชายชรารูปร่างผอมเกร็ง เงยหน้ามองกู้หยวนด้วยความประหลาดใจ "คุณชาย หรือว่าท่านจะหลอม 'โอสถสร้างรากฐาน'?"

กู้หยวนยิ้มบางๆ ไม่ตอบคำถาม "มีของหรือไม่?"

"มีน่ะมีขอรับ แต่ราคา..." เถ้าแก่ถูมือไปมา แววตาเป็นประกายโลภ

"เอามาให้หมด" กู้หยวนตบปึกตั๋วเงินลงบนตู้สินค้า