บทที่ 69 : ข้าจะกินท่าน!

บทที่ 69 : ข้าจะกินท่าน!

เมื่อมองดูเจียงหลิงเยว่ที่รุกเข้ามาอย่างกล้าหาญ

ลู่เย่ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

“เจ้าแน่ใจแล้วรึว่าเจ้าคิดดีแล้วจริงๆ?”

สำหรับเจียงหลิงเยว่นั้น ในใจของลู่เย่ก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับนางอยู่

เมื่อครั้งที่เขาเพิ่งจะเดินทางมาถึงที่นี่ใหม่ๆ และได้เข้าไปอยู่ในตระกูลเจียง ในบรรดาคนมากมายของตระกูลเจียงอันใหญ่โต มีเพียงนางเท่านั้นที่ปฏิบัติต่อลู่เย่ด้วยความปรารถนาดีมาโดยตลอด

ดังนั้น สำหรับลู่เย่จึงชมชอบนางอยู่พอสมควร

“ข้าคิดดีแล้ว ข้าก็แค่ชอบท่าน!”

เจียงหลิงเยว่รู้สึกว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมาของนาง ไม่เคยมีความกล้าหาญมากเท่านี้มาก่อน

“ท่าน... ท่านรับข้าไว้เถอะนะ!”

“นับตั้งแต่ที่รู้ว่าท่านจากไป ข้าก็ไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวเท่านี้มาก่อนเลย”

“ในแต่ละวันก็เอาแต่เหม่อลอยไร้สติ ก่อนหน้านี้ข้ายังเคยคิดด้วยซ้ำว่า หากหาท่านในเมืองเมฆาใบไม้ไม่เจอ ข้าก็จะไปตามหาที่เมืองชิงซาน!”

“แล้วถ้าหากที่เมืองชิงซานก็ยังหาไม่เจออีก ข้าก็จะ...ข้าก็จะตามหาต่อไปเรื่อยๆ! จนกว่าจะพบท่าน”

เจียงหลิงเยว่จ้องมองลู่เย่อย่างกล้าหาญ พร้อมกับกล่าวอย่างจริงใจและแน่วแน่

“ลู่เย่ ท่านพี่ไม่ได้ชอบท่าน แต่ข้าเจียงหลิงเยว่ชอบท่าน!”

“ให้...ให้โอกาสข้าสักครั้งได้หรือไม่? ข้าสัญญาว่าจะดีต่อท่านแน่นอน”

ลู่เย่: “......”

คำพูดทำนองนี้ โดยปกติแล้วลู่เย่มักจะได้ยินจากฝ่ายชายที่พูดกับฝ่ายหญิงเสียมากกว่า

แต่กลับคาดไม่ถึงว่า พอหลังจากที่ได้ทะลุมิติมายังโลกแห่งวิถียุทธ์อันยิ่งใหญ่นี้แล้ว ทุกอย่างจะกลับตาลปัตรไปหมด

เมื่อมองดูเจียงหลิงเยว่ที่มีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง และกำลังรอคอยคำตอบจากตนเองอย่างระมัดระวัง

ลู่เย่ก็นิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน

และในที่สุด เขาก็ค่อยๆ พยักหน้าลง

ผู้ฝึกยุทธ์นั้น ให้ความสำคัญกับการทำตามเสียงหัวใจและความคิดของตนเอง

“ลู่เย่... ฮือๆๆ!”

ความรู้สึกอันร้อนแรงที่สั่งสมมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ในที่สุดก็ได้ระเบิดออกมาโดยสมบูรณ์

เจียงหลิงเยว่โผเข้าสู่อ้อมกอดของลู่เย่ หยาดน้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสายราวกับว่าวที่สายป่านขาด

ครู่ใหญ่ต่อมา เจียงหลิงเยว่ที่อารมณ์เริ่มสงบลงมากแล้ว

พอได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างนอก นางจึงรีบผละออกจากร่างของลู่เย่ แล้วรีบเช็ดน้ำตาของตนเอง

ยามราตรีมาเยือน แสงไฟในเมืองเมฆาใบไม้เริ่มสว่างไสว

“ออกไปเดินเล่นกันหน่อยไหม?” ลู่เย่เอ่ยถามเรียบๆ

เวลาฝึกฝนวิชาของเขานั้น โดยปกติแล้วจะเป็นช่วงกลางดึกไปจนถึงรุ่งสาง

ดังนั้นในตอนนี้จึงพอจะมีเวลาออกไปเดินเล่นข้างนอกได้บ้าง

“เจ้าค่ะ ท่านรอข้าสักครู่นะ” เจียงหลิงเยว่รีบกลับเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว และในเวลาเพียงครู่เดียวก็เดินออกมา

ลู่เย่เหลือบมองแวบหนึ่ง ก็พบว่าเจียงหลิงเยว่ได้แต่งหน้าอ่อนๆ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แถมยังทาแป้งฝุ่นบางๆอีกด้วย

ทว่า... คงจะเป็นเพราะว่านางไม่ค่อยได้แต่งหน้า จึงไม่ค่อยชำนาญเท่าไหร่นัก แป้งและเครื่องสำอางบนแก้มของนางจึงไม่ค่อยสม่ำเสมอกัน

พอมองแวบแรกแล้ว ก็ดูคล้ายกับลูกแมวหน้ามอมเลยทีเดียว

ลู่เย่ถึงกับกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

หลังจากที่บอกให้นางไปล้างเครื่องสำอางที่ทำให้คะแนนติดลบออกแล้ว

ลู่เย่ก็ได้พาเจียงหลิงเยว่ออกไปเดินเล่นบนถนนของเมืองเมฆาใบไม้

“จริงสิ ท่านกำลังขาดแคลนเงินอยู่ใช่หรือไม่”

เจียงหลิงเยว่ล้วงตั๋วเงินใบละหนึ่งหมื่นตำลึงออกมาสองใบจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้กับลู่เย่ พลางกล่าวอย่างเขินอายว่า

“นี่... นี่คือเงินเก็บทั้งหมดของข้าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ข้ามอบให้ท่านทั้งหมดเลย” (เเม่สาวสายเปย์อีกคน)​

ลู่เย่เหลือบมองแวบหนึ่ง ช่างร่ำรวยเสียจริง

เเละทันทีที่เจียงหลิงเยว่ล้วงเข้าไปในอกเสื้อ คัมภีร์วิทยายุทธ์สองเล่มพร้อมกับขวดเล็กขวดน้อยอีกหลายใบก็พลันหล่นกราวลงมา กลิ้งไปอยู่ที่เท้าของลู่เย่

ลู่เย่ก้มลงเก็บขึ้นมาด้วยความสงสัยเล็กน้อย ก็พบว่าเป็นคัมภีร์วิชา “ดาบจันทราเย็นตระกูลเจียง” และคัมภีร์วิชาตัวเบาอีกหนึ่งเล่ม

ส่วนขวดเล็กขวดน้อยเหล่านั้น...

พอลู่เย่ได้เห็นเท่านั้นแหละ ใบหน้าของเขาก็พลันดำคล้ำลงเล็กน้อย

“เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากไหน?”

ใบหน้าของเจียงหลิงเยว่แดงก่ำ เเล้วกระซิบตอบ

“เอ่อ... เดิมทีข้าคิดว่า หากท่านไม่ยอมตกลง ข้าก็จะทำให้ท่านสลบไป แล้วก็... มัดมือชกเสียเลย”

“ข้าเห็นในหนังสือนิยายรักๆ ใคร่ๆ เขาทำกันแบบนี้ทั้งนั้น”

“แต่พอหลังจากที่ได้รู้ว่าท่านคือชายลึกลับที่ช่วยชีวิตข้าในคืนนั้น พลังฝีมือของท่านแข็งแกร่งเกินไป...ยานี่คงจะใช้ไม่ได้ผล...โอ๊ย ท่านตีข้าทำไมเจ้าคะ?”

“เจ้าไปอ่านหนังสือไร้สาระพวกนี้มาจากไหนกัน อายุก็ยังน้อย แต่กลับมีแผนการร้ายกาจขนาดนี้”

…..

อีก​ด้าน​

ในขณะเดียวกัน ณ นิกายเมฆาสีชาด

เรื่องที่เมืองเมฆาใบไม้ต้องสงสัยว่ามีปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ปรากฏตัว ได้ถูกส่งผ่านช่องทางการสื่อสารนับไม่ถ้วน จนไปเข้าหูของขุมอำนาจใหญ่ต่างๆ

เมื่อนางเซียนเมฆาสีชาดได้เห็นรายงานข่าวที่ถูกส่งขึ้นมา นางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา

“หึ…ปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์?”

นี่พวกเขาไปสูดดมพลังปราณฟ้าดินระดับต่ำมากเกินไป จนทำให้สมองทึบไปแล้วหรืออย่างไรกัน?

เกรงว่า... คนพวกนี้คงจะไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์นั้นคืออะไร

หากการบรรลุเป็นปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์นั้นง่ายดายถึงเพียงนี้ นิกายเมฆาสีชาดก็คงจะไม่มีเหลืออยู่เพียงสองคนในปัจจุบันหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น เมืองเล็กๆอย่างเมืองเมฆาใบไม้ จะมีปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ปรากฏตัวขึ้นมาได้อย่างไร?

เก้าในสิบส่วน คงจะเป็นเพราะพวกเขาเข้าใจผิดว่ายอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษคือปรมาจารย์เสียมากกว่า

เพราะอย่างไรเสีย ผู้ที่ยังไม่บรรลุถึงขอบเขตนั้น ย่อมไม่สามารถตัดสินพลังฝีมือที่แท้จริงของขอบเขตนั้นได้

นางเซียนเมฆาสีชาดวางรายงานข่าวฉบับนี้ลงข้างๆ แล้วก็อ่านฉบับต่อไป

เมื่อได้เห็นว่านิกายอัสนีครามกับนิกายสามหยินที่เพิ่งจะปรากฏตัวขึ้นมาใหม่นั้นเกิดการกระทบกระทั่งกันอยู่บ่อยครั้ง นางเซียนเมฆาสีชาดก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

การที่ทั้งสองฝ่ายต่างก็บั่นทอนกำลังของกันและกัน สำหรับนิกายเมฆาสีชาดแล้ว ก็นับว่าเป็นข่าวดี

“เพียงแต่ ข้ากลับรู้สึกว่า การปรากฏตัวขึ้นมาของนิกายเบญจพิษและนิกายสามหยินนั้น... ดูเหมือนจะมีความไม่ชอบมาพากลอยู่”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ คิ้วของนางเซียนเมฆาสีชาดก็ขมวดเข้าหากัน

นางรู้สึกได้ว่า เบื้องหลังของเรื่องราวทั้งหมดนี้ ดูเหมือนจะมีมือขนาดใหญ่ข้างหนึ่งคอยควบคุมอยู่เบื้องหลัง

และเป้าหมายสุดท้ายของมัน ก็คือการทำให้ดินแดนเป่ยจิ้งแห่งนี้เกิดความโกลาหลวุ่นวายโดยสิ้นเชิง!

เพียงแต่ว่า การคาดเดานี้ยังไม่มีหลักฐานมาสนับสนุนในตอนนี้ นางเซียนเมฆาสีชาดจึงทำได้เพียงแค่กดความสงสัยนี้ไว้ในใจไปก่อน

นางหยิบรายงานข่าวฉบับสุดท้ายขึ้นมา ซึ่งเป็นฉบับที่มีความสำคัญน้อยที่สุด จะอ่านหรือไม่อ่านก็ได้

เเต่นางเซียนเมฆาสีชาดก็ยังคงหยิบมันขึ้นมาอ่านผ่านๆสองสามครั้ง

ทันใดนั้น ในแววตาของนางกลับปรากฏแววสนุกสนานขึ้นมา

รายงานข่าวที่ถูกส่งมานั้น แท้จริงแล้วมาจากสายลับในตระกูลเจียง

“ออกจากตระกูลเจียงไปแล้วรึ?”

หลังจากที่อ่านจบ นางเซียนเมฆาสีชาดก็ส่ายหน้าเบาๆ

ยังคงยอมรับสถานะเขยแต่งเข้าไม่ได้ ดังนั้นจึงเลือกที่จะจากไปอย่างนั้นรึ?

แต่ทว่า การอยู่ที่ตระกูลเจียงสิ ถึงจะมีโอกาสได้รับทรัพยากรที่มากขึ้น และพัฒนาได้เร็วยิ่งขึ้น

นางเซียนเมฆาสีชาดวางรายงานข่าวในมือลง พลางคิดในใจว่าคนหนุ่มสาวก็ยังคงอ่อนประสบการณ์เกินไปนัก

ยังไม่มีความอดทนและความสุขุมรอบคอบที่เพียงพอ

มิเช่นนั้นแล้ว หากอดทนซุ่มตัวอยู่ที่

ตระกูลเจียงสักสิบปี ต่อให้พรสวรรค์จะด้อยไปบ้าง การจะบรรลุถึงขอบเขตปราณก่อกำเนิดก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความหวัง

….

อีก​ด้าน

ลู่เย่ผู้ซึ่งถูกนางเซียนเมฆาสีชาดมองว่า “การจะบรรลุถึงขอบเขตปราณก่อกำเนิดก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความหวัง” นั้น ….ในตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

ลู่เย่มองเจียงหลิงเยว่ที่มีใบหน้าแดงก่ำด้วยความประหลาดใจ แล้วเอ่ยถามว่า

“เจ้าคิดดีแล้วจริงๆรึ?”

เดิมทีหลังจากที่เดินเล่นยามค่ำคืนเสร็จแล้ว ลู่เย่ก็คิดจะกลับบ้าน

แต่พอเดินผ่านหน้าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ เจียงหลิงเยว่กลับดึงแขนเขาไว้ แล้วยืนกรานว่าจะเข้าไป...ประลองยุทธ์กันสักตั้ง

“ข้าคิดดีแล้ว! ข้าจะกินท่าน!”

เจียงหลิงเยว่รวบรวมความกล้ากล่าวออกมา ก่อนจะเดินนำเข้าไปในโรงเตี๊ยมก่อน

เมื่อเห็นเช่นนั้น ลู่เย่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เขาเพียงแค่เดินตามเข้าไปในโรงเตี๊ยมอย่างเงียบๆ

ครู่ใหญ่ต่อมา...พร้อมกับเสียงกรีดร้องราวกับถูกของเเข็งของเจียงหลิงเยว่ มันก็เป็นสัญญาณว่าการประลองได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

โชคยังดีที่นอกจากจะสามารถป้องกันการโจมตีที่รุนแรงได้แล้ว ม่านพลังลมปราณแท้จริงขอบเขตเหนือสวรรค์ยังสามารถขยายออกเพื่อใช้เป็นม่านเก็บเสียงได้อีกด้วย

ลู่เย่จึงได้สร้างม่านพลังขอบเขตเหนือสวรรค์ที่แข็งแกร่งขึ้นมาครอบคลุมพื้นที่โดยรอบเอาไว้ทั้งหมด

ราตรีเงียบสงัดดุจผืนน้ำ ท้องฟ้ายามค่ำคืนพร่างพราวไปด้วยดวงดาว

คืนนี้...ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะเป็นคืนที่ไม่ธรรมดา

(จบตอน)