บทที่ 70 : ความสงสัยของเจียงชิงเกอ

บทที่ 70 : ความสงสัยของเจียงชิงเกอ

เช้าวันรุ่งขึ้

เจียงหลิงเยว่ในชุดกระโปรงสีเหลืองที่ยับยู่ยี่เล็กน้อย เดินกะเผลกออกมาจากโรงเตี๊ยมด้วยแก้มที่แดงระเรื่อ

ถึงแม้ว่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ และนางก็เคยรู้สึกว่าร่างกายของตนเองแข็งแรงดีอยู่เสมอ

แต่ทว่าในตอนนี้... นางกลับรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วทั้งตัว

เมื่อคืนนี้นางยังได้เป็นฝ่ายเปิดฉากบุกอยู่หลายครั้ง โดยตั้งใจที่จะเอาชนะลู่เย่ผู้แข็งแกร่งให้ได้

เมื่อมองดูลู่เย่ที่เดินตามหลังมา เจียงหลิงเยว่ก็เอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

“ข้าเก่งหรือไม่?”

ลู่เย่มีสีหน้าแปลกไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วตอบกลับไปว่า

“เก่งมาก”

หากเขายังไม่พูดว่าเก่งอีก เกรงว่าเจียงหลิงเยว่คงจะต้องพักฟื้นร่างกายไปอีกหลายวันเป็นแน่

เมื่อเดินกะเผลกกลับมาถึงลานบ้านเล็กๆ ชิงหยูก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

คุณหนูรองเป็นอะไรไป?!

ออกไปข้างนอกแค่ครั้งเดียว ทำไมถึงได้กลับมาในสภาพที่เหมือนกับได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้?

ไปต่อสู้กับใครมา? หรือว่าถูกตีมา?

เมื่อมองดูสีหน้าตกตะลึงของชิงหยู ใบหน้าของเจียงหลิงเยว่ก็อดไม่ได้ที่จะแดงก่ำขึ้นมา

นางหันไปมองลู่เย่แวบหนึ่ง

ณ ตอนนี้ สายตาที่นางใช้มองลู่เย่นั้น เต็มไปด้วยความรักใคร่ที่ไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เจียงหลิงเยว่ก็ยังคงอยากจะฝึกดาบตามปกติ แต่พอเพิ่งจะตั้งท่าได้เท่านั้น ก็รู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วทั้งตัว

“สภาพแบบนี้จะยังฝึกดาบอะไรได้อีก” ลู่เย่ส่ายหน้า พลางส่งสัญญาณให้นางนั่งลง

เขากุมมือข้างหนึ่งของเจียงหลิงเยว่ไว้ แล้วส่งลมปราณแท้จริงขอบเขตเหนือสวรรค์อันบริสุทธิ์สายหนึ่งเข้าไป

ครู่ต่อมา เจียงหลิงเยว่ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วเส้นชีพจรของนาง

อาการปวดเมื่อยตามร่างกาย ก็ดูเหมือนจะถูกบรรเทาลงไปไม่น้อยภายใต้พลังงานสายนี้

ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ ทำให้นางถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง

ลมปราณภายในธรรมดาๆ มันจะมีผลลัพธ์ที่น่าเหลือเชื่อขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

…

สองวันต่อมา

“ข้ากลับไปก่อนนะเจ้าคะ อีกไม่กี่วันจะมาหาท่านใหม่” เจียงหลิงเยว่กล่าวอย่างอาลัยอาวรณ์ว่า

ตอนที่นางออกมานั้น ร่างกายยังไม่หายดีเท่าไหร่ คนที่บ้านก็ค่อนข้างเป็นห่วง

ตอนนี้ร่างกายก็ดีขึ้นมากแล้ว ก็ควรจะกลับไปดูเสียหน่อย เพื่อไม่ให้ท่านพี่และคนอื่นๆ ต้องเป็นกังวลอยู่ตลอดเวลา

ลู่เย่พยักหน้าเบาๆ แล้วกล่าวว่า

“ถ้ามีเรื่องอะไร ก็มาหาข้าได้โดยตรงเลย”

เมื่อเหลือบไปเห็นว่าชิงหยูอยู่ห่างออกไป เจียงหลิงเยว่ก็ขยับเข้ามาใกล้พลางหน้าแดงระเรื่อ แล้วกระซิบว่า

“ท่านก็ไปหาข้าที่ตระกูลเจียงได้นะเจ้าคะ ท่านก็รู้ว่าลานบ้านของข้าอยู่ที่ไหน”

หลังจากพูดจบ เจียงหลิงเยว่ก็รีบเดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

ครู่ต่อมา จนกระทั่งเดินออกมาจากลานบ้านของลู่เย่ได้ระยะหนึ่งแล้ว…นางถึงได้รู้สึกว่าอารมณ์ของตนเองสงบลงบ้าง

แต่แล้วในขณะนั้นเอง ณ มุมหนึ่งของซอยด้านหน้า ก็พลันมีร่างสองร่างกระโดดออกมา พร้อมกับจ้องมองเจียงหลิงเยว่ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

“แม่นางน้อย ข้าว่าคัมภีร์สองเล่มบนตัวเจ้านั่นดูคุ้นๆตาอยู่นะ คล้ายกับของที่ข้าทำหายไปเลย เจ้าเอาออกมาให้ข้าดูหน่อยสิ”

สองวันก่อน ตอนที่เจียงหลิงเยว่ล้วงตั๋วเงินออกมานั้น คัมภีร์ก็ได้หล่นลงมาด้วย ซึ่งบังเอิญถูกชายสองคนนี้เห็นเข้าพอดี

ไม่ว่าจะเป็นคัมภีร์วิทยายุทธ์ หรือตั๋วเงินใบละหมื่นตำลึงสองใบที่ส่องประกายจนแสบตานั้น ล้วนทำให้หัวใจของทั้งสองคนเต้นระรัว

คาดไม่ถึงเลยว่า

ในย่านชานเมืองเมฆาใบไม้แห่งนี้ นานๆจะมีแกะอ้วนพีที่พลังฝีมือไม่สูงเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้นมา

อายุยังน้อย แต่กลับมีเงินติดตัวมากมายขนาดนี้ เบื้องหลังอาจจะมีขุมอำนาจคอยหนุนหลังอยู่บ้าง

แต่ทั้งสองคนก็ได้คิดไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว...ความมั่งคั่งร่ำรวยนั้น ย่อมต้องแลกมาด้วยความเสี่ยง

พลังฝีมือของเจียงหลิงเยว่ไม่ได้สูงนัก แถมตอนนี้ก็ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บอยู่เล็กน้อยด้วย

ส่วนพวกเขาทั้งสองคนนั้น คนหนึ่งอยู่ขอบเขตปราณก่อกำเนิดขั้นที่หนึ่ง อีกคนอยู่ขอบเขตรวบรวมปราณขั้นเก้า

การรับมือกับเจียงหลิงเยว่นั้น เรียกได้ว่าเหลือเฟือ

ขอเพียงแค่ชิงของมาได้ ก็รีบหนีออกจากเมืองเมฆาใบไม้ในทันที หลังจากนั้นก็สุดแล้วแต่โชคชะตาฟ้าลิขิตแล้วมิใช่หรือ?

ในใจของเจียงหลิงเยว่พลันสะดุดกึก นางเจอพวกปล้นเข้าให้แล้ว

คาดไม่ถึงเลยว่า จะมีคนกล้าหาญถึงเพียงนี้ กล้าที่จะลงมือดักปล้นกลางเมืองหลวงกันเลยทีเดียว

ทั้งสองคนเดาได้ไม่ผิด ถึงแม้ว่าเจียงหลิงเยว่จะอยู่ขอบเขตรวบรวมปราณขั้นเก้า...แต่ด้วยเหตุผลพิเศษบางอย่าง ตอนนี้นางสามารถแสดงพลังฝีมือออกมาได้ถึงเจ็ดส่วนก็นับว่าดีมากแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังมีผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตปราณก่อกำเนิดขั้นที่หนึ่งอยู่อีกคนหนึ่ง…นี่มันไม่มีทางสู้ได้เลย

ในหัวของเจียงหลิงเยว่หมุนติ้วอย่างรวดเร็ว

นางรู้ดีว่า ‘ขอเพียงแค่ภูเขาเขียวยังอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนใช้’

ยอมมอบคัมภีร์ให้พวกมันไปก่อนแล้วกัน…

ทันทีที่ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา เจียงหลิงเยว่ก็ต้องตกใจเมื่อได้เห็นว่า ชายสองคนที่เมื่อครู่ยังทำท่าทางกร่างอยู่เลยนั้น ทันใดนั้นก็พลันปรากฏแววตื่นตระหนกขึ้นมา

หลังจากนั้น ลมหายใจของทั้งสองก็พลันดับวูบลง แล้วล้มลงกับพื้นสิ้นใจตายไปในทันที

เจียงหลิงเยว่: “......”

ทันใดนั้น ร่างของลู่เย่ก็ค่อยๆปรากฏขึ้นที่ปากซอย

“ไม่ตกใจใช่ไหม?”

เนื่องจากรู้ว่าตอนนี้ขาของเจียงหลิงเยว่ยังไม่ค่อยสะดวกนัก อันที่จริงแล้วลู่เย่ก็แอบเดินตามหลังนางมาโดยตลอด

เเต่ก็คาดไม่ถึงเลยว่า จะมีคนกล้าเสี่ยงตายออกมาดักปล้นจริงๆ

“ไม่เจ้าค่ะ” เจียงหลิงเยว่ส่ายหน้า พลางโผเข้ากอดลู่เย่ที่เดินเข้ามาหา

“ข้าเกือบจะยอมมอบคัมภีร์ให้พวกมันแล้ว โชคดีที่ท่านมาทัน”

ลู่เย่พยักหน้าเบาๆ

หากเขาไม่ได้อยู่ด้วย การยอมมอบคัมภีร์ออกไปย่อมเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

เพราะอย่างไรเสีย คัมภีร์ก็ยังสามารถหาโอกาสชิงกลับคืนมาได้

“เห็นไหมล่ะ ให้เจ้าแอบขโมยยอดวิชาประจำตระกูลออกมา เกือบจะเกิดเรื่องแล้วไหมล่ะ”

ใบหน้าของเจียงหลิงเยว่แดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อย นางก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะมาเจอเรื่องปล้นจี้เช่นนี้

ที่สำคัญที่สุดก็คือ นางอุตส่าห์แบกรับความเสี่ยงนำคัมภีร์ออกมา แต่กลับคาดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วมันก็ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย

ลู่เย่ลูบหัวของนางเบาๆ แล้วกล่าวว่า

“เอาล่ะ รีบกลับไปได้แล้ว”

เจียงหลิงเยว่เเอบจุ๊บไปที่แก้มของลู่เย่ฟอดหนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้พอมีคัมภีร์สองเล่มนี้อยู่กับตัว นางก็รู้สึกว่ามันร้อนมือขึ้นมาเสียแล้ว

ลู่เย่ไม่จำเป็นต้องใช้มัน แต่สำหรับตระกูลเจียงแล้ว ต่อให้เป็นเพียงฉบับคัดลอก ก็ยังถือว่าเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง

เมื่อนึกถึงวิชาดัชนีและวิชาดาบอันน่าอัศจรรย์ของลู่เย่แล้ว นอกจากจะรู้สึกทึ่งแล้ว เจียงหลิงเยว่ก็รู้สึกยินดีขึ้นมาอีกด้วย

ไม่รู้จริงๆว่าเขาฝึกฝนมันมาจากที่ใหน

พร้อมกัน​นั้น ในใจของเจียงหลิงเยว่ได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วอย่างเงียบๆ

พอกลับไปแล้วจะต้องไปหาหนังสือนิยายรักๆ ใคร่ๆ พวกนั้นมาอ่านให้ได้

ถ้ารบด้วยวิทยายุทธ์สู้ลู่เย่ไม่ได้ เช่นนั้นแล้วเรื่องบนเตียง...นางจะยังสู้ไม่ได้อีกหรือ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าที่งดงามหมดจดของเจียงหลิงเยว่ก็พลันแดงก่ำขึ้นมา

“อื้อ...น่าอายที่สุดเลย!”

…

ตระกูลเจียง

ภายในลานเล็กๆ

เมื่อได้เห็นน้องสาวที่ออกไปข้างนอกมาหลายวันได้กลับมาแล้ว เเถมสีหน้าของเจียงหลิงเยว่ที่ดีขึ้นไม่น้อย ในที่สุดเจียงชิงเกอก็รู้สึกโล่งใจลงบ้าง

“กลับมาก็ดีแล้ว ไปผ่อนคลายข้างนอก ไม่ได้ถูกใครรังแกใช่หรือไม่?”

“ไม่เลยเจ้าค่ะ ไม่เลย...” เจียงหลิงเยว่รีบส่ายหน้า​ทันที​

ไม่มีงั้นหรือ?

ทันใดนั้น ในใจของเจียงชิงเกอก็พลันเกิดความสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง...

ทำไมถึงรู้สึกว่า น้องสาวออกไปข้างนอกครั้งนี้ พอกลับมาแล้วดูเหมือนจะเปลี่ยนไปนะ?

แต่จะให้บอกว่าเปลี่ยนไปตรงไหน เจียงชิงเกอก็ยังบอกไม่ถูกในตอนนี้

แต่การเปลี่ยนแปลงนี้มันมีอยู่จริง

เจียงหลิงเยว่ไม่รู้ถึงความสงสัยในใจของเจียงชิงเกอ

ณ ตอนนี้นางกำลังแอบย่องเข้าไปในลานเล็กๆ ที่ลู่เย่เคยอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้

นางแอบย่องเข้าไปในห้องที่ลู่เย่เคยอยู่เงียบๆ พลางทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ราวกับว่ายังคงได้กลิ่นอายของลู่เย่ที่หลงเหลืออยู่

ทันใดนั้น ดวงตาคู่สวยคู่นั้นก็ยิ้มจนหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

ในที่สุด...นางก็ได้กลายเป็นคนของลู่เย่แล้ว!

หลังจากกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงด้วยความตื่นเต้นอยู่สองสามรอบแล้ว เจียงหลิงเยว่ถึงได้กลับไปยังลานบ้านของตนเอง

…

อีกด้านหนึ่ง

ครู่ต่อมา ข่าวการพบศพสองศพในย่านชานเมือง ก็ได้ถูกส่งไปยังจวนเจ้าเมือง

เจ้าเมืองหวังซิงลั่วขมวดคิ้วด้วยความปวดหัว

นับตั้งแต่ครึ่งปีที่ผ่านมา เมืองเมฆาใบไม้ก็ดูเหมือนจะกลายเป็นเมืองแห่งปัญหาไปเสียแล้ว

อยู่ดีๆ ก็มีเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ผุดขึ้นมาอยู่เรื่อยๆ

เมื่อไม่นานมานี้ ยิ่งมีข่าวลือว่าในเมืองอาจจะมีปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์มาพำนักอยู่อย่างสันโดษอีก!

สิ่งนี้ ทำให้หวังซิงลั่วรู้สึกกดดันราวกับมีภูเขาทั้งลูกทับอยู่

ทว่า... พอคิดถึงสภาพของเมืองชิงซานที่อยู่ข้างๆ ที่ดูเหมือนจะไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ แถมยังถึงขั้นมีตระกูลขอบเขตเหนือสวรรค์เป็นตระกูลผู้บำเพ็ญวิชามารปรากฏขึ้นมาอีก…

พอคิดได้เช่นนี้ ในใจของหวังซิงลั่วก็พลันรู้สึกสมดุลขึ้นมาไม่น้อย

(จบตอน)