บทที่ 66 : กายาต้านหมื่นพิษ!

บทที่ 66 : กายาต้านหมื่นพิษ!

ข่าวคราวเรื่องที่เกิดขึ้นนอกเมือง ได้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

ยิ่งไปกว่านั้น การคาดเดาของเถียนชิงก็ไม่ได้ถูกปิดบังแต่อย่างใด

เขาคาดการณ์ว่า ภายในเมืองเมฆาใบไม้แห่งนี้ จะต้องมีสุดยอดฝีมือผู้น่าสะพรึงกลัวที่เทียบเท่าได้กับปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ซ่อนตัวอยู่เป็นแน่!

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกไป ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างก็ตกตะลึงไปตามๆกัน

ข่าวสารจำนวนมหาศาลเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมือง

เมืองเมฆาใบไม้...ต้องสงสัยว่ามีปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์มาพำนักอยู่อย่างสันโดษ!

เมื่อข่าวลือนี้ลอยมาเข้าหูของลู่เย่ ผ่านการบอกเล่าอย่างเจื้อยแจ้วด้วยใบหน้าตื่นเต้นของสาวใช้ตัวน้อยที่เพิ่งจะกลับมาจากการซื้อของ

ลู่เย่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขันขึ้นมา

“คุณชายเจ้าคะ ในเมืองของเรามีปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์มาพำนักอยู่ด้วยล่ะเจ้าค่ะ!” ชิงหยูกล่าวด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

ลู่เย่รู้สึกขบขันอยู่บ้าง

เขาแค่ใช้ผนึกเดียวตัดสายน้ำ แต่กลับถูกผู้คนเข้าใจผิดไปว่าเป็นปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ไปเสียแล้ว?

“แล้วเจ้าจะตื่นเต้นไปทำไมกัน เจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่าปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์นั้นคืออะไร?”

ชิงหยูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พบว่าตนเองไม่รู้จริงๆ

อันที่จริงแล้วนางไม่ได้มีความเข้าใจในเรื่องนี้เลย

ที่ได้ยินมาส่วนใหญ่ก็คือ ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตเหนือสวรรค์นั้นก็นับว่าเป็นสุดยอดฝีมือแล้ว

และบรรพบุรุษของสองตระกูลใหญ่ในเมืองก็ล้วนแต่อยู่ในขอบเขตเหนือสวรรค์ ซึ่งก็สามารถดูแลคุ้มครองเมืองได้ทั้งเมืองและเพลิดเพลินไปกับเกียรติยศอันสูงสุด

นี่ก็เป็นเครื่องยืนยันแล้วว่าขอบเขตเหนือสวรรค์นั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ

แต่ในตอนนี้ ภายในเมืองเมฆาใบไม้กลับปรากฏสุดยอดฝีมือที่ต้องสงสัยว่าอยู่เหนือกว่าขอบเขตเหนือสวรรค์ขึ้นมา จึงไม่แปลกที่จะก่อให้เกิดความสั่นสะเทือนครั้งใหญ่

แม้กระทั่งชิงหยูที่ไม่เข้าใจในวิถียุทธ์ ก็ยังได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ขณะที่ไปซื้อของด้วยความสนใจอย่างยิ่ง

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการตัดสายน้ำได้ในกระบวนท่าเดียว พลังที่เหนือกว่าขอบเขตเหนือสวรรค์ ความน่าสะพรึงกลัวที่หาใดเปรียบ ฟังแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับการฟังนิทานเลย

….

ณ ตระกูลเจียง

เจียงชิงเกอกำลงถือปิ่นโตอาหารเดินเข้ามาในลานเล็กๆ ของเจียงหลิงเยว่

เมื่อมองดูใบหน้าที่ยังคงซีดเซียวของน้องสาว นางก็ถอนหายใจออกมาอย่างเงียบๆ

นับตั้งแต่ที่ท่านหมอมาตรวจอาการซ้ำในครั้งก่อนแล้วบอกว่านี่คือโรคที่เกิดจากใจ ไม่ใช่สิ่งที่ยาจะสามารถรักษาได้ เจียงชิงเกอก็เข้าใจขึ้นมาในทันที

อาการป่วยของเจียงหลิงเยว่ในครั้งนี้ แปดในสิบส่วนคงจะเกี่ยวข้องกับคนที่จากตระกูลเจียงไปโดยไม่บอกไม่กล่าวนั่นเอง

พูดตามตรง เจียงชิงเกอก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าการจากไปอย่างกะทันหันของลู่เย่ จะส่งผลกระทบต่อเจียงหลิงเยว่ได้มากมายถึงเพียงนี้

เด็กสาวที่เคยร่าเริงสดใสอยู่ดีๆ กลับล้มป่วยลงราวกับถูกปลิดชีวิตชีวาออกไปทีละน้อย

คนพรรค์นั้น...มีดีอะไรกันนักหนา?

“ท่านพี่ ท่านวางไว้เถอะเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากกิน”

เมื่อเห็นผู้มาเยือน เจียงหลิงเยว่ที่นอนซมอยู่บนเตียงก็เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง

เพียงไม่กี่วันที่ผ่านมา แก้มที่เคยอวบอิ่มของเจียงหลิงเยว่ บัดนี้กลับซูบตอบลงอย่างเห็นได้ชัด

“นี่เจ้าไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้วนะ กินเสียหน่อยเถอะ ผอมหมดแล้ว” เจียงชิงเกอกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เจียงหลิงเยว่กลับนึกถึงเรื่องที่ลู่เย่เคยล้อเลียนนางขึ้นมา

นางเงยหน้าขึ้นมองรูปร่างของพี่สาว แล้วก็ก้มลงมองดูของตนเอง...

ทันใดนั้นเอง ราวกับมีพลังงานสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาในร่างกายของเจียงหลิงเยว่

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะกินสักหน่อย”

ดูเหมือนว่า...คงจะต้องกินเยอะๆ ถึงจะมีโอกาสโตขึ้นมาได้สินะ?

เมื่อนึกถึงการที่ลู่เย่จากไปโดยไม่พูดไม่จาสักคำ ในใจของเจียงหลิงเยว่ก็พลันรู้สึกน้อยใจขึ้นมา

คนอื่นในตระกูลเจียงจะไม่พูดอะไรก็ช่างเถิด แต่นางอุตส่าห์อยู่ข้างเขามาตลอด แต่เขากลับไม่ยอมบอกลานางสักคำ

เจ้าลู่เย่ตัวเหม็น! ใจร้ายที่สุด!

เจียงหลิงเยว่อยากจะตามหาลู่เย่ให้พบ แล้วถามเขาสักคำว่า ทำไมถึงต้องจากไปโดยไม่ยอมบอกลานางเลยสักคำ

“จริงสิ วันนี้ข้าได้ยินมาว่า ที่นอกเมืองเมฆาใบไม้ของเรา มีคนทำให้แม่น้ำอวิ๋นหลานที่อยู่นอกเมืองถึงกับหยุดไหลเลยนะ”

“มีคนคาดการณ์กันว่าน่าจะเป็นฝีมือของปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ที่อยู่เหนือกว่าขอบเขตเหนือสวรรค์”

เมื่อนึกถึงข่าวลือที่ได้ยินมาในวันนี้ เจียงชิงเกอก็เล่าออกมาเพื่อไม่ให้น้องสาวรู้สึกเบื่อ

“อ้อ”

หากเป็นปกติแล้ว เจียงหลิงเยว่คงจะให้ความสนใจกับข่าวเช่นนี้เป็นอย่างมาก

ปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์!

นั่นคือบุคคลที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของดินแดนเป่ยจิ้งอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้เลยทีเดียว

แต่ทว่าในตอนนี้ เจียงหลิงเยว่กลับไม่มีอารมณ์ที่จะไปสนใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

‘ไม่ได้การแล้ว ข้าต้องไปตามหาเขา’

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว มันก็โหมกระหน่ำจนไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป

แววตาของเจียงหลิงเยว่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่ขึ้น

‘เริ่มจากหาในเมืองเมฆาใบไม้ก่อน! ถ้าหาในเมืองเมฆาใบไม้ไม่เจอ ข้าก็จะไปที่เมืองชิงซาน...’

….

หลายวันต่อมา

พลังฝีมือของลู่เย่ยังคงเพิ่มพูนขึ้นอย่างต่อเนื่องและมั่นคง

หลังจากที่ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นเจ็ด หรือก็คือขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นปลายแล้ว

พลังงานที่จำเป็นสำหรับการเลื่อนขั้นในแต่ละครั้งก็ได้เพิ่มสูงขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง

แต่ลู่เย่ก็ยังคงอาศัยความขยันหมั่นเพียรของตนเอง ผลักดันพลังฝีมือขึ้นมาจนถึงขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นเจ็ดช่วงกลางได้สำเร็จ

และปริมาณลมปราณแท้จริงขอบเขตเหนือสวรรค์ที่กักเก็บอยู่ในทะเลลมปราณตันเถียนของเขานั้น เกรงว่าคงจะไม่ด้อยไปกว่าผู้ที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นเก้าทั่วไปเลยแม้แต่น้อย

ในวันนี้ หอหมื่นวิถีก็ได้สะสมพลังงานจนเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

เมื่อมีเงินหนึ่งหมื่นตำลึงอยู่ในมือ ลู่เย่ก็เปิดใช้งานการสุ่มแบบเจาะจงในทันที

และยังคงเป็นหมวดหมู่ที่คุ้นเคยที่สุดอย่าง ‘พรสวรรค์กายาพิเศษ’ และในเวลาเพียงครู่เดียว เสียงแจ้งเตือนที่รอคอยก็ดังขึ้น

[ยินดีด้วยโฮสต์! ท่านได้รับกายาพิเศษ “ต้านหมื่นพิษ”! สามารถเลือกหลอมรวมได้ทุกเมื่อ!]

“ต้านหมื่นพิษ?”

ลู่เย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มจางๆ จะปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขา

ต้านหมื่นพิษ... สำหรับขุมอำนาจที่เชี่ยวชาญการใช้พิษเป็นหลักอย่างนิกายเทพเบญจพิษแล้ว นี่มันไม่เท่ากับว่าเป็นคู่ปรับตามธรรมชาติเลยหรอกหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่แค่การต้านพิษร้อยชนิดพื้นๆ…แต่เป็นการ ‘ต้านหมื่นพิษ’!

เรียกได้ว่านับจากนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าจะเป็นกลอุบายด้านพิษใดๆ ลู่เย่ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว

เขากดเลือกหลอมรวมในทันที

ทันใดนั้น ลู่เย่เพียงแค่รู้สึกถึงความอบอุ่นจางๆ แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย

“ทีนี้ ข้าคงกลายเป็นยมทูตพิฆาตวิชาพิษแล้วสินะ”

กลอุบายสกปรกใดๆก็ตาม ต่อหน้าเขาแล้วล้วนไร้ซึ่งประโยชน์โดยสิ้นเชิงเเล้ว

ลู่เย่บิดขี้เกียจเล็กน้อย

ทันใดนั้น เมื่อนึกถึงข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาก็ได้แต่ส่ายหน้า

ถึงแม้ว่าโลกภายนอกจะร่ำลือกันจนเลิศเลอเพียงใด และต่างก็พูดกันว่าในเมืองเมฆาใบไม้มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีสุดยอดฝีมือขอบเขตปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์มาพำนักอยู่อย่างสันโดษ

แต่ลู่เย่รู้ดีว่า ในตอนนี้เขากับปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ที่แท้จริงนั้น ยังคงมีช่องว่างห่างกันอยู่มาก

ลู่เย่ไม่ใช่คนที่จะดูแคลนตนเอง แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะหลงระเริงไปกับความมั่นใจที่เกินจริง

“ยังต้องพยายามต่อไป”

หลังจากพึมพำกับตนเองเบาๆแล้ว ลู่เย่ก็เริ่มนั่งสมาธิบำเพ็ญเพียรต่อ

…

หลายวันต่อมา

เพราะมีเป้าหมายที่ชัดเจนแล้ว เจียงหลิงเยว่จึงหายจากอาการป่วยอย่างรวดเร็วอย่างน่าประหลาด

ใบหน้าของนางกลับมามีสีเลือดฝาดดังเดิม แต่รูปร่างที่ซูบผอมลงไปนั้น คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเก่าได้

ณ ขณะนี้ หลังจากที่ได้ออกตามหาอย่างเชื่องช้ามาหลายวัน เจียงหลิงเยว่ก็นั่งพักอยู่ในโรงน้ำชาแห่งหนึ่งพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

พูดน่ะมันง่าย แต่ทำน่ะมันยาก

เมืองเมฆาใบไม้เองก็มีประชากรเกือบหนึ่งล้านคน การที่จะตามหาคนคนหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ขนาดนี้ ความยากของมันก็ไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทรเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ลู่เย่ยังคงอยู่ในเมืองเมฆาใบไม้หรือไม่ ก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้

แต่เจียงหลิงเยว่ก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้

หลังจากที่ได้ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนมาหลายวัน…มันดูเหมือนว่า นางจะชอบลู่เย่เข้าจริงๆแล้ว

ในเมื่ออย่างไรเสียในอนาคตท่านพี่ก็ต้องการจะถอนหมั้นอยู่แล้ว แทนที่จะปล่อยให้เขาตกไปเป็นของคนอื่น...สู้ให้นาง เจียงหลิงเยว่ เป็นคนได้มาเองเสียยังจะดีกว่า!

“เจ้าลู่เย่ตัวเหม็น เจ้าอยู่ที่ไหนกันแน่นะ?”

ใบหน้าเล็กๆ ฉายแววกังวลออกมา

เจียงหลิงเยว่คิดในใจว่า การตามหาคนคนหนึ่งนี่มันจะต้องใช้เวลาหลายเดือน หรือกระทั่งหลายปีเลยหรือเปล่านะ?

ทันใดนั้นเอง

ท่ามกลางฝูงชนมากมายบนท้องถนน หางตาของเจียงหลิงเยว่ก็ราวกับจะเหลือบไปเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง

ทว่า...เมื่อนางรีบหันไปมอง แผ่นหลังที่นางเหลือบเห็นเมื่อครู่นั้น ก็ได้ถูกกลืนหายไปกับฝูงชนที่เดินขวักไขว่ไปมาเสียแล้ว

ถึงกระนั้น ในส่วนลึกของหัวใจเจียงหลิงเยว่ก็ยังคงสั่นไหวเล็กน้อย

นางมีลางสังหรณ์ที่แปลประหลาด...

แผ่นหลังที่นางเห็นผ่านหางตาเมื่อครู่นี้

มีความเป็นไปได้สูงมาก...ว่าจะเป็นลู่เย่!

(จบตอน)