บทที่ 61 : ขอบเขตปรมาจารย์!

บทที่ 61 : ขอบเขตปรมาจารย์!

จวบจนวินาทีสุดท้ายที่สิ้นลม ชายวัยกลางคนก็ยังคงเบิกตากว้างด้วยความไม่เข้าใจในเรื่องนี้

หลังจากอีกฝ่ายจบชีวิตลง ลู่เย่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและชำนาญ พลางปลดแหวนมิติของชายวัยกลางคนมาเป็นของตน (พระเอกสายโจร)

ณ ตอนนี้ จำนวนแหวนมิติบนมือของเขามีมากถึงสามวง

หากรวมมูลค่าของแหวนทั้งหมดเข้าด้วยกัน เกรงว่าแค่ค่าของแหวนเพียงอย่างเดียวก็อาจสูงถึงหนึ่งล้านตำลึงเงินเลยทีเดียว

“นี่ก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า การออกมา ‘ล่าของป่าโจรป่า’ นี่แหละ คือหนทางสู่ความร่ำรวยที่แท้จริง”

….

เนื่องจากสถานที่แห่งนี้ค่อนข้างเปลี่ยวร้าง ลู่เย่จึงหยิบผงสลายกระดูกขวดหนึ่งออกมาจากแหวนมิติของเขา

นี่เป็นของที่เขาตั้งใจซื้อมาจากเมืองชิงซานหลังจากสังหารบรรพบุรุษตระกูลหวังในคราวก่อน

เเละมันก็เพื่อให้บริการศัตรูแบบครบวงจรตั้งแต่ต้นจนจบนั่นเอง

ก่อนหน้านี้ ผู้อาวุโสของนิกายสามหยินที่ถูกเขาสังหารในพริบตา ก็ล้วนได้รับบริการนี้เช่นกัน

ครู่ต่อมา หลังจากที่มองดูเถ้าธุลีที่หลงเหลืออยู่ ณ ที่แห่งนั้นแล้ว ร่างของลู่เย่ก็พลันหายวับไปในทันที

….

ภายในโรงเตี๊ยม

บนใบหน้าของเจียงชิงเกอฉายแววร้อนรนออกมาเล็กน้อย

นี่ก็ผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีแล้ว แต่ลู่เย่ก็ยังไม่กลับมาเสียที

คงจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆใช่ไหม?

เพราะอย่างไรเสีย ขอบเขตรวบรวมปราณสำหรับผู้ฝึกยุทธ์บนโลกแล้ว ก็ไม่ได้นับว่าแข็งแกร่งอะไรเลย

แต่แล้วในขณะนั้นเอง ขณะที่เจียงชิงเกอยืนอยู่ริมหน้าต่าง เธอก็ได้เห็นร่างอันคุ้นเคยร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม

“กลับมาแล้ว?”

ความยินดีผุดขึ้นในใจ เจียงชิงเกอจึงรีบเดินออกจากห้องแล้วตรงไปยังชั้นล่างทันที

ฉากนี้ ทำให้เจียงหลิงเยว่รู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

“ท่านพี่เป็นอะไรไปกันนะ?”

ในฐานะน้องสาว เจียงหลิงเยว่มองออกว่าช่วงนี้ท่าทีของเจียงชิงเกอดูแปลกไป

หากจะบอกว่าเป็นการแสดงละคร ตอนนี้ซูหว่านก็ไปแล้ว ท่านพี่ไม่มีความจำเป็นต้องแสดงต่อไปอีก

แต่ถ้าหากไม่ใช่การแสดงละครล่ะ...

ไหนตอนแรกที่ตกลงกันไว้ว่า พอเธอทะลวงสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์แล้ว ท่านพี่ก็จะถอนหมั้นไม่ใช่หรือ?

หากถึงตอนนั้นแล้วท่านพี่เกิดอินกับบทบาทมากเกินไปจนห้ามใจไม่อยู่ แล้วทั้งสองคนก็...

เอ่อ...นั่นแหละ...

แล้วแบบนี้... การหมั้นหมายครั้งนี้จะยังถอนอยู่หรือไม่ถอนกันแน่?

….

ชั้นล่างของโรงเตี๊ยม

เจียงชิงเกอที่รีบวิ่งลงมา ได้เดินเข้าไปหาลู่เย่พร้อมกับเอ่ยถามเสียงเบาว่า

“เจ้า...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

จมูกของเธอไวต่อกลิ่นมาก ในวินาทีแรกที่เดินเข้าไปใกล้ลู่เย่ เธอก็ได้กลิ่นคาวเลือดจางๆลอยมาแตะจมูก

ดังนั้น เธอจึงได้เอ่ยถามออกไปเช่นนั้น

ส่วนเรื่องที่ว่าเมื่อครู่ลู่เย่ออกไปทำอะไรมานั้น เจียงชิงเกอก็ไม่ได้คิดจะซักไซร้ให้มากความ หากลู่เย่อยากจะพูด เมื่อถึงเวลาเขาก็คงจะบอกเธอเอง

“ข้าไม่เป็นไร เอาล่ะ…ตอนนี้ก็ไปกันได้แล้ว” ลู่เย่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ ที่นี่อาจจะไม่ปลอดภัยแล้ว”

สิ่งที่เจียงชิงเกอกำลังคิดก็คือ ในเมื่อลู่เย่เกิดการต่อสู้กับคนอื่นจนถึงขั้นเลือดตกยางออกแล้ว การรีบออกเดินทางจากไปย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

จะทำอย่างไรหากอีกฝ่ายยังมีผู้เยี่ยมยุทธ์คนอื่นตามมาสมทบอีก?

หนีไปก่อนย่อมดีกว่า!

….

ก่อนหน้านี้ รถม้าที่ตระกูลเจียงใช้เดินทางมายังเมืองชิงซานนั้น เจียงชิงเกอได้บอกปัดไปแล้วว่าไม่จำเป็นต้องใช้ มันจึงถูกนำกลับไปยังเมืองเมฆาใบไม้พร้อมกับคณะของผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเจียงไปแล้ว

ด้วยเหตุนี้ บนเส้นทางในยามนี้ จึงปรากฏร่างของคนสามคนกำลังเดินเท้าไปอย่างช้าๆ

ในขณะที่เจียงชิงเกอเลือกที่จะไม่ถาม เจียงหลิงเยว่กลับไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน

เธอมองไปที่ลู่เย่ด้วยความสงสัยใคร่รู้แล้วเอ่ยถามขึ้นมาว่า

“ท่านพี่เขย เมื่อครู่ท่านออกไปทำอะไรมาหรือเจ้าคะ?”

“พอดีไปเจอคนรู้จักที่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน ก็เลยคุยกับเขาสองสามประโยค”

นี่คือความจริงล้วนๆ

เขาเคยเจอชายคนนั้นในคืนที่ปล้นขบวนสินค้า นับว่าเป็นคนรู้จักอย่างไม่ต้องสงสัย และก็ได้คุยกันสองสามประโยคจริงๆ... (ก่อนที่จะสังหารอีกฝ่ายในชั่วพริบตา)

เวลาผ่านไปครึ่งค่อนวัน จนกระทั่งใกล้พลบค่ำ ทั้งสามคนก็ได้เดินทางมาไกลกว่าร้อยลี้แล้ว

ลู่เย่และเจียงหลิงเยว่ต่างเป็นผู้ฝึกยุทธ์ จึงไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้าอะไร แต่สำหรับเจียงชิงเกอนั้น เธอเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

แม้จะกัดฟันฝืนทนเดินต่อ แต่เรียวขาทั้งสองข้างของเธอก็เริ่มสั่นเทา เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆลู่เย่จึงโบกมือเป็นสัญญาณ

“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้คงต้องไปหาโรงเช่ารถม้า เช่ารถสักคันแล้ว”

“ขอโทษด้วยนะ ข้าคิดว่าตัวเองจะทนไหวเสียอีก” เจียงชิงเกอก้มหน้ากล่าวอย่างรู้สึกผิด

การเดินเท้านั้นเป็นสิ่งที่เธอเสนอขึ้นมาเอง โดยให้เหตุผลว่าอยากจะชมทิวทัศน์ระหว่างทางและผ่อนคลายจิตใจ

ซึ่งลู่เย่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะเมื่อเทียบกับการต้องอยู่ในตระกูลเจียงแล้ว โลกภายนอกย่อมให้อิสระแก่เขามากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ในใจของเขาได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า หลังจากส่งสองพี่น้องกลับถึงตระกูลเจียงในครั้งนี้ เขาจะปลีกตัวออกไปเพื่อเก็บตัวฝึกฝนวิชา

ส่วนเรื่องสัญญาหมั้นหมายนั้น จะถอนหรือไม่ถอน จริงๆแล้วก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป

ความสำคัญของมัน เป็นเพียงแค่การแสดงให้คนของนิกายเมฆาสีชาดเห็นเท่านั้น

เพราะถึงแม้ในตอนนี้ลู่เย่จะมั่นใจว่าตนเองไม่เป็นรองใครในขอบเขตเหนือสวรรค์

แต่ทว่า...เหนือกว่าขอบเขตเหนือสวรรค์ขึ้นไปนั้น...ยังคงเป็นปราการที่แข็งแกร่งและยากจะข้ามผ่าน

หลังจากรวบรวมฟืนได้จำนวนหนึ่งและจุดไฟก่อกองขึ้นเพื่อขับไล่ความมืดมิดยามค่ำคืน ในหัวของลู่เย่ก็เริ่มขบคิดถึงเรื่องราวที่อยู่เหนือกว่าขอบเขตเหนือสวรรค์

เหนือกว่าขอบเขตเหนือสวรรค์ของผู้ฝึกยุทธ์... ก็คือขอบเขตปรมาจารย์!

ปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์!

แม้แต่ในหอตำราของนิกายเมฆาสีชาดในอดีต ท่ามกลางหนังสือมากมายนับหมื่นเล่ม ก็มีคำบรรยายถึงขอบเขตนี้อยู่น้อยนิดนัก

หากจะบอกว่าขอบเขตเหนือสวรรค์นั้น ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์สามารถเหินฟ้าและก้าวเดินในอากาศได้ในเบื้องต้น

เช่นนั้นแล้วขอบเขตปรมาจารย์ก็คือการมีกายาที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า สามารถย่นระยะทางได้ในพริบตา และก้าวข้ามห้วงอากาศได้ในทีเดียว!

ภายในระยะหนึ่งพันเมตร เรียกได้ว่าเพียงแค่กะพริบตา ก็สามารถข้ามผ่านมิติปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์ก็จะได้รับการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพอย่างมหาศาล ราวกับได้ผลัดเปลี่ยนกระดูกและไขข้อใหม่ อาวุธวิเศษธรรมดาๆ ยากที่จะทำอันตรายได้!

“หากบรรลุถึงขอบเขตปรมาจารย์ได้ ก็จะสามารถยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดแห่งดินแดนเป่ยจิ้งได้อย่างแท้จริง...” ลู่เย่พึมพำกับตนเองในใจ

เขารู้สึกสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างยิ่งว่าหากวันหนึ่งเขาบรรลุเป็นปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ได้จริงๆ เมื่อนางเซียนเมฆาสีชาดล่วงรู้เรื่องนี้เข้า เธอจะมีสีหน้าเช่นไรกัน?

เพราะเท่าที่ลู่เย่รู้มา ทั่วนิกายเมฆาสีชาดที่ครอบครองอาณาเขตหลายแสนลี้ในดินแดนเป่ยจิ้งแห่งแคว้นซวนโจวนี้ ผู้ที่อยู่เหนือกว่าขอบเขตเหนือสวรรค์ในปัจจุบันมีอยู่เพียงสองคนเท่านั้น คือนางเซียนเมฆาสีชาด และผู้อาวุโสสูงสุดอีกหนึ่งคน

….

เมื่อราตรีล่วงลึก

ณ ที่แห่งนี้ซึ่งเป็นป่าเขารกร้าง จึงบังเอิญมีหมาป่าปีศาจระดับสองขั้นต้นสองตัวที่เดินทางมาด้วยกัน

ทันทีที่ได้กลิ่นอายของมนุษย์จากที่ไม่ไกลนัก หมาป่าปีศาจระดับสองทั้งสองตัวซึ่งมีพลังเทียบเท่าผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตปราณก่อกำเนิด ก็แทบจะน้ำลายสอ

“แย่แล้ว”

ใบหน้าของเจียงหลิงเยว่พลันซีดเผือด นางเพิ่งจะอยู่ขอบเขตรวบรวมปราณขั้นเก้าเท่านั้น การรับมือเพียงตัวเดียวก็ถือว่ายากเย็นแสนเข็ญแล้ว

นางหันไปมองลู่เย่แล้วกัดฟันพูดว่า

“ท่านพี่เขย ตัวผู้ข้าจัดการเอง ส่วนตัวเมียท่านจัดการนะเจ้าคะ!”

โดยปกติแล้ว หมาป่าตัวผู้มักจะแข็งแกร่งและรับมือยากกว่าตัวเมีย

ด้านเจียงชิงเกอเองก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาเช่นกัน นางกระซิบถามเสียงเบา

“พวกเรา...หนีได้หรือไม่?”

เจียงหลิงเยว่ส่ายหน้าแล้วตอบเสียงแผ่ว

“หนีไม่รอดหรอกเจ้าค่ะ สัตว์เดรัจฉานพวกนี้ชอบรังแกผู้อ่อนแอและกลัวผู้ที่แข็งแกร่งกว่า”

“หากเราไม่แสดงความขลาดกลัวออกมา มันอาจจะยังไม่โจมตีในทันที แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เราหันหลังให้มัน เจ้านี่ลงมือทันทีแน่นอน”

ลู่เย่ไม่ได้กล่าวอะไร เขาเพียงแค่ก้มลงหยิบก้อนหินขึ้นมาสองก้อน แล้วโคจรลมปราณแท้จริงเข้าไป

ในวินาทีต่อมา... ฟิ้ว! ฟิ้ว! โผล่ะ โผล่ะ

ก้อนหินทั้งสองพุ่งออกไปราวกระสุนปืนที่หลุดจากลำกล้อง เเล้วทะลวงผ่านศีรษะของหมาป่าปีศาจทั้งสองตัวด้วยความเร็วสูง!

ในเมื่อเขาตัดสินใจที่จะออกจากตระกูลเจียงแล้ว

…เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังซ่อนเร้นอะไรอีกต่อไป

สองพี่น้องตระกูลเจียงถึงกับนิ่งอึ้งไป ทั้งสองมองไปยังลู่เย่ที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้อย่างง่ายดายด้วยสีหน้าตกตะลึงอย่างถึงที่สุด

เพียงแค่ยกมือขึ้น ก็สามารถสังหารอสูรระดับสองที่เทียบเท่าขอบเขตปราณก่อกำเนิดได้ในพริบตาเลยอย่างนั้นหรือ?!

เมื่อได้สติกลับคืนมา เจียงหลิงเยว่ก็โผเข้าไปกอดแขนของลู่เย่ไว้ข้างหนึ่งทันที

ในดวงตาของนางแทบจะมีประกายดาวระยิบระยับปรากฏขึ้นมา

“ท่านพี่เขย ท่านเท่เกินไปแล้ว! ทำไมท่านถึงได้แข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้?!”

ในขณะเดียวกันเจียงชิงเกอกลับจ้องมองใบหน้าที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นทุกวัน ทว่ากลับดูเหมือนมีม่านแห่งความลึกลับปกคลุมอยู่ ในใจของนางรู้สึกขมขื่นอยู่จางๆ

ทั้งๆที่เขาเป็นสามีของนาง แต่ดูเหมือนว่านอกจากการรู้ว่าเขาชื่อลู่เย่แล้ว…เรื่องอื่นๆ นางกลับไม่เคยได้รับรู้เลยแม้แต่น้อย

ที่แท้... เขาก็มีพลังฝีมือทัดเทียมกับระดับปราณก่อกำเนิดมาตั้งนานแล้วอย่างนั้นหรือ?

น่าขำสิ้นดีที่ตอนนั้นตนเองยังคิดว่าเขาไม่ตั้งใจฝึกฝนวิถียุทธ์...

สามารถใช้พรสวรรค์เพียงระดับศิษย์รับใช้ ฝึกฝนจนมาถึงขอบเขตปราณก่อกำเนิดได้

ลู่เย่คงจะลำบากมาไม่น้อยเลยสินะ?

(จบตอน)