บทที่ 60 : สังหารเหนือสวรรค์ขั้นที่ห้าในพริบตา!

บทที่ 60 : สังหารเหนือสวรรค์ขั้นที่ห้าในพริบตา!

ชายวัยกลางคนหันขวับไปทันที

เขามองดูสตรีทั้งสองที่งดงามบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาบนโลกมนุษย์ และชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำที่มีใบหน้าเรียบเฉยคนหนึ่ง

ทันใดนั้นในใจของเขาก็พลันบังเกิดความยินดีอย่างบ้าคลั่ง

นี่มันเหมือนที่เรียกว่า "พลิกแผ่นดินหาจนรองเท้าเหล็กพังก็ยังไม่เจอ แต่สุดท้ายกลับได้มาโดยไม่ต้องเปลืองแรง"!

เขายังไม่ทันจะได้ไป "นั่งรอตอกระต่าย" ที่เมืองเมฆาใบไม้เลย...เหยื่อก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว!

ช่างเป็นของขวัญจากสวรรค์ ของขวัญจากสวรรค์โดยแท้!

สุดยอดเพลงดาบอันน่าสะพรึงกลัวสะท้านโลกหล้านั้น...ในที่สุดก็จะตกมาอยู่ในมือของจางฉุนอี้คนนี้แล้ว!

ในตอนนี้ ชายวัยกลางคนอยากจะแหงนหน้าหัวเราะให้ลั่นฟ้าสักสามครั้ง

ครั้งก่อนถูกทำให้ตกใจจนต้องถอยหนีไป

แต่ครั้งนี้...จางฉุนอี้จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามได้เห็นเอง ว่าอะไรคือพลังของขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่ห้า

…

อีกด้านหนึ่ง

บนถนนในเมืองผู้คนพลุกพล่านจอแจ แต่เมื่อครู่นี้ลู่เย่รู้สึกได้ว่าเหมือนจะมีจิตสังหารจางๆพุ่งเป้ามาที่ตนเอง แล้วก็หายวับไป

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วอมยิ้มอย่างใจเย็น

ตอนนี้เขาทะลวงสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่หกเเล้ว แถมยังเป็นขั้นที่หกระดับสมบูรณ์อีกด้วย

ต่อให้เป็นตอนกลางวัน ขอเพียงแค่เปิดใช้งาน ‘กายาดาบดารา’....ต่ำกว่าขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่เก้า ลู่เย่ก็ไม่เกรงกลัวใครเลยแม้แต่น้อย

เเละหากใช้ ‘สามดาบสะท้านสวรรค์’ กระทั่ง...ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่เก้า ก็ยังสามารถสู้ได้!

นอกจากนี้สำหรับขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่เก้านั้น

หากมองไปทั่วทุกตระกูลระดับเหนือสวรรค์ในรัศมีหลายพันลี้แล้ว ก็ไม่มีอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

ตระกูลเฉินแห่งเมืองลั่วฮวาที่แข็งแกร่งที่สุด ก็ยังอยู่แค่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่แปดเท่านั้น

เขาเดินตามสองพี่น้องตระกูลเจียงอย่างช้าๆ มุ่งหน้าไปยังนอกเมือง

….

ตอนนี้ ทั้งสามคนชั่งเป็นที่จับตามองของผู้คนอย่างยิ่ง

ในเมืองเล็กๆเช่นนี้ จะเคยมีสตรีที่งดงามราวกับเทพธิดามาเยือนโลกมนุษย์เช่นนี้ได้อย่างไร?

จนกระทั่งใกล้จะถึงปากทางออกจากเมือง ลู่เย่ก็แค่นเสียงเย็นชาในใจ

“ในที่สุดก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ?”

เขาสัมผัสได้แล้วว่ามีเงาร่างหนึ่งแอบตามหลังเขามาอย่างเงียบๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายประมาทเกินไปหรือไม่ ลู่เย่รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้พยายามซ่อนตัวเป็นพิเศษเลย

…..

ห่างจากกลุ่มของลู่เย่ไปไม่ไกล

ชายวัยกลางคน จางฉุนอี้ กอดอกเดินตามหลังมาอย่างเรียบเฉย

หลังจากที่คิดได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้วว่าในคืนที่ปล้นขบวนสินค้านั้น อันที่จริงแล้วลู่เย่ไม่ได้อยู่ในขอบเขตเหนือสวรรค์ จางฉุนอี้ก็ได้มองลู่เย่เป็นเพียงเหยื่อที่ต้องได้มาอย่างแน่นอนแล้ว

เขาไม่คิดจะทำเรื่องหลบๆ ซ่อนๆ ไม่ให้อีกฝ่ายจับได้เลยแม้แต่น้อย

ถูกจับได้แล้วจะทำไม?

ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่ห้า...ในเมืองเหมยซานแห่งนี้ ก็คือสวรรค์ชั้นสูงสุด!

การที่ไม่ลงมือในเมือง ก็ถือว่าคำนึงถึงผู้คนมากมายในเมืองแล้ว

ไม่เช่นนั้นแล้ว มดปลวกขอบเขตปราณก่อกำเนิดอย่างลู่เย่ที่อาศัยเพียงสุดยอดเพลงดาบ จะมีโอกาสได้ออกจากเมืองหรือ?

ลู่เย่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

แต่การที่ถูกคนจับตามอง แถมยังต้องพาสองพี่น้องตระกูลเจียงไปด้วย ก็ค่อนข้างจะไม่สะดวกอยู่บ้าง

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เย่ก็ชี้ไปข้างๆแล้วกล่าวทันที

“พวกเจ้าไปหาโรงเตี๊ยมรออยู่ก่อน ข้ามีเรื่องต้องจัดการสักหน่อย”

เจียงหลิงเยว่กำลังจะอ้าปากถามอะไรบางอย่าง แต่เจียงชิงเกอก็เหลือบมองลู่เย่แวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าทันที

“ได้ ข้ากับหลิงเยว่จะรอท่านกลับมา”

เจียงชิงเกอสัมผัสได้อย่างเฉียบคม ดูเหมือนว่าตอนนี้จะเกิดเรื่องอะไรบางอย่างขึ้นแล้ว

ถึงแม้เจียงหลิงเยว่จะมีพื้นฐานการฝึกยุทธ์อยู่บ้าง แต่ตอนนี้นางก็ยังอยู่แค่ขอบเขตรวบรวมปราณขั้นที่เก้า

ถึงแม้จะคาดเดาว่าระดับพลังยุทธ์ของลู่เย่จะอยู่ในขอบเขตนี้เช่นกัน แต่ในใจของเจียงชิงเกอกลับมีลางสังหรณ์ว่า หากเจียงหลิงเยว่สู้กับลู่เย่...มีความเป็นไปได้สูงที่จะถูกสังหารในพริบตา

ส่วนนางนั้น ยิ่งเป็นตัวถ่วงอย่างแท้จริง

การที่ลู่เย่ให้พวกนางอยู่ตามลำพัง มีความเป็นไปได้สูงว่าเขามีธุระต้องทำ

….

หลังจากเข้าไปในโรงเตี๊ยมแล้ว เจียงชิงเกอก็เปิดห้องพักทันที

ภายในห้องพัก เจียงหลิงเยว่รีบกล่าวขึ้นด้วยความสงสัย

“ท่านพี่ ท่านไม่ถามท่านพี่เขยหน่อยหรือเจ้าคะว่าเขาจะไปทำอะไร?”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงชิงเกอก็ตอบกลับไปด้วยความน้อยใจครึ่งหนึ่ง ด้วยความจริงจังครึ่งหนึ่ง

“ข้าจะกล้าถามได้อย่างไร...ถึงข้าถาม เขาก็ไม่บอกอยู่ดี อีกอย่าง คนผู้นี้แต่งเข้าตระกูลเจียงของเรามา ครึ่งปีมานี้...ข้ายิ่งมองเขาไม่ออกเข้าไปทุกที”

หากจะบอกว่า ในช่วงแรกนั้น เจียงชิงเกอคือผู้ที่อยู่ในสถานะที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง ลู่เย่ต้องคอยรองรับอารมณ์ของนาง

แต่มาถึงตอนนี้...เจียงชิงเกอกลับพบว่า เวลาที่นางต้องเผชิญหน้ากับลู่เย่ ส่วนใหญ่นางกลับเป็นฝ่ายที่ต้องรองรับอารมณ์เสียเอง!

พอคิดถึงว่าคนผู้นั้นสามารถพูดจาดีๆ กับใครก็ได้ ยกเว้นกับตนเองซึ่งเป็นภรรยาที่มีทะเบียนสมรสแต่งงานกันอย่างถูกต้องตามประเพณี

ในใจของเจียงชิงเกอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกน้อยใจขึ้นมา

สิ่งที่นางทำในตอนแรกนั้น มันก็เกินไปจริงๆนั่นแหละ

แต่ก็นานขนาดนี้แล้ว...ความโกรธก็น่าจะหายไปได้แล้วนะ

เเละเมื่อเจียงหลิงเยว่ได้ยินเช่นนั้น นางก็เอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง

มองท่านพี่เขยลู่เย่ไม่ออกหรือ?

นั่น…..ดูเหมือนจะจริงอยู่บ้าง

ถึงแม้เมื่อคืนลู่เย่จะอธิบายไปแล้วว่าคนที่ทำให้ผู้พิทักษ์นิกายเบญจพิษต้องถอยหนีไปนั้นไม่ใช่เขาเลยแม้แต่น้อย แต่เจียงหลิงเยว่ก็ยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่ดี...

….

อีกด้านหนึ่ง

ลู่เย่เร่งฝีเท้า รีบเดินไปยังนอกเมืองเหมยซานอย่างรวดเร็ว

จางฉุนอี้ที่ตามหลังมา เหลือบมองโรงเตี๊ยมที่สองพี่น้องตระกูลเจียงเข้าไป แล้วแค่นเสียงเย็นชาหนึ่งครั้ง

“จะตายอยู่รอมร่อแล้ว ยังคิดจะทะนุถนอมบุปผาอีก”

หลังจากที่ได้สุดยอดเพลงดาบสังหารอันน่าสะพรึงกลัวนั้นมาแล้ว จางฉุนอี้ก็ไม่คิดจะไว้ชีวิตลู่เย่อย่างแน่นอน

เรื่องแบบนี้ ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี และคนตาย...คือผู้ที่สามารถเก็บความลับได้ดีที่สุด

ส่วนเรื่องที่ลู่เย่สามารถสังเกตเห็นเบาะแสบางอย่างได้ ก็เป็นเรื่องปกติ

อีกฝ่ายเป็นถึงขอบเขตปราณก่อกำเนิดขั้นที่แปดที่สามารถสู้กับจางหู่ได้อย่างสูสี

เเถมจางฉุนอี้ไม่ได้ซ่อนตัวเลยแม้แต่น้อย หากแค่นี้ยังจับไม่ได้ ก็คงต้องบอกว่าพลังยุทธ์ที่ฝึกมาทั้งหมดคงจะเอาไปใช้กับผู้หญิงหมดแล้ว

จางฉุนอี้ส่ายหน้าอย่างเรียบเฉย

ลูกไม้ตื้นๆใดๆ…เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาแล้ว ก็ไร้ความหมายทั้งสิ้น

จางฉุนอี้กอดอกเดินตามออกจากเมืองอย่างสบายใจ

เขาก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่า ในเมื่อตนเองมีเกราะป้องกันแล้ว เพลงดาบอันน่าสะพรึงกลัวของมันจะยังเล่นลูกไม้อะไรได้อีก

….

นอกเมือง

ลู่เย่จงใจเลือกวิ่งไปตามทางเปลี่ยว

ห่างออกไปร้อยเมตร มีเงาร่างหนึ่งเดินตามมาอย่างสบายอารมณ์

สุดท้าย…ลู่เย่หยุดฝีเท้าลง แล้วถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย

“เจ้าเป็นใคร?”

“หึๆ…เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ว่าข้าเป็นใคร เอาเพลงดาบในคืนนั้นของเจ้าออกมา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

เพลงดาบในคืนนั้น?

ในมือของเขา สิ่งที่สามารถกระตุ้นความละโมบของยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ได้ ก็มีเพียง ‘สามดาบสะท้านสวรรค์’ กับ...‘ปราณดาบไร้ลักษณ์ทะลวงกายาสวรรค์’ เท่านั้น

คนที่เคยเห็นสามดาบสะท้านสวรรค์ นอกจากเถียนชิงแล้ว โดยพื้นฐานก็ตายกันหมดแล้ว

ส่วนคนที่เคยเห็นปราณดาบไร้ลักษณ์ทะลวงกายาสวรรค์...

ลู่เย่พลันเผยสีหน้าเข้าใจในทันที

“หึ….เจ้าคือหัวหน้ากลุ่มขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สี่ในคืนนั้นนั่นเอง?”

“ฉลาดดีนี่ เพลงดาบสังหารเช่นนั้นอยู่ในมือเจ้า ช่างเป็นการเสียของโดยแท้ หากเจ้ายอมมอบมันออกมา ข้าคนนี้สามารถมอบหนทางสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ให้แก่เจ้าได้”

ชายวัยกลางคนเชื่อว่า ไม่มีคนขอบเขตปราณก่อกำเนิดคนไหนที่จะไม่ปรารถนาในขอบเขตเหนือสวรรค์

เเละขอเพียงแค่ได้เพลงดาบมา…

ในส่วนลึกของดวงตาชายวัยกลางคน จิตสังหารที่แทบจะมองไม่เห็นสายหนึ่งก็พลันวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ลู่เย่ก็เริ่มกวาดสายตามองซ้ายขวา

หลังจากยืนยันว่าที่นี่เป็นที่เปลี่ยวและไม่มีใครอื่น ในชั่วพริบตาเขาก็พลันเคลื่อนไหวราวกับภูตผีปีศาจ เเล้วพุ่งไปยังเบื้องหน้าชายวัยกลางคน

ปราณแท้จริงอันมหาศาลเข้าโถมใส่ ล็อกร่างของชายวัยกลางคนไว้โดยสมบูรณ์ในทันที

ท่ามกลางสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนขีดสุดของชายวัยกลางคน ลู่เย่ก็ยื่นนิ้วชี้ออกไป!

เพล้ง!

ฉึก!

ปราณป้องกันของชายวัยกลางคนพลันสลายไปอย่างรวดเร็ว

เขาเบิกตากว้าง

จนกระทั่งตายก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมชายชุดดำลึกลับที่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนยังทำได้เพียงใช้เพลงดาบอันยอดเยี่ยมรอบทำร้ายเขา...

มาบัดนี้ เขาทะลวงสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่ห้าแล้วแท้ๆ กลับไม่อาจทนรับได้แม้แต่วิชาดัชนี

(จบตอน)