บทที่ 41 : เลื่อนขึ้นสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สอง!

บทที่ 41 : เลื่อนขึ้นสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สอง!

ลู่เย่ค่อยๆเดินเข้ามา พลางมองไปยังลานเล็กๆที่กำลังวุ่นวาย ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่หน้าเถียนชิงที่รีบลุกขึ้นยืน

"อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายดี นั่งลงเเล้วพูดคุยกันก็ได้"

"ขอบคุณคุณชายเฉิน!"

"เหตุใดถึงได้ออกจากตระกูลเถียนอย่างกะทันหัน?" ลู่เย่เอ่ยถาม

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้ เถียนชิงก็หัวเราะอย่างขมขื่น

"จนถึงตอนนี้ข้าถึงได้พบว่า สำหรับตระกูลเถียนแล้ว ข้าเป็นเพียงแค่สัญลักษณ์เท่านั้น"

"ส่วนเรื่องอำนาจควบคุมนั้น ข้ามาจากสายรอง จึงไม่เคยมีอย่างแท้จริง เรื่องการยอมจำนนนั้น สายเลือดหลักของตระกูลไม่ยอมรับ…ข้าจึงทำได้เพียงแค่ถอนตัวออกจากตระกูลเถียน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เย่ก็เข้าใจขึ้นมาทันที

การที่มาจากสายรอง และยังเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ตลอดทั้งปี…ถึงแม้จะมีพลังในขอบเขตเหนือสวรรค์ แต่การควบคุมตระกูลอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดนั้น ก็ยังคงขาดไปอยู่ดี

ทว่า ลู่เย่กลับไม่ได้ใส่ใจอะไร

เขาต้องการคนที่ทำงานให้ ส่วนคนที่ทำงานให้จะเป็นตระกูลเถียนหรือเถียนชิงนั้น อันที่จริงก็ไม่ได้สำคัญอะไร

"ตอนนี้คนที่ตามข้าถอนตัวออกมาจากตระกูลเถียนก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว…ทุกคนล้วนมาจากสายรอง ทรัพยากรที่อยู่ในมือก็เหลือเพียงแค่ร้านค้าแห่งเดียวเท่านั้น"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เย่ก็กล่าวว่า

"ไม่เป็นไร"

"ยังมีร้านค้าเหลืออยู่อีกแห่งหนึ่งก็พอแล้ว ของพวกนี้ เจ้าก็นำไปขายเสีย…ข้าต้องการเงินหนึ่งหมื่นตำลึง เจ้าลองดูว่าจะสามารถรวบรวมมาให้ข้าได้เมื่อไหร่"

ก่อนหน้านี้ที่บุกขึ้นไปบนค่ายโจรแห่งหุบเขาวายุคลั่ง นอกจากเงินแล้ว ในคลังสมบัติก็ยังมีตำราวิชาลับ ดาบและอาวุธต่างๆ อีกมากมาย

ด้วยความคิดที่จะไม่ให้เสียเปล่า ลู่เย่จึงได้เก็บทุกอย่างใส่แหวนมิติแล้วนำกลับมาด้วย

ก่อนหน้านี้ลู่เย่ก็ไม่มีเวลาไปขายของพวกนี้ แต่ตอนนี้เมื่อมีเถียนชิงและเหล่าสายรองอยู่ ก็พอจะสามารถขายออกไปได้แล้ว

กริ๊ง! กริ๊ง!

เมื่อมองดูของจิปาถะต่างๆ ที่ลู่เย่โยนออกมา

ทั้งเถียนชิงและเหล่าสายรองของตระกูลเถียนที่อยู่ในลานก็ถึงกับตกตะลึง

นี่...นี่เขาไปปล้นที่ไหนมากันแน่?!

"วิชาหมัดพยัคฆ์ดำ วิชาดาบพยัคฆ์ดำ..."

เถียนชิงมองไปยังตำราวิชาพื้นฐานที่ปะปนอยู่ข้างใน ก่อนจะเบิกตาขึ้น

นี่มันไม่ใช่วิชายุทธของโจรภูเขาแห่งหุบเขาวายุคลั่งหรอกหรือ?

ในชั่วพริบตา เถียนชิงก็เข้าใจขึ้นมาทันที

เรื่องการล่มสลายของโจรภูเขาแห่งหุบเขาวายุคลั่งที่ก่อนหน้านี้เป็นข่าวใหญ่โต…เก้าในสิบส่วน ก็คงจะเป็นฝีมือของคุณชายเฉินที่อยู่ตรงหน้านี่เอง!

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ขนาดตำราวิชาลับของพวกเขายังถูกนำออกมาด้วย ต่อให้ไม่ใช่คุณชายเฉิน ก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน!

เมื่อได้สติกลับมา เถียนชิงก็กล่าวในทันที

"คุณชายเฉิน โปรดวางใจ ข้าจะรีบนำของพวกนี้ไปขายให้โดยเร็วที่สุด"

ลู่เย่พยักหน้า ก่อนจะหันหลังกลับเเล้วจากไป

หลังจากที่ลู่เย่จากไปแล้ว เถียนเหวินเฉียงที่อยู่ข้างๆ จึงกล้าที่จะเอ่ยปากถามขึ้น

"ช่างเป็นแรงกดดันที่แข็งแกร่งยิ่งนัก ท่านบรรพชน...คนผู้นี้คือใครหรือขอรับ?"

เถียนชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า

"นี่คือคนที่พวกเราจะต้องรับใช้ต่อไปในภายภาคหน้า การติดตามเขา บางทีอาจจะได้รับโอกาสที่ไม่คาดฝันก็ได้"

ในใจของเถียนชิงมีลางสังหรณ์บางอย่าง ขอเพียงแค่ไม่มีจิตใจสองแง่สองง่าม การติดตามคุณชายเฉินท่านนี้...บางที อาจจะได้รับโอกาสที่ไม่เคยมีมาก่อนจริงๆ!

….

อีก​ด้าน​

ลู่เย่ไม่ได้รีบกลับไปยังตระกูลเจียงในทันที เขาหาที่ที่ไม่มีคนแล้วปลดการปลอมตัวออก ก่อนจะออกจากเมืองไปอีกครั้ง

ในครั้งนี้ เขาได้หาป่าที่อยู่ห่างจากเมืองเมฆาใบไม้ไปประมาณสิบกว่าลี้

การทะลวงสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ใช้ยาไปเพียงแค่เม็ดเดียว ตอนนี้ในมือของลู่เย่ยังคงมียาเหนือสวรรค์ระดับสูงอยู่อีกหนึ่งเม็ด

ลู่เย่อยากจะลองดูว่า การโคจรคัมภีร์ดาราโบราณอย่างเต็มกำลัง อาศัยพลังของยาเหนือสวรรค์ระดับสูง ประกอบกับพรสวรรค์เสริมพลังร้อยเท่า จะสามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สองได้ในคราวเดียวหรือไม่!

คัมภีร์ดาราโบราณเป็นวิชาบำเพ็ญเพียรอันน่าสะพรึงกลัวที่จัดอยู่ในระดับสวรรค์…การโคจรอย่างเต็มกำลังนั้น การเคลื่อนไหวย่อมไม่เล็กน้อยอย่างแน่นอน

….

ณ ป่าแห่งหนึ่ง

หลังจากกวาดตามองไปรอบๆ จนแน่ใจว่าสภาพแวดล้อมโดยรอบไม่มีปัญหาแล้ว ลู่เย่ก็กระโดดขึ้นไปบนยอดไม้ใหญ่ในทันที

นับตั้งแต่ที่เลื่อนขึ้นสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์แล้ว คัมภีร์ดาราโบราณของลู่เย่ก็ได้มีการอัปเกรดขึ้นมาหนึ่งครั้ง

ในตอนนี้เมื่อใช้พลังเต็มที่ เขาก็สามารถที่จะดูดซับพลังปราณฟ้าดินในรัศมีห้าร้อยเมตรได้โดยสมบูรณ์

ไม่เพียงแค่นั้น ในขณะที่โคจรวิชา รอบกายของเขาก็ดูเหมือนจะมีแสงดวงดาวเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาอย่างเลือนราง

ปรากฏการณ์นี้ ทำให้ลู่เย่รู้สึกประหลาดใจระคนยินดีอยู่บ้าง

นี่หมายความว่า เมื่อคัมภีร์ดาราโบราณได้ถูกฝึกฝนจนถึงขอบเขตขั้นสูงสุดแล้ว สักวันหนึ่ง ตัวเขาเองก็จะกลายเป็นดั่งดวงดาวบนฟากฟ้า!

ซึ่งนั่นเทียบเท่ากับการที่สามารถเพลิดเพลินกับพลังอำนาจทั้งหมดของร่างดาบดาราได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นตอนกลางวันก็ตาม

ครืน! ครืน!

ในวินาทีต่อมา พลังปราณฟ้าดินรอบด้านก็ราวกับได้พบกับต้นกำเนิดของมัน พลันไหลมารวมกัน ณ ที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว

รอบกายของลู่เย่ ปรากฏแสงจางๆ ที่คล้ายกับแสงดาวขึ้นมาจริงๆ เป็นจุดเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นมาอย่างเลือนราง

ภายในป่า เดิมทีมีสัตว์เล็กๆ ธรรมดาอยู่บ้าง

ในตอนนี้เมื่อสัมผัสได้ถึงการปั่นป่วนของพลังปราณฟ้าดิน พวกมันก็พากันตกใจกลัว ก่อนจะแย่งกันหนีออกจากป่าแห่งนี้ไป

….

ในขณะที่ลู่เย่กำลังลงมือ เตรียมที่จะทะลวงสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สองนั้น…ในที่สุดตระกูลเจียงก็ได้ต้อนรับทูตสองคนจากนิกายเมฆาสีชาด ซึ่งเป็นหญิงสาวสองคน คนหนึ่งดูอ่อนโยน ส่วนอีกคนดูร่าเริง

"ยินดีต้อนรับศิษย์เอกทั้งสองจากนิกายเมฆาสีชาด เชิญนั่งก่อนขอรับ" เจียงเหลียนซานนำคนของตระกูลเจียงออกมาต้อนรับอย่างยินดี

หญิงสาวผู้อ่อนโยนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพาเด็กสาวผู้ร่าเริงนั่งลง แล้วจึงแนะนำตัวว่า

"ข้าคือซูหว่าน ศิษย์สายตรงของนางเซียนเมฆาสีชาดแห่งนิกายเมฆาสีชาด ส่วนนี่คือศิษย์น้องของข้า เซียวชิงซี ศิษย์สายตรงของยอดเขาที่สามเจ้าค่ะ"

ศิษย์สายตรงรึ?

เจียงเหลียนซานไม่คาดคิดเลยว่า ระดับของศิษย์ที่นิกายเมฆาสีชาดส่งมาในครั้งนี้ จะสูงส่งถึงเพียงนี้

ศิษย์สายในอาจกล่าวได้ว่าเป็นกำลังหลักของสามสุดยอดนิกาย แต่ศิษย์สายตรงนั้น... เรียกได้ว่าเป็นแกนกลางที่แท้จริงเลยทีเดียว!

ผู้ที่สามารถถูกรับเข้ามาเป็นศิษย์สายตรงได้นั้น อาจกล่าวได้ว่า เกือบทุกคนล้วนมีพรสวรรค์ที่จะสามารถทะลวงสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ได้!

แล้วซูหว่านที่อยู่ตรงหน้านี้... กลับเป็นถึงศิษย์ของนางเซียนเมฆาสีชาดอย่างนั้นรึ?

ต้องรู้ก่อนว่า ในครั้งนี้ที่นางเซียนเมฆาสีชาดได้ก้าวไปอีกขั้นหนึ่งบนเส้นทางการบำเพ็ญเพียรแล้วนั้น ชื่อเสียงของนางในแดนเหนือของซวนโจวก็ได้สูงขึ้นไปอีกขั้น

ดังนั้น…ศิษย์สายตรงในสังกัดของนางเซียนเมฆาสีชาด ถือเป็นแกนกลางของแกนกลางเลยทีเดียว!

ถึงแม้จะโกรธเคืองที่ก่อนหน้านี้นิกายเมฆาสีชาดส่งศิษย์รับใช้ปลอมตัวมาแต่งเข้าตระกูล…แต่ในตอนนี้ เจียงเหลียนซานก็ยังคงรู้สึกประหลาดใจระคนดีใจอยู่บ้าง

ช่วยไม่ได้เลย บารมีของสามสุดยอดนิกายที่มีต่อตระกูลขอบเขตเหนือสวรรค์เบื้องล่างนั้น มันช่างยิ่งใหญ่เกินไปจริงๆ

ถึงแม้ว่าศิษย์ที่นิกายเมฆาสีชาดส่งมาแต่งเข้าจะถูกเปิดโปงไปแล้ว แต่ภายนอกก็ยังคงจะต้องรักษาสถานะนี้เอาไว้ต่อไป

ซูหว่านยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"แล้วศิษย์น้องลู่เย่ของข้าล่ะเจ้าคะ หลังจากที่ออกจากนิกายไปนาน ก็รู้สึกคิดถึงอยู่บ้าง"

เจียงเหลียนซานหันไปมองเจียงชิงเกอที่นั่งอยู่ข้างๆ

เจียงชิงเกอเผยสีหน้าขอโทษออกมาเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสียงเบา

"ท่านเซียนทั้งสอง สามีของข้าเพิ่งจะออกจากบ้านไปได้ไม่นาน ตอนนี้ไม่อยู่บ้านเจ้าค่ะ"

เมื่อสายตาจับจ้องไปที่เจียงชิงเกอ ในแววตาของซูหว่านก็ฉายแววตะลึงงันออกมาวูบหนึ่ง

ชื่อเสียงของเจียงชิงเกอนั้น ซูหว่านเคยได้ยินมาบ้าง

งามล้ำสามพันลี้…อันดับหนึ่งแห่งเมืองเมฆาใบไม้

วันนี้ได้มาเห็นกับตา รูปลักษณ์ของนางสมกับชื่อเสียงร่ำลือจริงๆ

ต่อให้เป็นนางเซียนที่แท้จริงบนสวรรค์ลงมาจุติ เกรงว่าก็คงจะงดงามได้เพียงเท่านี้

ซูหว่านยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ในเมื่อศิษย์น้องลู่ออกไปข้างนอกแล้ว งั้นพวกเราก็ขอรออยู่ที่นี่สักครู่​"

….

ณ ป่าแห่งหนึ่ง

ลู่เย่พลิกข้อมือ ยาเหนือสวรรค์ระดับสูงเม็ดสุดท้ายก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา

เขาดูดกลืนมันเข้าไปในปากในทันที ในขณะที่พลังงานระเบิดออก คัมภีร์ดาราโบราณก็พลันเร่งความเร็วในการโคจรขึ้นอย่างรุนแรง

โป๊ะ!

ราวกับว่ามีเสียงเหมือนฟองอากาศแตกดังขึ้นในร่างกายของลู่เย่

ลู่เย่ได้ดูดกลืนพลังปราณฟ้าดินในรัศมีหลายลี้จนหมดสิ้น

ในที่สุด เขาก็อาศัยพลังของยาเหนือสวรรค์ระดับสูง และเสริมพลังร้อยเท่า ทะลวงผ่านด่านสู่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สองได้สำเร็จในคราวเดียว!

อายุเพียงยี่สิบปี...ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สอง!

(จบตอน)